راحیل حسینیان
روزنامه نگار
راحیل حسینیان
۲۶ دی ۱۴۰۲
گلافی؛ غرق دریای فراموشی
هنر در خطهٔ جنوب منحصربهفرد است. از «جهلهسازی» تا «خوسبافی»، هریک با توجه به تناسب اقلیم و سرزمین بین مردم راه باز کردند و سالهای سال هنرهای یکتای جنوب کشور بودند. در میان این هنرهای کهن که حالا رمقی برایشان نمانده و چند موسپیدکرده به آن مشغولند، به سراغ لنجسازی رفتهایم که بین اهالی جنوب به هنر «گلافی» معروف است.
راحیل حسینیان
۲۰ دی ۱۴۰۲
دستبافتهٔ هزار رنگ سرزمین کوچ
زمزمه احیای صنایع دستی رو به فراموشی که شنیده میشود، نور امیدی در دل دوستداران هنر پیدا میشود. نگاهی به ساز و کار احیای هنرهای فراموششده نشان میدهد گاهی هم آواز دهل شنیدن از دور خوش است و نباید به این وعدهها دل بست. حالا نوبت جاجیمبافی رسیده که قرار است در کرمانشاه احیا شود.
راحیل حسینیان
۱۳ دی ۱۴۰۲
دستبافتهای از پشم و ابریشم
آخرین منزلگاه گذر از گلیمبافی به قالیبافی، هنری بود به نام «ورنیبافی»؛ ساخته دست عشایر ایل شاهسون. دستبافتهای دو رو که حالا اسمش هم بین دستبافتههای عشایری غریب است چه برسد به رسمش. «ورنیبافی» از آن هنرهای دستی است که تکوتوک نشانی از آن دیده میشود و بیراه نیست اگر بگوییم یک هنر فراموش شده است.
راحیل حسینیان
۵ دی ۱۴۰۲
ملحفهبافی؛ هنر یکتای شوشتر
تنوع صنایعدستی در خطهٔ خوزستان با تعدد اقوام و فرهنگهایی که در این سرزمین کنار هم زندگی میکنند، نسبت مستقیم دارد. تنوعی که مختص امروز و دیروز نیست و به پیشینهٔ تاریخی خوزستان برمیگردد. برخی از صنایعدستی که در خوزستان رشد و شکوفایی خوبی داشتهاند، در دیگر شهرهای کشور هم دیده میشوند، مثل گلیمبافی یا ورشوسازی؛ اما هنر «ملحفهبافی» سند شش دانگش بهنام خوزستان است.
راحیل حسینیان
۲۸ آذر ۱۴۰۲
ورشوسازی، عرصهٔ کمرنگ قلمزنی
ورشوسازی به عهد قاجار برمیگردد. زمانی که هنرمندانی از ایران راهی لهستان شدند تا دواتگری بیاموزند؛ یعنی بتوانند با فلز سماور و ابزار و وسایل دیگری بسازند. برای همین هم این هنر به ورشوسازی معروف و ماندگار شد. هنرمندان دواتگر تعداد کمی دارند. هنرشان پشت ویترینها خاک میخورد یا راهی سفرهخانههای سنتی میشود.
راحیل حسینیان
۲۲ آذر ۱۴۰۲
«سُپبافی»، هنر دست زوجها
«سُپبافی» مصداق بارز صنایع دستی در معرض فراموشی است. شاهد این ادعا هم این است که این هنر فقط در روستای «چاه نهر» لارستان و با دستان هنرمند ۵ نفر خلق میشود. از روزگاری که در این روستا زنها و شوهرها کنار هم مینشستند و «سُپبافی» میکردند، سالها گذشته. اکنون روستا خالی شده و دیگر کسی کنار دست «مش رمضون» و «بیبی نسا» نمینشیند تا فوت و فن کار را یاد بگیرد و سینی یا به زبان محلی سُپ ببافد.
راحیل حسینیان
۱۶ آذر ۱۴۰۲
طرحی نو برای هنر کهن دواتگری
صدای چکشکاری بر روی ظروف و اشیای مسی در راستهٔ بازار مسگران آرام گرفته؛ بازاری که روزگاری مشتریان زیادی را بهسوی خود جلب میکرد، از رونق افتاده است. شاید مغازههای فروش ظروف مسی که معمولاً در بازارها به حیات خود ادامه میدهد، باعث شود که مسگری را همچنان پر رونق بدانیم. اما هنر کهن و اصیل دواتگری یا مسگری، این روزها در حد یک یا دو ظرف و گلدان مسی آنهم بهعنوان دکوراسیون در برخی از خانهها دیده میشود.
راحیل حسینیان
۱ آذر ۱۴۰۲
هنری برای حفاظت از سیاهچادرها
برخی میگویند نخستین زیرانداز دست بشر همین نی چیتهایی بوده که با موی بز و نیهای روییده شده اطراف رودخانه بافته بودند؛ هنری که عشایر طلایهدار آن هستند و برای حفاظت از چادرهای خود از آن استفاده میکنند. نی چیتها کاربری مختلفی داشتند و ذوق و خلاقیت زنان هنرمند عشایر زیبایی و جذابیت آن را بیشتر هم میکرد، اما این هنر که میتوانست به خانههای امروزی هم راهی داشته باشند، این روزها در معرض فراموشی است؛ هم اسمش و هم راه و رسم بافتنش. نی چیتبافی در استانهایی که محل گذر عشایر بوده رونقی داشته که حالا از آن خبری نیست.