«صلح سبز» در سال ۱۹۷۱ در ونکوور کانادا تأسیس شد. این سازمان از اعتراض به آزمایش‌های هسته‌ای ایالات متحده در جزیره آمچیتکا در آلاسکا و پس از بزرگترین این انفجارها در نوامبر ۱۹۷۱ (آزمایش کانیکین با قدرت ۵.۲ مگاتن) پدید آمد. گروه کوچکی از فعالان  یک قایق ماهیگیری به‌نام «فیلیس کورماک» (که بعدها به صلح سبز تغییر نام داد) را برای حرکت به‌سمت محل آزمایش اجاره کردند. اگرچه آنها توسط گارد ساحلی ایالات متحده رهگیری شدند، اما پویش آنها توجه گسترده‌ای را به خود جلب کرد و به توقف آزمایش‌های هسته‌ای کمک کرد. نام «صلح سبز» توسط فعال محیط‌زیستی «بیل دارنل» پیشنهاد شد که ترکیبی از «سبز» (برای محیط‌زیست) و «صلح» (مخالف سلاح‌های هسته‌ای) است. این گروه رسماً در سال ۱۹۷۲ به بنیاد صلح سبز تبدیل شد و بعداً به‌صورت سازمان بین‌المللی گسترش یافت. امروزه، صلح سبز یک سازمان مردم‌نهاد جهانی محیط‌زیست است که به‌خاطر پویش‌هایش در مورد تغییراقلیمی، جنگل‌زدایی، ماهیگیری بیش‌ازحد و آلودگی محیط‌زیست شناخته می‌شود.

بزرگترین زمین‌لرزه ناشی از انفجار در آزمایش «کانیکین» ایالات متحده (۶ نوامبر ۱۹۷۱) بزرگترین آزمایش هسته‌ای زیرزمینی بود که توسط ایالات متحده در ژرفای یک‌هزار و ۷۰۰ متری زیر زمین در جزیره آمچیتکا در آلاسکا انجام شد و موجب ثبت زلزله‌ای با بزرگای ۶.۸ شد. این انفجار با قدرت انفجار ۵.۲ مگاتن باعث پودر شدن سنگ‌های اطراف و ایجاد حفره‌ای توخالی به پهنای بیش از یک‌هزار و ۶۰۰ متر شد. عمق بسیار زیاد، انتقال انرژی کارآمد به داخل زمین را امکان‌پذیر کرد و امواج لرزه‌ای را به بیشینه دامنه رساند.

 اتحاد جماهیر شوروی نیز بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۹۰ آزمایش‌های هسته‌ای متعددی انجام داد که بسیاری از آنها در پایش‌های زلزله‌نگاری شناسایی شدند. اولین آزمایش هسته‌ای شوروی ۲۹ آگوست ۱۹۴۹ در  قزاقستان با قدرت انفجار حدود ۲۲ کیلوتن با حسگرهای لرزه‌نگاری و رادیونوکلئید هوایی ایالات متحده شناسایی شد و توانایی هسته‌ای اتحاد جماهیر شوروی را تأیید کرد. اولین آزمایش گرماهسته‌ای در ۱۲ آگوست ۱۹۵۳ با قدرت انفجار حدود ۴۰۰ کیلوتن به همین ترتیب شناسایی شد. بمب تزار در ۳۰ اکتبر ۱۹۶۱ با قدرت انفجاری  ۵۰ مگاتن بزرگترین انفجار ساخت بشر در تاریخ بود و در سراسر جهان با بزرگای حدود ۵.۳ شناسایی شد. آخرین آزمایش هسته‌ای شوروی در ۲۴ اکتبر ۱۹۹۰ با قدرت انفجار حدود ۷۰ کیلوتن نیز پایان آزمایش‌های هسته‌ای شوروی قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی را رقم زد.

آزمایش‌های شوروی به اصلاح تکنیک‌های تشخیص لرزه‌ای زلزله از انفجار کمک کرد. کره‌شمالی نیز بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۷ شش آزمایش هسته‌ای تأییدشده انجام داده که همه آنها توسط شبکه‌های جهانی پایش لرزه‌نگاری شناسایی شده‌اند. اولین آزمایش هسته‌ای این کشور در ۹ اکتبر ۲۰۰۶ زلزله‌ای با بزرگای ۴.۳ ایجاد کرد. این انفجار با قدرت تخمینی حدود یک کیلوتن در ایستگاه‌های لرزه‌نگاری در کره‌جنوبی، ژاپن و ایالات متحده شناسایی شد. دومین آزمایش هسته‌ای کره‌شمالی در ۲۵ مه ۲۰۰۹، زلزله‌ای با بزرگای ۴.۷ ایجاد کرد و قدرت انفجار تخمینی دو تا شش کیلوتن بود.  سومین آزمایش هسته‌ای ۱۲ فوریه ۲۰۱۳ زلزله‌ای با بزرگای ۵.۱ ایجاد کرد و قدرت انفجار تخمینی آن شش تا شانزده کیلوتن بود. چهارمین آزمایش هسته‌ای بمب هیدروژنی در ۶ ژانویه ۲۰۱۶ زلزله‌ای با بزرگای ۵.۱ را موجب شد و قدرت تخمینی آن هفت تا ۱۰ کیلوتن بود. پنجمین آزمایش هسته‌ای این کشور در ۹ سپتامبر ۲۰۱۶، زلزله‌ای با بزرگای ۵.۳ را موجب شد و قدرت انفجار تخمینی آن  ۱۰ تا ۲۰ کیلوتن بود. حدود یکسال بعد ششمین آزمایش هسته‌ای در ۳ سپتامبر ۲۰۱۷ موجب زلزله‌ای با بزرگای ۶.۳ شد و قدرت تخمینی آن ۱۰۰ تا ۳۷۰ کیلوتن بود و تاکنون بزرگترین انفجار کره‌شمالی است. پیمان منع جامع آزمایش‌های هسته‌ای (CTBTO) در سال ۱۹۹۶ سامانه پایش بین‌المللی (IMS) را تأسیس کرد که از حسگرهای لرزه‌ای، فروصوت و رادیونوکلئید برای تشخیص آزمایش‌های هسته‌ای استفاده می‌کند.

آزمایش‌های کره‌شمالی ۲۰۰۶-۲۰۱۷، با وجود پنهان‌کاری، توسط چین، روسیه و سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده شناسایی شد. «حادثه ولا» (مشکوک به آزمایش سلاح هسته‌ای) اسرائیل در سال ۱۹۷۹ توسط ماهواره و امواج فراصوت شناسایی شد. آزمایش‌های هسته‌ای پاکستان در سال ۱۹۹۸ در ایستگاه‌های لرزه‌نگاری هند بلافاصله ثبت شد.

بنابراین، انفجارهای نظامی و معدنی کوچک متعارف شاید امکان پنهان‌شدن داشته باشند -به‌نحوی‌که قدرت انفجار بسیار کم باشد و با زلزله‌های طبیعی پوشانده شود- ولی آزمایش‌های هسته‌ای یا انفجارهای بزرگ تقریباً غیرممکن است که پنهان شوند؛ چراکه نظارت جهانی بسیار پیشرفته است. اگر داده‌های لرزه‌ای ازدست‌رفته باشند، روش‌ تشخیص جایگزین، پایش فروصوت است. انفجارها امواج صوتی با فرکانس پایین تولید می‌کنند که تا مسافت زیادی حرکت می‌کنند. CTBTO در سراسر جهان بیش از ۶۰ ایستگاه فروصوت دارد. از سوی دیگر، ماهواره و رادار (InSAR) با پایش تغییر شکل زمین به سنجش آزمایش‌های زیرزمینی –براساس احتمال فرونشست یا بالاآمدگی زمین در محل انفجار- می پردازند. علائم حرارتی در  انفجارهای بزرگ، گرمایی آزاد می‌کنند که با ماهواره‌ها قابل تشخیص است. تشخیص رادیونوکلئید آزمایش‌های هسته‌ای –با در نظر گرفتن آزادشدن ایزوتوپ‌های زنون و کریپتون- با بیش از ۸۰ ایستگاه رادیونوکلئید CTBTO ذرات رادیواکتیو را ردیابی می‌کنند. از سوی دیگر، با پایش هیدروآکوستیک (برای آزمایش‌های زیر آب) انفجارهای زیردریایی بررسی می‌شوند. انفجارهای زیرآب امواج صوتی ایجاد می‌کنند که در شناورهای تخصصی بررسی و اطلاعاتشان جمع‌آوری می‌شوند. اطلاعات منبع باز (OSINT) از گزارش‌های رسانه‌های اجتماعی توسط شاهدان محلی منبع گردآوری اطلاعات از یک انفجار احتمالی است. درنهایت، تصاویر ماهواره‌ای Maxar و Planet Labs می‌توانند برای پایش انفجارها در محل‌های مشکوک مورد استفاده قرار گیرند.