برای انتخاب رئیس سازمان جنگل‌ها‌، مراتع و آبخیزداری سه مولفه اهمیت اساسی دارد: یک. از منابع طبیعی و دستگاه مدیریتی آن شناخت داشته باشد: رئیس جدید این سازمان باید شناختی از منابع طبیعی تجدید شونده (جنگل‌ها و مراتع) داشته باشد تا بتواند آنها را به خوبی مدیریت کند. دانشی که در اینجا از آن صحبت می‌کنیم با دانش کشاورزی کاملا متفاوت است. در کشاورزی ما نهاده‌ای را به زمین داده، چیزی را می‌کاریم و سپس برداشت می‌کنیم. اما در منابع طبیعی،‌ این طبیعت است که این کارها را انجام می‌دهد، بنابراین نیاز است که رئیس جدید قوانین طبیعی را شناخته و از دخالت‌های غیرمجاز انسانی جلوگیری کند تا طبیعت بتواند کار خود را انجام دهد.

به این منظور مدیری که در راس سازمان جنگل‌ها قرار می‌گیرد باید تخصصش در زمینه منابع طبیعی بوده، اکولوژی و اکوسیستم را بشناسد و در کنار آن تجربه کار اجرایی داشته باشد. سازمان جنگل‌ها سازمانی است که دارای میراث کارشناسی است، با این حال متاسفانه به این هویت کارشناسی لطماتی وارد شده است. در سازمان جنگل‌ها در مقاطعی شورای عالی مرتع،‌ جنگل و خاک اثرگذار بود اما به تدریج این شورا اثرگذاری خود را از دست داده است. همچنین گرچه سازمان جنگل‌ها در حد معاونت وزیر است اما شبکه مدیریتی آن در سطح کشور در حد یک وزارتخانه به حساب می‌آید. در تمام کشور اداره کل و در شهرستان‌ها دو سه واحد نظارتی و حفاظتی و ادارات را داریم‌، بنابراین فردی که قرار است در راس این سیستم باشد باید بتواند از این توان بهره بگیرد. دو. توان اجرایی، مدیریتی و قاطعیت داشته باشد: اگر وسعت ایران را 168 میلیون هکتار در نظر بگیریم 30 میلیون هکتار آن شامل شهرها،‌ زمین‌های کشوری و اراضی صنعتی است و بقیه تحت مدیریت سازمان جنگل‌هاست که باید برای حفاظت، احیا و بهره‌برداری از آنها اقدام کند، این در حالی است که تمام دستگاه‌های دولتی و سایر نهادها و اشخاص و بخش خصوصی چشم طمع به این عرصه دارند. بنابراین رئیس این سازمان در عین اینکه معاون وزیر است باید در مقابل خواسته‌های وزیر جهاد کشاورزی و سایر وزارتخانه‌ها از این میراث گرانقدر نگهبانی کند. ما سال‌ها از این موضع دفاع می‌کردیم که این سازمان در حد وزارتخانه است زیرا باید این قدرت را داشته باشد تا از حریم مهمی که در اختیار دارد حفاظت کند. متاسفانه طرح کاداستر که باید بعد از ملی شدن اراضی در کشور اجرایی می‌شد هنوز بعد از 60 سال به پایان نرسیده که نشان‌دهنده ضعف این سیستم است. اگر همه زمین‌ها سند داشته باشند هیچ فرد یا نهادی نمی‌تواند به این راحتی روی آن دست بگذارد. از این رو رئیس جدید سازمان جنگل‌ها باید طرح‌های مدیریتی برای تمام این عرصه‌هایی که تحت مدیریتش است داشته باشد تا مدیریت در چارچوب این طرح‌ها انجام شود. همچنین قرار بود از سال 1396 طرح جایگزین برای جنگل‌های شمال ارائه شود که تاکنون این طرح تهیه و ارائه نشده است. سه. به مشارکت مردم در مدیریت منابع طبیعی باور داشته باشد: پیش از ملی شدن اراضی، عرصه‌های جنگلی،‌ مرتعی و بیابانی کشور به شکل خرده‌مالکی یا توسط خوانین مدیریت می‌شد که با قانون ملی شدن‌، مدیریت آنها به دولت واگذار شد. مدیریت دولتی طی دهه‌ها موفق عمل نکرده و همین امر سبب شده بحث مدیریت مشارکتی از سوی بسیاری از مدیران مطرح می‌شود. رئیس جدید سازمان جنگل‌ها باید به مشارکت مردم باور داشته باشد و بداند مناطقی که امروز در اختیار سازمان جنگل‌هاست قرن‌ها توسط مردم مدیریت شده است. در این راستا مدیریت می‌تواند توسط مردم محلی بوده و سازمان نقش پشتیبانی علمی و فنی را داشته باشد. توجه داشته باشیم که مشارکت را باید فراتر از پیمانکاری و کارگری جامعه محلی باید در نظر گرفت. آنها در کنار دانش بومی خود نسل جدید تحصیل‌کرده را دارند که می‌توانند با تلفیق دانش روز و دانش بومی حفاظت را به بهترین شکل انجام دهند. سازمان جنگل‌ها هم می‌تواند به عنوان ناظر حضور داشته و فعالیت‌های درست را پشتیبانی و آنچه نادرست است را اصلاح کند.