نخستین‌بار در سال ۱۹۷۰ میلادی با پیش‌گامی سناتور آمریکایی، «گِیْلُرد نلسون»، ۲۲ آوریل روز زمین نام‌گذاری شد و نخستین روز زمین در ایالات متحده با حضور بیش از ۲۰ میلیون نفر که در آن سال نزدیک به ٪۱۰ از کل جمعیت آن روز آمریکا را در بر می‌گرفت، با راهپیمایی‌های چندصدهزارنفری در سراسر ایالات متحده و اجرای برنامه‌های آموزشی درباره بوم‌سازگان زمین، با شکوه هرچه تمام برگزار شد تا ضمن جلب‌توجه رسانه‌ها، قانون‌گذاران این کشور را بر آن دارد تا در روند تصویب قوانین، جایگاه محیط‌زیست و آسیب‌های وارد شده به آن را نیز در نظر داشته باشند. ولی آن‌گونه که پیش‌بینی می‌شد، این نگرش نیز از سوی هواداران ساختار اقتصاد ارتودوکس که هر گزاره‌ای که بخواهد شتاب پیشران تولید و مصرف جهانی را بکاهد بر نمی‌تابند، به گوشه رینگ فرستاده و لگدمال شد.

نمونه بارز توان بالای لابی‌گری کمپانی‌ها برای بی‌اثرسازی تصمیم‌های دستگاه قانون‌گذاری ایالات متحده در راستای محیط‌زیست را می‌توان در تلاش‌های بی‌امان «کمپانی برادران کوچ» (Koch) برای دروغ پنداشتن پدیده تغییر اقلیم و گرمایش زمین برشمرد. اینکه «دونالد ترامپ» مدام در سخنرانی‌های خود اروپا را به‌خاطر گسترش توربین‌های بادی و کاهش مصرف سوخت‌های فسیلی ریشخند می‌کند و آنها را به فریب‌خوردگی از دولت چین در جایگاه بزرگ‌ترین تولیدکننده و فروشنده توربین‌های بادی در جهان متهم می‌کند و تغییر اقلیم و گرمایش زمین را آشکار دروغ می‌داند را باید به نقش‌آفرینی سرمایه به گردش درآمده از سوی کمپانی‌ها و به‌ویژه کمپانی برادران کوچ با هدف به انحراف کشاندن یافته‌های پژوهشی نوین در حوزه تغییر اقلیم و البته به استخدام در آوردن غول‌های رسانه‌ای در ایالات متحده برای توهم نمایاندن گرمایش زمین نسبت داد. با پول، می‌توان شگفتی‌های بزرگی را در ساختار اقتصادی ایالات متحده رقم زد!

کمپانی برادران کوچ که در حوزه صنایع خط لوله نفت و گاز و کُک فعالیت می‌کند صاحب بیش از ۶۰ هزار کیلومتر لوله انتقال نفت و گاز در سراسر جهان است. آشکار است که پایداری این غول اقتصادی و منافع آن در گسترش روزافزون مصرف سوخت‌های فسیلی است و براین‌اساس انرژی‌های پاک در قاموس مدیران و برنامه‌ریزان این شرکت، بزرگ‌ترین دشمن یا رقیب به شمار خواهند آمد. ازاین‌رو برادران کوچ با هدف دورزدن مالیات‌های سبز و مهم‌تر از آن بی اثرکردن برنامه‌های به نسبت محیط‌زیست‌انگارانه‌تر دموکرات‌ها و دولت باراک اوباما، با تلاش‌های رسانه‌ای و نگارش مقالات فراوان در رسانه‌های پرمخاطب آمریکا موفق شدند تا نگرش نمایندگان حزب جمهوری‌خواه آمریکا را درباره دروغ بودن پدیده گرمایش زمین و نقش‌آفرینی انسان و صنایع نفت و گاز دگرگون سازد. کشمکش بیش از شش‌ساله دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان بر سر ساخت «خط لوله کیستون» (Keystone Pipeline) با هدف انتقال نفت خام از آلبرتا به خلیج مکزیک را می‌توان یکی از پرونده‌های پر سروصدا در حوزه محیط‌زیست برشمرد که ستون‌های امپراتوری کوچ و شرکت‌های همانند آن را به لرزه در آورد. دولت اوباما در سال ۲۰۱۵ این پروژه را به دلیل آسیب‌های محیط زیستی متوقف کرده بود؛ ولی دو سال بعد و پس از روی کار آمدن ترامپ، بلافاصله اجرای دوباره این خط لوله انتقال نفت خام آغاز و بار دیگر در سال ۲۰۲۱ اجرای آن از سوی «جو بایدن» دموکرات متوقف شد. اگرچه دموکرات‌ها در این پرونده جنجالی پیروز شدند؛ ولی دونالد ترامپ آهنگ آن داشت تا به‌تنهایی همه آنچه که دموکرات‌ها در راستای پایداری بوم‌سازگان زمین بافته بودند را رشته نماید چراکه «لج‌بازی» شناخته‌شده‌ترین و شنا در خلاف جهت آب بارزترین ویژگی اوست!

افزون بر خروج دولت ترامپ از توافق‌نامه پاریس که بیشتر شناخته شده است، می‌توان لغو قانون هوای پاک ابلاغ شده از سوی «اوباما» و همچنین لغو برنامه‌ها و سرمایه‌گذاری‌های دولت اوباما در گسترش استفاده از انرژی‌های پاک پس از روی کار آمدن جمهوری‌خواهان به رهبری ترامپ را برون‌دادی از اثرگذاری و به سرانجام رسیدن تلاش‌های شبانه‌روزی و البته پرهزینه شرکت‌هایی همچون برادران کوچ دانست. این‌ها نگاهی هرچند کوتاه به بازیچه‌شدن ارزش‌ها و گزاره‌های دانش‌بنیان از سوی جریان قدرت و ثروت جهانی بود. جریان‌های مالی همچنان نقش‌آفرین نخست نهادهای قدرت و تصمیم‌ساز جهانی هستند. از فروش اسلحه و دارو تا حوزه محیط‌زیست، همه‌وهمه زیر سایه شوم رسانه‌های بزرگ و پشت پرده‌های آن برنامه‌ریزی و مدیریت می‌شوند و در این میان، سیاره خاکی – آبی ماست که هر روز فرسوده‌تر، زخمی‌تر و ناتوان‌تر می‌شود. مناسبت‌های شیک و فانتزی همچون روز زمین، روز آب، روز خاک، روز جنگل، روز هوای پاک و ده‌ها مناسبت دیگر اگرچه در تقویم رسمی کشورها جانمایی شده باشند؛ ولی بی‌گمان کارکردهای خود را متأثر از جریان‌های ثروت – قدرت – رسانه ازدست‌داده‌اند چرا که همه این مناسبت‌ها نه در کنار بلکه در برابر برنامه‌های اقتصاد ارتودوکس می‌ایستند.

امروز زمین ما خسته و دل‌زده از شعارها و کنش‌ها و واکنش‌های فانتزی، ناخواسته درگیر جنگی دیگر است. جنگی که پیامدهای آن بر بوم‌سازگان هرگز کمی‌سازی نشده و نخواهد شد. زمین، هرگز به هیچ گرامی داشت و نکوداشتی نیاز ندارد. آنچه که زمین امروز بدان نیاز دارد، «صلح با زمین» است و صلح با زمین مادام که آزمندی و زیاده‌خواهی گونه ما لگام نخورد، به دست نخواهد آمد. ای‌کاش می‌شد تا همه مناسبت‌های محیط زیستی را از همه تقویم‌ها زدود و به‌جای همه آن مناسبت‌های فانتزی، لوس و بی‌فایده، تنها یک روز را به نام «روز مبارزه با آزمندی گونه انسان» در تقویم‌ها جانمایی کرد!