سهراب سپهری، از بزرگترین شاعران معاصر ایران، در ۱۵ مهر ۱۳۰۷ در کاشان به دنیا آمد و در طول زندگی خود در نقاشی و شعر، آثار برجسته‌ای خلق کرد. او پس از پایان تحصیلات ابتدایی و متوسطه در کاشان، در رشته نقاشی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد و سپس برای ادامه تحصیل و آشنایی با فرهنگ‌های مختلف به کشورهای اروپایی و آسیایی سفر کرد. این سفرها، به‌ویژه اقامت او در ژاپن و هند، تأثیر عمیقی بر نگاه فلسفی و هنری او گذاشت. سپهری از اندیشه‌های «بودا»، «کریشنا مورتی» و عرفان شرقی الهام گرفت که نتیجه آن در آثار او مشهود است.

 یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های آثار او، زبان تصویری و استعاری آن است. سپهری در شعر خود به‌جای استفاده از بیان مستقیم مفاهیم، آنها را از طریق تصاویر زنده و ملموس منتقل می‌کند. واژگانی که در شعر او به‌کار می‌روند، معمولاً ساده و روان‌اند، اما درعین‌حال، ترکیب این واژگان در کنار هم تصاویری نو و بدیع می‌آفریند که خواننده را به دنیای درونی شاعر دعوت می‌کند. این نوع بیان به‌ویژه در شعرهای کوتاه و ساده‌اش که اغلب به زبان ساده و شاعرانه نوشته شده‌اند، عمیق‌ترین معانی را به مخاطب منتقل می‌کند.

 سپهری با حذف آشنایی‌های معمول در پی ایجاد تصویری نو از اشیا و مفاهیم است. او در توصیف طبیعت، از زبان و واژگان غیرمتعارف استفاده می‌کند، به‌گونه‌ای‌که مخاطب هر بار که شعر او را می‌خواند، به سفری جدید فراخوانده می‌شود. طبیعت در شعر سهراب جایگاه ویژه‌ای دارد. او با نگاهی عرفانی به طبیعت می‌نگرد و آن را نه‌فقط به‌عنوان یک پدیده‌ای حاضر و در پیرامون، بلکه به‌عنوان نمادی از حقیقت هستی و روحانیت معرفی می‌کند. این نگاه عرفانی به طبیعت موجب می‌شود که در شعرهای او درخت‌ها، رودها، آسمان و زمین به شخصیت‌هایی معنوی و فلسفی تبدیل شوند. این رویکرد، طبیعت را از مرزهای یک منظره و فضایی در پس‌زمینه فراتر می‌برد و به‌عنوان یک نشانه از حضور روح و حقیقت، بازتولید می‌کند. در بسیاری از اشعار او، مفهوم وحدت و هم‌زیستی با دیگر موجودات و پدیده‌های طبیعی به چشم می‌خورد. او در اشعار خود تلاش می‌کند تا این وحدت را نه‌تنها به‌عنوان یک ایده فلسفی، بلکه به‌عنوان یک واقعیت ملموس و تجربه‌شده به خواننده منتقل کند. او مداخله انسان در طبیعت را عامل زشتی‌ها و پلشتی‌های موجود می‌داند.

سپهری علاوه‌بر استفاده از طبیعت به‌عنوان نماد، از مفهوم «زمان» و «مکان» نیز در شعرهایش به طور فراوان استفاده می‌کند. او در آثار خود به‌نوعی به تأمل در زمان و تغییرات آن و همچنین دگردیسی مکان پرداخته است. این دو مفهوم در شعر او، به‌ویژه در اشعار معروفش چون «صدای پای آب»، به‌طور مکرر حضور دارند. او در تلاش است تا رابطه انسان با این مفاهیم را به‌گونه‌ای عمیق‌تر و اندیشمندانه‌تر بررسی کند.

البته او باوجود استفاده از مفاهیم عمیق و پیچیده، برای همگان زبانی ساده و قابل‌درک دارد. نقاشی‌های او نیز از همین ویژگی بهره برده است. آثار او پر از رنگ‌ها و تصاویر زنده هستند که احساسات و اندیشه‌های او را به مخاطب منتقل می‌کنند. این همبستگی شعر و نقاشی او باعث می‌شود که هنر او به‌عنوان یک کل یکپارچه باقی بماند.

سپهری در اول اردیبهشت ۱۳۵۹ چشم از جهان فروبست؛ اما شعر او همچنان الهام‌بخش نسل‌های جدید شعر و ادبیات فارسی است.