دوران حرفه‌ای 

دلون در سال ۱۹۳۵ در حومۀ پاریس به دنیا آمد. پیش از اینکه کارکردن در یک قصابی را در ۱۴ سالگی شروع کند، چندین بار از مدرسه اخراج شده بود. در یکی از مصاحبه‌هایش، با اشاره به دوران ملال‌آور کودکی و بی‌توجهی پدر و مادر گفته بود: «وقتی به خود آمدم، دیدم انگار بچه یتیمی هستم که در دل یک خانوادۀ میزبان زندگی می‌کنم. هرگز ندیدم که پدر و مادرم با هم باشند. پدر گوشه‌ای بود و مادر گوشۀ دیگر. هریک از آن‌ها بر روی رودخانه‌ای و من میان دو رود بر روی جزیره.» گاردین نوشته است که دلون در سال ۱۹۵۶ به‌سمت بازیگری رفت. او توسط «دیوید او سلزنیک»، تهیه‌کنندۀ هالیوودی در کن دیده شد و حتی قرارداد امضا کرد، اما تصمیم گرفت شانس خود را در سینمای فرانسه امتحان کند و اولین‌بار با «ایو آلگره» در سال ۱۹۵۷ در فیلمی با نام «وقتی زنی دخالت می‌کند» همکاری کرد. ظاهر خوب دلون، تأثیر خود را گذاشت و او به‌سرعت به نقش‌های اصلی رسید. در سال ۱۹۵۸ او به‌عنوان بازیگر مقابل «رومی اشنایدر» در فیلم «کریستین» انتخاب شد.

پس از این شهرت اولیه، کارگردانان مطرح اروپا سراغ او آمدند که یکی از آنان «لوکینو ویسکونتی» بود. دلون برای بازی در نقش «روکو و برادرانش» انتخاب شده بود که روایت یک خانواده از جنوب ایتالیا بود که سعی داشتند در منطقۀ صنعتی شمال زندگی کنند. دو سال بعد، «میکل آنجلو آنتونیونی» کارگردان شهیر ایتالیایی، «دلون» را برای بازی در در فیلم «کسوف» انتخاب کرد.

وجهۀ بین‌المللی دلون به‌گونه‌ای شده بود که او تلاش جدی برای ورود به فیلم‌های انگلیسی‌زبان را آغاز و کار خود را با نقشی کوچک در کمدی «رولز رویس زرد» به کارگردانی «آنتونی اسکویت» شروع کرد. پس از تجربۀ چند نقش دیگر، بااین‌حال هیچ‌یک به‌ اندازۀ کافی در هالیوود موفق نبودند که او را در آنجا مستقر کنند و دلون به فرانسه بازگشت.

در سال ۱۹۶۷ او با «ژان-پی‌یر ملویل»، یکی از چهره‌های برجستۀ موج نوی سینمای فرانسه همکاری کرد که به تولید یکی از نمادین‌ترین فیلم‌های دلون در شاهکار نئو-نوآر به‌نام «سامورایی» منجر شد. در این فیلم، ظاهر زیبای دلون تضاد قابل‌توجهی با نقش او به‌عنوان یک قاتل تنها داشت. موفقیت داخلی این فیلم منجر به ادامۀ همکاری او با ملویل شد و با دو فیلم «دایرۀ سرخ» و «یک پلیس» ادامه یافت.

تعدادی از فیلم‌هایی که آلن دلون در آن‌ها بازی کرد، جوایزی مهمی در سینما را از آن خود کردند. از آن جمله می‌توان به فیلم «روکو و برادرانش» اشاره کرد که جایزۀ ویژۀ هیئت داوران جشنوارۀ فیلم ونیز را به خود اختصاص داد و همین‌طور فیلم «پلنگ» در سال ۱۹۶۳ که برندۀ «نخل طلای» جشنوارۀ کن شد. او همچنین در جشنوارۀ فیلم کن ۲۰۱۹، جایزۀ «نخل افتخار» را به پاس یک عمر فعالیت هنری دریافت کرد.
او علاوه‌بر بازیگری، چهار فیلم هم در دوران کاری خود تهیه‌ کرد. در سال ۱۹۸۱ با فیلم جنایی «برای پنهان‌کردن یک پلیس»، به‌عنوان کارگردان فعالیت خود را آغاز کرد و در سال ۱۹۸۳ فیلم دیگری به‌نام «مبارز» را ساخت.

اما در دهۀ ۹۰، او به‌دلیل بازی در برخی از فیلم‌های تجاری مانند «ماشین رقص» و «بازگشت کازانووا»، مورد انتقاد قرار گرفت. پس از چندین شکست و در نهایت با بازی در فیلم «روز و شب» به کارگردانی فیلسوف فرانسوی «برنارد هانری لوی»، دلون در سال ۱۹۹۷ بازنشستگی خود را از سینما اعلام کرد؛ هرچند که به ایفای نقش‌های گاه‌به‌گاه ادامه داد.

حاشیه‌ها

اولین اتفاقی که زندگی حرفه‌ای او را تحت‌تأثیر قرار داد، در سال ۱۹۶۸ رخ داد. پس از پیداشدن جسد «استوان مارکوویچ»، محافظ او در یک زباله‌دان، او به انجام این قتل مظنون شد؛ چرا که نامه‌ای از مارکوویچ به برادرش نشان می‌داد که در آن گفته بود، اگر کشته شود، صد درصد تقصیر دلون و رئیس تبهکارش فرانسوا مارکانتونی است. پلیس مدت‌ها به مظنون‌بودن او در قتل مارکوویچ شک داشت، اما نهایتاً او تحت پیگرد قانونی قرار نگرفت و این موضوع سایه‌ای بر شهرت او باقی گذاشت.

چندی پیش هم درحالی‌که با شرایط دشوار سلامتی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، فرزندان او وارد یک رقابت و دعوای رسانه‌ای شده‌اند. آلن دلون فرزندانی به نام‌های «آنتونی»، «انوشکا» و «آلن فابین» داشت. دلون در سال ۱۹۶۴ با «ناتالی دلون» بازیگر ازدواج کرد و آنتونی حاصل این ازدواج است. دو فرزند دیگرش یعنی انوشکا، متولد ۱۹۹۰ و آلن فابین، در سال ۱۹۹۴ از «روزالی ون بریمن»، مدل هلندی که به مدت ۱۴ سال با او زندگی کرد، متولد شده‌اند. دعوا بر سر ارثیۀ ۲۴۵ میلیون یورویی (بیش از ۲۶۸ میلیون دلار) دلون بود. خصومت‌ها در چهارم ژانویه، زمانی آغاز شد که آنتونی دلون اعلام کرد که پلیس گزارش داده خواهر ناتنی و ۳۳ ساله‌اش «انوشکا»، سال‌ها رنج پدرشان را پنهان کرده است و پدرشان را تحت‌تأثیر قرار داده تا زندگی او را کنترل کند و او را به سوئیس منتقل کند؛ جایی که آلن دلون از سال ۱۹۸۵ در آنجا نیز ساکن بوده است.

چند سال پیش هم رسانه‌‌ها خبری دربارۀ مرگ خودخواستۀ او منتشر کردند، اما پسرش این خبر را انکار کرد. ماجرا از این قرار بود که دلون چندین‌بار در حمایت از اُتانازی صحبت کرده بود که در سوئیس محل زندگی او امری قانونی است. اواسط ماه مارس آن سال، پسر «آنتونی» در مصاحبه با شبکۀ «RTL» گفته بود، به پدرش قول داده که هر وقت زمانش برسد، به او در مرگ خودخواسته کمک کند. برخی از رسانه‌ها براساس این صحبت‌ها، اعلام کردند «آلن دلون» از پسرش آنتونی درخواست کرده برای انجام مقدمات این کار به او کمک کند و حتی با خانواده‌اش نیز خداحافظی کرده است، اما یکی دیگر از فرزندانش این خبر را تکذیب کرد.
حواشی زندگی این ستارۀ سینمای فرانسه کم نبود. او در سال‌های اخیر بیشتر دربارۀ مرگ حرف می‌زد و در مصاحبه‌ای با مجلۀ «پاری مچ» گفته بود که خود را برای رفتن آماده کرده است: «دنیای جوانی تمام قلب او را اشغال کرده و دیگر جایی برای عصر سالخوردگی باقی نمانده است.» سال ۲۰۱۹ نیز پس از آنکه جایزۀ نخل طلای افتخاری کن را دریافت کرد، گفت: «امشب برای من بیش از آنکه پایان فعالیت حرفه‌ای باشد، به نظرم پایان زندگی است. مراسم امشب تا حدودی یک بزرگداشت پس از مرگ است، البته در زمان زنده‌بودن من.»

آلن دلون درگذشت