برای کودکانی که هرگز به دنیا نمیآیند
۸ مرداد ۱۴۰۲، ۲۳:۳۳
وقتی آوار زلزله روی سر افراد فرو میریزد، یا زمانیکه کشتی به صخره میخورد یا وقتی اتوبوسی چپ میکند، پدرها و مادرها حتی اگر خودشان آسیب دیده باشند، اولویت را به نجات کودکان میدهند. بعد از کودکان معمولا زنان در اولویت امداد رسانی و نجات قرار میگیرند و بعد شاید مردان. گروههای امداد نیز وقتی سر میرسند، ابتدا کودکان و زنان را نجات میدهند و بعد سراغ مردان میروند. تا جایی که میدانم، در اغلب بحرانها و سوانح، باور عمومی همین است؛ شاید به این دلیل که فکر میکنیم زنان و کودکان آسیبپذیرتر از مردان هستند و نجات جانشان در اولویت است. البته که این دلیل در جای خودش قابل احترام است اما بهتر است به گونهای دیگر به موضوع نگاه کنیم؛ اینکه کودکان متعلق به آینده هستند و نجات جانشان در اولویت قرار دارد؛ همینطور زنان که میتوانند آینده را بسازند. بدون کودکان آینده قابل تصور نیست و اگر قرار است خانوادهای در کار نباشد، مردان چرا این همه رنج را تحمل کنند؟
اما آیا ما همیشه و همهجا کودکان و زنان را در اولویت قرار میدهیم؟
پنج سال پیش همینجا نوشتم که ما داریم حق فرزندان خود را می خوریم تا رفاه بیشتری داشته باشیم. در حالی که پدران ما بسیار کار کردند و برای فرزندان خود ثروت آفریدند و رفاه ایجاد کردند اما ما داریم برعکس عمل میکنیم. منابعی که در حال حاضر دولت توزیع میکند و ما مصرف میکنیم، سهم ما نیست و متعلق به نسلهای آینده است. ما مدتهاست سهم خود را مصرف کردهایم و امروز با میانداری دولت داریم دست در جیب فرزندان خود میکنیم.
راستش این همه ماجرا نیست و فاجعه بدتر را تصمیمگیران کشور رقم میزنند. هر تصمیم آنها که تورم را افزایش میدهد، از سرمایهگذاری میکاهد، بیکاری را عمق میبخشد و منجر به فقیرتر شدن بیشتر مردم میشود، ظلم و ستم مضاعف در حق جوانانی است که قدرت تشکیل خانواده و داشتن فرزند از آنها گرفته شده است.
هر سیاست غطلی که دسترسی به شغل را دشوارتر میکند، قیمت مسکن را بالا میبرد و از حجم سفرهها میکاهد، دهها زوج جوان را از داشتن کودک منصرف میکند. بنابراین هر سیاست غلط در حوزه اقتصاد، در حقیقت یک تصمیم فاجعهبار در زمینه جمعیت است چون میتواند افراد را از تشکیل خانواده یا داشتن فرزند منصرف کند یا خانوادههای زیادی را دچار فروپاشی کند.
به این ترتیب تصمیمگیران کشور فقط مدیون ما و فرزندانمان نیستند؛ مدیون کودکانی که هرگز متولد نخواهند نشد نیز هستند.
نظر کاربران
نظری برای این پست ثبت نشده است.
مطالب مرتبط
«مارگون» بر بستر ناپایـــــدار
«سیراف»؛ میراث جهانی خلیج فارس
تانزانیا؛ سرزمین تلاقیها
هفت مرحله تا پادشکنندگی بومگردی
جنگلهای هیرکانی چه ویژگیهایی دارند؟
ایران پساجنگ و خبرنگاری که باید دوباره اعتماد بسازد
نقد تصمیمهای ناگهانی و تنبیه مردم عادی به بهانه مقابله با قاچاق سوخت
نفرین نفت؛ از چاههای مسجدسلیمان تا صفهای بنزیــــــن کرمان
هوش مصنوعی چگونه میتواند به حفاظت از حیاتوحش کمک کند؟
روایت «دیوید اتنبرو» از هفت آواز شگفتانگیز جهان جانوران
طبیعت آواز میخواند تا زنده بماند
نگاهی به بحرانهای انباشته نظام آموزشی و جایگاه مدرسه در حکمرانی
آقای رئیسجمهور، نبض مدرسه نمیزند!
وب گردی
- قیمت بلیط اتوبوس به مرزهای غربی کشور مشخص شد
- کمک به تأمین مالی یا واردات داروی ELAHERE برای بیماران مقاوم به شیمیدرمانی در سرطان تخمدان
- آیا با کپی مدارک می توان سوار قطار شد؟
- درخواست لغو بسته شدن فرودگاه پیام
- مطالبه شفافیت در دانشگاه علوم پزشکی ایران
- خطاهای پنهان در ترجمه مدرک تحصیلی که پرونده اپلای را با تاخیر مواجه میکند
- درخواست توقف پروژه باملند برای حفاظت از درختان و طبیعت شهر لاهیجان
- بهترین پنل پیامکی ایران [4 تا از بهترین سامانه پیامکی ایران]
- آشنایی با خدمات متنوع اسنپفود در رشت
- بهترین مدل شومیز برای افراد چاق؛ 10 مدل ترند 1405 بیشتر
بیشترین نظر کاربران
ژئوتوریسم؛ ثروتی که هنوز جدی نگرفتهایم
پربازدیدها
1
رقص سوگوارانه؛ کنشی مقاومتی
2
رقص عزا
3
مبارزه با جستوجوی گنج
4
هوای آلوده با موتورهای منسوخشده و آلاینده خودروهای داخلی
5
گنجِ گمشده زیر چرخ لودرها




دیدگاهتان را بنویسید