در روزگاری که جهان با سرعتی حیرت‌آور به‌سمت فناوری‌های آینده پیش می‌رود، خبر همکاری «اپن‌ای‌آی» با دولت امارات برای ارائه رایگان «چت‌جی‌پی‌تی» به شهروندان، تصویری از آینده‌نگرانی را ترسیم می‌کند که می‌خواهند زندگی را ساده‌تر و دانش را در دسترس‌تر کنند. این اقدام در چارچوب پروژه «استارگیت امارات» انجام می‌شود که هدفش تبدیل این کشور به قطب هوش مصنوعی جهان است.

اما در سوی دیگر، در استان گیلان، پروژه‌ای با عنوان «ساعت به وقت بهشت» در حال اجراست که در آن، «وضعیت قبر»، «مواجهه با نکیر و منکر» و «عبور از پل صراط» با آتش واقعی شبیه‌سازی می‌شود. این تقابل، پرسش‌های اساسی را درباره اولویت‌های توسعه‌ای و ذهنیت مسئولان برخی نهادها در ایران برمی‌انگیزد.  

امارات با سرمایه‌گذاری روی هوش مصنوعی، نه‌تنها به‌دنبال بهبود کیفیت زندگی شهروندان است، بلکه می‌خواهد سهمی از آینده جهان را به‌دست آورد. این کشور می‌داند ثروت نفت پایان‌پذیر است، اما دانش و فناوری می‌تواند امنیت اقتصادی بلندمدت ایجاد کند.

اما در کشور ما، به‌جای سرمایه‌گذاری روی آموزش، پژوهش و فناوری‌های نوین، شاهدیم بودجه و انرژی صرف پروژه‌هایی می‌شود که هیچ بازدهی مادی یا حتی معنوی برای جامعه ندارد. آیا شبیه‌سازی جهنم با آتش واقعی، مشکلی از مردم ایران حل می‌کند؟ آیا ترساندن مردم از مرگ، به توسعه اقتصادی یا پیشرفت علمی کشور کمک می‌کند؟  

گیلان؛ بهشتی که جهنم می‌شود  

گیلان با طبیعت سرسبز، فرهنگ غنی و جاذبه‌های گردشگری بی‌نظیر، بحق «بهشت ایران» نامیده می‌شود. این استان می‌تواند با توسعه اکوتوریسم، کشاورزی مدرن و صنایع خلاق، به یکی از قطب‌های اقتصادی کشور تبدیل شود. اما به‌جای سرمایه‌گذاری روی این ظرفیت‌ها، شاهدیم منابع مالی و انسانی قرار است صرف ساخت «نمایشگاه جهنم» ‌شود.

آیا این بهترین استفاده از امکانات کشور است؟ چرا مسئولان به‌جای پرداختن به فقر، بیکاری و نبود زیرساخت‌های آموزشی، اولویت خود را شبیه‌سازی مرگ قرار داده‌اند؟  

در شرایطی که مردم ایران با تورم افسارگسیخته، کاهش قدرت خرید و بی‌ثباتی اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، هر ریال بودجه عمومی باید با دقت و مسئولیت هزینه شود. پروژه‌هایی مانند «ساعت به وقت بهشت» نه‌تنها هیچ درآمدزایی ندارند، بلکه هزینه‌های نگهداری و اجرای آنها نیز بر دوش مردم تحمیل می‌شود. آیا این پروژه‌ها با مطالبه عمومی مردم فومن یا گیلان اجرا می‌شود؟ یا صرفاً برآمده از سلیقه آنانی است که تصور می‌کنند با نمایش عذاب اخروی می‌توانند جامعه را «اصلاح» کنند؟  

اگر قرار است بودجه‌ای صرف پروژه‌های فرهنگی شود، چرا این پروژه‌ها مبتنی‌بر نیازهای واقعی مردم نباشند؟ کتابخانه‌های مجهز، مراکز آموزش دیجیتال، پارک‌های علمی و تفریحی، یا حتی اشتغال‌زایی برای جوانان، اولویت‌هایی هستند که مردم به آنها نیاز مبرم دارند.

به‌جای ساختن جهنمِ مصنوعی، باید به فکر بهبود بهشتِ زمینی مردم بود. جهان به سمت آینده در حرکت است و ایران نمی‌تواند در دام تخیلات باقی بماند. وقت آن است که به‌جای ترسیم مرگ، به فکر بهبود زندگی باشیم.