پیرامون مسئلهٔ تغییر‌اقلیم و نگریستن به آن به‌عنوان بحرانی جهانی و تلاش برای حل بحران، عمدتاً در گام نخست به عوامل تۀثیرگذار بر آن و مقصران اصلی به‌ویژه کشورهای ساطع‌کنندهٔ گازهای گلخانه‌ای اشاره می‌شود.
جمهوری خلق چین همواره در زمره کشورهای متهم در این زمینه قرار می‌گیرد. این کشور که گاهی از آن به‌عنوان کارخانهٔ جهان یاد می‌شود، بزرگترین تولیدکنندهٔ کنونی کربن‌دی‌اکسید در جهان است. هرچند که میزان تولید کربن در این کشور براساس سرانه از ایالات متحدهٔ آمریکا کمتر است، اما همچنان انتشار سرانه‌اش بیش از میانگین جهانی است. البته این مسئله که برخی کشورها خیلی کثیری از صنایع تولیدی خود را به چین واگذار کرده‌اند، در تبدیل شدن چین به بزرگترین کشور آلایندهٔ جهان بی‌تأثیر نیست. جمعیت زیاد، تقاضای بالای انرژی، رشد و توسعهٔ صنعت در این کشور، استخراج و سوزاندن زغال‌سنگ، کوره‌های تولید آهن و فولاد سبب شده است تا مبتنی‌بر رویکردهای تاریخی، چین پس از ایالات متحدهٔ آمریکا دومین کشور مؤثر بر صدمات ناشی از گرمایش جهانی باشد. جمهوری خلق چین سال ۲۰۱۹ بیش از ۱۴ گیگاتن گاز گلخانه‌ای منتشر کرد که این مقدار ۲۷ درصد کل جهان است.
ورای مسئلهٔ اثرگذاری بالای چین بر تغییراقلیم، این کشور از پیامدهای ابرچالش مذکور مصون نیست. برخی از پیامدهای تغییراقلیم هم‌اینک نیز در این کشور به مرحلهٔ محسوس رسیده است.

سال ۲۰۲۳ با میانگین دمای ۱۰/۷ درجه سلسیوس گرمترین سال چین بوده است و آثار منفی تغییراقلیم بر کشاورزی و جنگلداری و منابع آب چین واضح است. برای مثال دما در فلات تبت چین چهار برابر سریع‌تر از سایر نقاط جهان افزایش می‌یابد. به‌علاوه از سال ۱۹۵۰ بروز سیل و سیلاب در مقایسه با دوران گذشته به‌ویژه در غرب و جنوب چین هفت برابر شده است. در آینده نیز مواردی مانند افزایش سطح آب‌ها و تهدیدات برای منابع آب شیرین، کاهش بارندگی، آلودگی هوا، کاهش حجم یخچال‌های طبیعی، خشکسالی و سیل برای چین پیش‌بینی می‌شود.

از آنجا که خط ساحلی چین طویل و پرجمعیت است، در تعاقب تغییراقلیم زندگی افراد بسیاری به خطر خواهد افتاد. فقر، آوارگی، اختلال در عملکرد بندرها، فراوانی آفات و شیوع بیماری‌های همه‌گیر، ناامنی غذایی و کاهش تنوع زیستی بعید به‌نظر نمی‌رسد.
زیست‌بوم چین زیستگاه ۱۷ هزار و ۳۰۰ گونهٔ گیاهی و جانوری است و تغییراقلیم می‌تواند خطر انقراض این گونه‌ها را در پی داشته باشد. کاهش منابع آب در شمال چین و افزایش منابع آب در جنوب و درنتیجه، توزیع نابرابر منابع آبی علاوه‌بر بروز سیل در برخی مناطق، تغییر بافت جمعیت را نیز به‌دنبال خواهد داشت که به‌خودی‌خود می‌تواند چالش‌آفرین باشد.
با وجود محدودیت در دسترسی به برخی رسانه‌ها و … افکار عمومی چین با تغییراقلیم ناآشنا نیست. مردم چین پیامدهای تغییراقلیم را ملموس دانسته و آن را تهدیدی برای جمعیت، محیط‌زیست، اقتصاد و توسعه قلمداد می‌کنند.
طی مصاحبه‌ای که در سال ۲۰۱۷ پیرامون تغییراقلیم با مردم صورت گرفت، ۹۴ درصد مصاحبه‌شوندگان از اجرای توافق پاریس و ۹۶/۸ درصد از گسترش همکاری‌های بین‌المللی مرتبط با این مسئله حمایت کردند.
۹۸/۷ درصد بر آموزش راه‌های مواجهه با این بحران در مدارس و دانشگاه‌ها تأکید داشته و بیش از ۷۰ درصد به مصرف متناسب با محیط‌زیست تمایل داشته‌اند. آنها به اصلاح الگوی مصرف و اقدامات فردی در این حوزه و حتی پرداخت مالیات و اجرای سیاست‌های مالی معتقدند، اما همچنان دولت را مسئول‌ترین نهاد می‌دانند.

دولت چین نیز به مسئلهٔ تغییراقلیم توجه داشته و از قضا با وجود تمرکز بر زغال‌سنگ در بحث انرژی رویکرد فعالی را اتخاذ کرده است و به وجود سیستم حاکمیت اقلیمی جهانی منصفانه و منطقی برای کسب نتیجه برد-برد باور دارد.
برنامهٔ ملی سیاست تغییراقلیم یکی از اهداف و راهکارهای اصلی دولت برای ارتقای تاب‌آوری و آشنایی افکار عمومی با این معضل است. چین قصد دارد در آینده نیز سیاست‌های تغییراقلیم را با استراتژی‌های توسعهٔ ملی خود همسو و ادغام کند.
این کشور کاهش تولید کربن و کربن‌زدایی را در زمره اولویت‌های ملی خود می‌داند و در همین راستا متعهد شده است تا سال ۲۰۶۰ کل انرژی مورد نیاز خود را به‌نحوی تأمین کند که تولید کربن نداشته باشد.
اقدامات عمدهٔ چین در این راستا بهبود زیرساخت‌ها، ترویج فناوری‌های تخصیص آب و مکانیسم‌های صرفه‌جویی در مصرف آب است. این کشور در حال تدوین برنامه‌های اصولی برای مقابله با سیل‌های ناگهانی است. طرح دیوار بزرگ سبز در چین به‌عنوان یک برنامهٔ ابتکاری که در سال ۱۹۷۸ به‌منظور جلوگیری از گسترش بیابان‌زایی و تأمین چوب برای مردم بومی آغاز شد، اکنون با هدف جذب کربن‌دی‌اکسید و به قصد جبران انتشار کربن ادامه یافته است و تا سال ۲۰۵۰ تکمیل خواهد شد.
از آنجا که عمده تأکیدهای بین‌المللی بر فاصله گرفتن از سوخت‌های فسیلی به‌عنوان بزرگترین منبع تولید کربن است، چین نیز برای مقابله با بحران و ارتقای امنیت انرژی در مسیر پیشرفت به توسعهٔ انرژی‌های تجدیدپذیر مبادرت کرده است. چین یکی از پیشروترین و بزرگترین تولیدکنندگان توربین‌های بادی و پنل‌های خورشیدی یا سلول‌های فتوولتائیک است و بزرگترین ظرفیت تولید انرژی از نیروگاه‌های آبی و خورشیدی و بادی جهان را دارا است. به‌نحوی‌که در بازهٔ زمانی بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴ تولید سلول‌های خورشیدی در این کشور صد برابر رشد داشته است. هرچند که تقاضای بالای انرژی در چین سبب شده است همچنان بر زغال‌سنگ متکی باشد.
براساس داده‌های منتشرشده توسط ادارهٔ ملی انرژی جمهوری خلق چین ظرفیت انرژی‌های تجدیدپذیر چین در سال ۲۰۲۳ از ۱/۴۵ میلیارد کیلووات فراتر رفته است که می‌توان گفت بیش از ۵۰ درصد از کل ظرفیت تولید برق این کشور و حدود ۴۰ درصد کل جهان است.

علاوه‌بر اینکه چین بیشترین سرمایه‌گذاری جهان را در حوزهٔ انرژی‌های تجدیدپذیر دارد، یکی از بزرگترین تولیدکنندگان انرژی هسته‌ای در جهان نیز محسوب می‌شود. چین رتبهٔ سوم برق هسته‌ای جهان است. این کشور از فوریه ۲۰۲۳، ۵۵ نیروگاه ۵۷ گیگاواتی هسته‌ای را مورد بهره‌برداری قرار داده است و در حال ساخت ۲۲ نیروگاه ۲۴ گیگاواتی است و برای ساخت ۷۰ نیروگاه ۸۸ گیگاواتی برنامه‌ریزی کرده است. به‌علاوه در پروژهٔ بین‌المللی ITER (ساخت راکتور همجوشی هسته‌ای) نیز مشارکت دارد.