در جهان کنونی که در بسیاری حوزه‌ها بحث توجه به محیط‌زیست و چالش‌هایی مانند تغییر اقلیم اولویت یافته است، بدیهی است که تغییر سبک زندگی و تغییر شیوه‌های پیشین تأمین انرژی نیز به‌عنوان راهکار مدنظر باشد. هیئت بین‌الدولی تغییر اقلیم نیز، انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از سوزاندن سوخت‌های فسیلی را عامل اصلی گرمایش زمین و در تعاقب آن تغییر اقلیم معرفی کرده است.

بسیاری از نهادها و سازمان‌های مؤثر بر حوزۀ سیاست‌گذاری انرژی، ورای بسیاری از موارد بر بهره‌جویی از انرژی‌های تجدیدپذیر تأکید می‌ورزند. به بیان ساده، انرژی‌های تجدیدپذیر از منابع تجدیدپذیری حاصل می‌شوند که در مقیاس‌های زمانی مشخص به‌طور طبیعی جایگزین می‌شوند. برخی از این منابع مانند نور خورشید و باد و امواج و… منابعی با انتشار کربن صفر محسوب می‌شوند. به‌این‌دلیل بعضاً به آنها اصطلاحاً «انرژی‌های سبز» اطلاق می‌شود.

عدم انتشار کربن در بهره‌گیری از انرژی‌های سبز در مواجهه با چالش‌های محیط‌زیستی در قیاس با سوخت‌های فسیلی یا سایر روش‌های آلایندۀ محیطزیست که بعضاً به آنها انرژی‌های قهوه‌ای یا کثیف می‌گویند، وجهه‌ای منطقی‌تر می‌بخشد.

توجه بسیاری کشورها به کاهش کربن و تمایل به گذار از سوخت‌های فسیلی با هدف مهار تغییر اقلیم سبب شده است تا صنعت انرژی‌های تجدیدپذیر وارد مرحلۀ رشد سریع شود.

مطابق داده‌های ارائه‌شده، درحال‌حاضر بیش از یک‌چهارم ظرفیت تولید برق جهان از طریق انرژی‌های تجدیدپذیر تأمین می‌شود. برای مثال در سال ۲۰۲۰ بریتانیا حدود ۴۳ درصد نیاز انرژی خود را از طریق تجدیدپذیرها تأمین کرده است و در صدد آن بوده است تا بابت ۵۷ درصد باقیمانده نیز، روشی پایدار و غیرآسیب‌رسان بیابد. در بریتانیا شرکت‌هایی مانند good energy و Ecotricity تولید‌کننده‌های انرژی ۱۰۰ درصد سبز هستند. در آلمان نیز در سال ۲۰۲۳، ۲۷۲ میلیارد کیلووات ساعت برق، یعنی حدود ۵۲ درصد تقاضای برق از طریق تجدیدپذیرها و به‌طور عمده انرژی باد تأمین شد. در آلمان شرکت‌های تولید برقGreenpeace energy و westfalen wind و… نیز، تولید انرژی کاملاً متکی بر انرژی‌های سبز دارند. کشورهای هلند و بلژیک نیز به ترتیب ۲۵ و ۲۶ درصد از نیاز برق خود را با اتکا به بهره‌گیری از انرژی‌های تجدیدپذیر تأمین می‌کنند. سایر کشورهای اروپا نیز در تلاش برای افزایش توانمندی خود در این عرصه هستند. برخی کشورها مانند اسپانیا نیز در تکاپو برای رسیدن به هدف بلند‌پروازانۀ تأمین ۱۰۰ درصد انرژی خود از طریق انرژی‌های سبز تا سال ۲۰۵۰ هستند.

ایالات متحدۀ آمریکا نیز در سال ۲۰۲۳، ۱۶ درصد و در سال ۲۰۲۴، ۱۸ درصد انرژی کل خود را از طریق تجدیدپذیرها تأمین کرده است. البته برنامه‌های حمایت مالی از تولیدکنندگان انرژی‌های سبز به‌منظور ایجاد شبکۀ ملی، میزان این رقم را در آینده به‌سرعت افزایش خواهد داد.

توجه چند جانبۀ جامعۀ جهانی به انرژی‌های تجدیدپذیر و فناوری‌های جدید و رقابت تولیدکنندگان در این عرصه و پیشرفت سریع این صنعت، بستر را برای شکل‌گیری اقدامات فریبکارانه، سبزشویی، آبی‌شویی ( اخلاقی جلوه‌دادن یک شرکت با اطلاعات مبهم) و سفیدشویی فراهم می‌کند.

در عرصۀ تولید انرژی از طریق تجدیدپذیرها به فعالیت‌هایی که با هدف فریب اذهان‌عمومی با ادعاهای دروغین دربارۀ میزان و نحوۀ تولید انرژی صورت می‌گیرد، اقدامات سبزشویانه گفته می‌شود.

زمانی که تولیدکننده در راستای کسب وجهۀ اجتماعی و از آن مهم‌‌‌تر کسب منفعت اقتصادی نقاب جعلی هم‌سویی با توسعۀ پایدار و طرفدار محیط‌زیست بر چهره می‌زند یا سازمانی با بازنمایی ذهنی اطلاعات، داده‌های اصلی را مخفی می‌نماید یا به دروغ و با پنهان‌شدن پشت گواهی‌های جعلی و خلأهای قانونی مدعی می‌شود که ۱۰۰ درصد انرژی تولید شده و مصرفی خود تجدیدپذیر است، سبزشویی رخ داده است.  در برخی موارد، تأمین‌کنندگان انرژی، گواهی‌های ضمانت منشأ انرژی تجدیدپذیر را به‌منظور مشروع‌جلوه‌دادن فعالیت‌های خود خریداری می‌کنند.

البته ارائۀ تصویری اغراق‌آمیز از روش‌های تولید انرژی‌های تجدیدپذیر و کتمان ردپای محیط‌زیستی آنها نیز به‌نوعی سبزشویی تلقی می‌شود. به‌هرحال باید توجه داشت که این روش‌ها نیز علاوه‌بر مزایا، معایبی دارند. برای مثال در فرایند تولید سلول‌های خورشیدی نیز از مواد سمی و فراوری شده استفاده می‌شود که کاملاً بی‌ضرر نیستند. انرژی باد، امواج، برق‌آبی، زمین‌گرمایی و زیست‌توده نیز به‌نوبۀ‌خود دارای آثار منفی بر محیط‌زیست هستند. نکتۀ مهم در بحث سیاست‌گذاری انرژی‌گریز، از به‌دام‌افتادن در تله‌های سبزشویی و بررسی همۀ مواردی است که در چهارچوب فایده و هزینه بگنجد.