«فلورنس جوکائه‌کامِل» اهل پاپوآ گینه نو است؛ کشوری در جنوب‌غربی اقیانوس آرام. او در ۱۷سالگی نخستین فرزند از پنج فرزندش را به دنیا آورد. سال ۲۰۰۹، زمانی که فرزندانش به سن نوجوانی رسیده بودند، پس از تجربه یک خشونت خانگی وحشتناک، همسرش را ترک کرد؛ مردی که با ضربه مشت، دندان فلورنس را شکست و خونش را بر زمین ریخت. وقتی موضوع را با برادرانش در میان گذاشت، آنها از او خواستند به خانه بازگردد، اما فلورنس این‌بار تصمیم خود را گرفته بود. با تنها حدود ۱.۴ پوند، یک کلبه کوچک در روستا اجاره کرد. می‌گوید: «هیچ شغلی نداشتم. با کار در باغ‌های محلی روزگار می‌گذراندم، در‌حالی‌که بار سنگین خشونت‌ها را هنوز با خود داشتم.»

اما این تنها یک آغاز بود. فلورنس پیش‌ازآن نیز به‌دلیل حضور فعال و پیشگامانه‌اش در دنیای سیاست و مد شناخته شده بود. در سال ۲۰۰۲، او اولین زنی بود که در استان گوروکا به عضویت دولت محلی درآمد. لباس‌هایی که می‌پوشید، توجه بسیاری را جلب می‌کرد: لباس‌هایی از پارچه‌هایی که تا پیش‌ازآن فقط برای ساخت «بیلوم» -کیسه‌ای سنتی برای حمل هر چیزی از غذا تا نوزاد- به‌کار می‌رفت. درباره آن روزها می‌گوید: «مردم از خودشان می‌پرسیدند: فلورنس چه کار می‌کند؟ بعضی‌ها می‌گفتند این کار خلاف سنت است. اما همین حرف‌ها به من انگیزه می‌داد. هر روز این لباس‌ها را می‌پوشیدم و یک کمد پر از آنها داشتم.»

فلورنس در همان سال، گروهی از زنان بافنده بیلوم را گرد هم آورد. تا سال ۲۰۰۶، طراحی لباس تیم ملی پاپوآ گینه نو برای بازی‌های کشورهای مشترک‌المنافع را برعهده داشت و آثارش بعدها در نمایشگاه‌های مد و گالری‌های هنری به نمایش درآمدند. اما برای او بافندگی تنها یک راه کسب درآمد نبود. می‌گوید: «بافتن برای ما فقط کار نیست؛ این یک پیوند قلبی است. فرصتی برای گفتن داستان‌هایمان، برای خندیدن، شاد بودن و یافتن آرامشی که زنان به آن نیاز دارند.»

فلورنس بعدها جشنواره‌ای سالانه به‌نام بیلوم راه‌اندازی کرد که حالا تبدیل به شبکه‌ای متشکل از سه‌هزار زن شده است؛ زنانی که مهارت‌هایشان را با هم به اشتراک می‌گذارند و در کنار آن، آموزش‌هایی در زمینه بازاریابی، مدیریت مالی و تغییراقلیم می‌بینند. این جمع، یک پناهگاه برای زنان قربانی خشونت خانگی دارد و در حال ساخت پناهگاهی دیگر نیز هستند.

فلورنس که اکنون ۵۳ سال دارد، می‌گوید: «بیشتر زنان اینجا بیکارند و تنها مهارتشان بافندگی است. ما به آنها کمک می‌کنیم تا داستان‌های برخاسته از دل جامعه‌شان را دوباره روایت کنند. آموزش‌هایی که دریافت می‌کنند، به آنها کمک می‌کند بازارهای جهانی را بشناسند.»

تأثیر این کار گسترده و عمیق بوده است: زنانی که توانسته‌اند چرخ خیاطی بخرند، حتی زمین خریده‌اند. آنها به دیدار سالمندان می‌روند تا تاریخ شفاهی جمع‌آوری کنند و برای دختران جوان برنامه‌هایی اجرا می‌کنند. بسیاری از این دختران اکنون به مدرسه می‌روند، چون مادرانشان قادر به پرداخت شهریه هستند. فلورنس می‌گوید: «دیدن زنانی که درآمد دارند و خودشان تصمیم می‌گیرند، بزرگ‌ترین خوشحالی من است.»

ترجمه: مریم فاخر