در «تامیل نادو»، یکی از بزرگ‌ترین مناطق تولید پوشاک در هند، 90 درصد کارگران کارخانه‌ها زن هستند. به‌گفته «پالانی بهارتی»، رهبر اتحادیه‌ای که با زنان کارگر پوشاک کار می‌کند، اکثر کارخانه‌ها فقط تهویه و پنکه‌های پایه‌ای فراهم می‌کنند. کارگران اغلب هشت ساعت ایستاده کار می‌کنند، دسترسی محدودی به آب آشامیدنی دارند و هیچ تهویه مطبوعی وجود ندارد. آنها حتی از رفتن به دستشویی اجتناب می‌کنند؛ زیرا مدیریت آن را مزاحم تولید می‌داند. بسیاری از کارگران از خستگی مزمن، عفونت‌های ادراری، مشکلات کلیوی، مشکلات چشمی و دیگر بیماری‌هایی که با گرما تشدید می‌شوند، رنج می‌برند. این تجربیات در تمام جهان مشابه است. گزارش سازمان Ethical Trading Initiative نشان می‌دهد چگونه گرمای شدید به‌سرعت به یک ریسک برجسته حقوق بشر در زنجیره‌های تأمین تبدیل می‌شود و زنان و کارگران کم‌درآمد را که اغلب فاقد محافظت‌های اولیه هستند، بیش‌از‌حد تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.
تأثیرات تنها جسمی نیست. بیشتر زنان صبح زود پس از انجام وظایف خانگی، بدون مزد از خانه خارج می‌شوند و شب بازمی‌گردند تا همچنان مسئولیت‌های خانگی خود را ادامه دهند. با استراحت کم، تغذیه ناکافی و قرار گرفتن طولانی در معرض گرما، بسیاری از آنان اضطراب، اختلالات خلقی و تنش در روابط خانوادگی را گزارش می‌کنند. بهارتی هشدار می‌دهد که گرمای شدید این وضعیت را بدتر می‌کند. او می‌گوید: «این مسائل مربوط به سلامت و ایمنی شغلی است، اما نه کارگران و نه کارفرمایان حتی آنها را به‌عنوان چنین مسائلی شناسایی نمی‌کنند.» سازمان بین‌المللی کار تخمین می‌زند که ۷۰ درصد جمعیت شاغل جهان، معادل ۲.۴ میلیارد نفر، احتمالاً در طول کار در معرض گرمای شدید قرار خواهند گرفت. تنها در سال ۲۰۲۳، بیش از ۲۲ میلیون آسیب و نزدیک به ۱۹ هزار مرگ ناشی از استرس گرمایی ثبت شد. وقتی شاخص دمایی (wet-bulb globe temperature) به ۳۲ درجه سلسیوس برسد، خطر گرمای شدید برای انسان بالا می‌رود و فعالیت بدنی می‌تواند آسیب‌زا باشد. این شاخص (WBGT) نشان‌دهنده دمایی است که احساس واقعی گرما برای بدن انسان را در نظر می‌گیرد و هم‌زمان گرما، تابش آفتاب و رطوبت محیط را محاسبه می‌کند. چون رطوبت باعث می‌شود بدن نتواند به‌خوبی عرق کند و خنک شود. وقتی این دما بالا برود، حتی اگر هوا زیاد گرم به‌نظر نرسد، گرما می‌تواند خطرناک شود؛ عملکرد کلیه را مختل می‌کند، خطرات قلبی-عروقی را افزایش می‌دهد و توانایی شناختی را کاهش می‌دهد. کارگران در جنوب آسیا یکی از آسیب‌پذیرترین گروه‌ها هستند.
هزینه‌ها تنها بر دوش کارگران نیست. طبق گزارش The Lancet، اقتصاد جهانی در سال ۲۰۲۳ حدود ۵۱۲ میلیارد ساعت کاری را به‌دلیل گرمای شدید از دست داد که تقریباً ۵۰ درصد بیشتر از دهه ۱۹۹۰ است. پیامدهای این موضوع برای زنجیره‌های تأمین جهانی بسیار بزرگ است. این چالش‌ها با محیط تجاری ناپایدار پیچیده‌تر می‌شوند. جنگ‌های تعرفه‌ای جاری بین اقتصادهای بزرگ فشار بیشتری بر تأمین‌کنندگان وارد می‌کند. با افزایش تعرفه‌ها و ناپایدارتر شدن روابط تجاری، کسب‌وکارهای کوچک و متوسط که پیش‌تر با حاشیه سود بسیار اندک فعالیت می‌کردند؛ با تقاضای ناپایدار، زمان‌بندی‌های غیر قابل‌ پیش‌بینی و افزایش هزینه‌ها مواجه می‌شوند. گرفتار در این تنش‌های ژئوپولیتیکی، بسیاری از تأمین‌کنندگان دیگر فضای مالی لازم برای سرمایه‌گذاری در سیستم‌های سرمایشی، حفاظت از کارگران یا اقدامات ایمنی شغلی پایه را ندارند. درنهایت، کارگران هستند که بهای این ناپایداری را می‌پردازند و این شوک‌ها را از طریق کاهش سلامت و افزایش ناامنی شغلی تجربه می‌کنند. اغلب، تأمین‌کنندگان مجبور می‌شوند خودشان هزینه اقدامات پایداری را خود به دوش بکشند، حتی زمانی که حاشیه سود آنها کاهش می‌یابد. شاخص جنسیتی ۲۰۲۳ اتحادیه جهانی معیارسنجی، نشان داد شکاف چشمگیری میان انتظارات شرکت‌ها از تأمین‌کنندگانشان و میزان حمایتی که از آنها می‌کنند، وجود دارد.
درحالی‌که ۹۳ درصد شرکت‌ها از تأمین‌کنندگان خود انتظار رعایت حقوق بشر و برابری جنسیتی دارند، تنها ۲۷ درصد این انتظارات را با شیوه‌های خرید مسئولانه پشتیبانی می‌کنند. نتیجه این است که شکاف خطرناکی بین اهداف اقلیمی و واقعیت ایجاد می‌شود. بدون رسیدگی به ایمنی کارگران و توانمندی تأمین‌کنندگان، وعده‌های اقلیمی صنعت مد پوچ باقی خواهد ماند. اما گام‌های عملی وجود دارد که برندها می‌توانند آنها را به کار گیرند. اول، آنها باید درک عمیق‌تری از زنجیره‌های تأمین خود پیدا کنند. این، شامل مشورت با کارگران و اتحادیه‌های کارگری، انجام ارزیابی دقیق حقوق بشر و برخورد با قرار گرفتن در معرض گرما به‌عنوان یک ریسک جدی شغلی است. بهارتی می‌گوید: «کارخانه‌ها باید دمای داخل و داده‌های سلامت کارگران را نظارت کنند. باید مراکز بهداشت عمومی و خصوصی، بیماری‌ها و مشکلات پزشکی را پیگیری و آنها را به مواجهه‌های محیط کار مرتبط کنند، به‌ویژه در زمان موج‌های گرمای شدید.»
دوم، شرکت‌ها باید از تأمین‌کنندگان برای سازگاری با شرایط حمایت کنند. این امر شامل سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های پایه مانند تهویه بهتر، مناطق استراحت سایه‌دار، ایستگاه‌های آب و وقفه‌های خنک‌کننده است. اما این مسئله همچنین نیازمند همکاری‌های بلندمدت است. تأمین‌کنندگان به تضمین خرید، تقویت ظرفیت و تأمین مالی مشترک برای ارتقای پایدار نیاز دارند. راهکارهای ساده مانند ارائه دوغ برای هیدراته نگه‌داشتن کارگران در طول روز، اجازه‌دادن به رفتن منظم به دستشویی و آموزش مدیران در مورد ریسک‌های مرتبط با گرما، می‌تواند تفاوت قابل‌توجهی ایجاد کند. سوم اینکه برندها باید بر نتایج مثبت برای کارگران تمرکز کنند. شرایط کار ایمن، دسترسی به آب و استراحت و آزادی از خشونت و آزار، حتماً باید وجود داشته باشد. با شدت یافتن تأثیرات گرما، پرداخت دستمزد کافی و تضمین دسترسی به غذای مغذی نیز حیاتی است.
برخی شرکت‌ها شروع به اقدام کرده‌اند. شرکت Foot Locker اکنون دمای بالا در کارخانه‌ها را به‌عنوان یک ریسک سلامت و ایمنی در زنجیره تأمین خود می‌شناسد و بازرسی سالانه از شرایط کاری انجام می‌دهد. شرکت Aeon از تأمین‌کنندگان خود می‌خواهد دما و رطوبت در سایت‌های تولید را مدیریت کنند. اما این موارد همچنان نمونه‌هایی محدود هستند. از میان ۶۴ شرکت پوشاک مورد ارزیابی در شاخص جنسیتی، تنها ۹ شرکت به تهویه مناسب اشاره کردند و فقط پنج شرکت دما یا رطوبت را در کدهای رفتاری تأمین‌کنندگان خود مدنظر قرار دادند. این شکاف بسیار آشکار است.
صنعت مد به‌طور ویژه‌ای در برابر اختلالات اقلیمی آسیب‌پذیر است؛ زیرا بر نیروی کار کم‌هزینه در مناطقی که به‌طور فزاینده تحت فشار گرما هستند، تکیه دارد. نادیده گرفتن سلامت کارگران ممکن است در کوتاه‌مدت پول صرفه‌جویی کند، اما توانایی بلندمدت صنعت برای سازگاری، رشد و شکوفایی را به خطر می‌اندازد. با شتاب گرفتن تأثیرات اقلیمی و ناپایداری تجارت جهانی، برندها باید درک کنند که زمین کارخانه جایی است که وعده‌های اقلیمی آنها محک زده می‌شود. حفاظت از کارگران یک موضوع حاشیه‌ای نیست؛ بلکه محور اصلی برای ساخت زنجیره‌های تأمین مقاوم، اخلاقی و آماده برای آینده است.

| رویترز | نویسنده: نامیت آگاروال | مترجم:مریم فاخر |