بنابراین خیلی خلاصه می‌توان گفت که استارتاپ‌ها بر پایداری، فناوری‌های پیشرفته و مسئولیت اجتماعی تمرکز دارد. از این منظر استارتاپ‌ها دیگر صرفاً شرکت‌هایی نوپا و خلاق برای کسب سود مالی نیستند. بلکه به‌عنوان بازیگران جدید اقتصادی و اجتماعی، نقشی فراتر از ارائه خدمات و محصولات خواهند داشت. این شرکت‌های کوچک اما تأثیرگذار، نه‌تنها راه‌حل‌های نوآورانه‌ای برای مسائل روزمره ارائه می‌دهند، بلکه قدرت تغییر جریان‌های بزرگ اجتماعی و فرهنگی را نیز در دست دارند.

اما در کنار موفقیت‌های مالی و فنی، استارتاپ‌ها با چالشی بزرگ روبه‌رو هستند: انتظارات اجتماعی. مردم از این شرکت‌های نوآور انتظار دارند فراتر از اهداف تجاری عمل کنند و در حل مشکلات بزرگ جامعه مانند حفظ محیط‌زیست، کاهش نابرابری‌ها، یا ارتقای کیفیت زندگی نقش‌آفرین باشند. از استارتاپی که اپلیکیشن حمل‌ونقل طراحی کرده است، انتظار می‌رود آلودگی هوا را کاهش دهد. از پلتفرم فروش آنلاین انتظار می‌رود از تولیدکنندگان محلی حمایت کند، از استارتاپی که خدمات آموزشی آنلاین ارائه می‌دهد، انتظار می‌رود دسترسی به آموزش را برای اقشار کم‌درآمد فراهم کند، از شرکت‌هایی که خدمات مالی دیجیتال ارائه می‌دهند، انتظار می‌رود تسهیل دسترسی به خدمات بانکی برای اقشار محروم را در اولویت قرار دهند و از استارتاپ‌هایی که در حوزه سلامت فعالیت می‌کنند، انتظار می‌رود راه‌حل‌هایی برای بهبود دسترسی به خدمات بهداشتی در مناطق دورافتاده ارائه دهند. درنهایت از همه استارتاپ‌ها خواسته می‌شود که اخلاق‌مدار باشند، شفاف عمل کنند و به نیازهای جوامع خود اهمیت دهند.

این انتظارات نه‌تنها از سوی شهروندان بلکه از طرف سرمایه‌گذاران و دولت‌ها نیز مطرح می‌شود. نه در ایران که در تمام جهان نیز همین خواسته‌ها مطرح است. استارتاپ‌ها برای جلب‌اعتماد و حمایت باید به مسئولیت اجتماعی خود پایبند باشند. اما آیا این شرکت‌ها می‌توانند تمام این خواسته‌ها را برآورده کنند؟ آیا نوآوری و مسئولیت‌پذیری می‌توانند در کنار هم به هدفی مشترک دست یابند؟
یکی از مهم‌ترین انتظارات شهروندان از استارتاپ‌ها، شفافیت و مسئولیت‌پذیری است. مردم می‌خواهند بدانند که این شرکت‌ها چگونه فعالیت می‌کنند، چه تأثیری بر محیط‌زیست و اجتماع دارند و از چه منابعی برای رشد و توسعه استفاده می‌کنند. استارتاپ‌ها باید اطلاعات دقیق و شفاف در مورد عملکرد، درآمدها و اقدامات مسئولیت اجتماعی خود ارائه دهند. همچنین در مواجهه با اشتباهات یا مشکلات، باید مسئولانه عمل کنند و اقدامات اصلاحی به‌موقع انجام دهند.

درعین‌حال کسب‌وکارهای نوپا می‌توانند با ایجاد اشتغال در جوامع محلی و حمایت از همه اقشار جامعه، نقشی اساسی در رفع نابرابری‌ها داشته باشند. به عبارتی با استخدام نیروی کار از مناطق مختلف و رعایت برابری در استخدام، می‌توانند تفاوت‌های اجتماعی را کاهش دهند.

استارتاپ‌ها با نوآوری در حل مشکلات اجتماعی مانند حوزه‌هایی آموزش و سلامت می‌توانند در کاهش فقر، بهبود آموزش یا تسهیل دسترسی به فناوری‌های نوین مؤثر باشند. این شرکت‌ها همچنین باید به اخلاق‌مداری پایبند باشند و از حریم خصوصی کاربران به طور مسئولانه محافظت کنند و در ارائه خدمات خود از شفافیت و صداقت برخوردار باشند.

استارتاپ‌ها باید در زمان بحران، مانند بلایای طبیعی یا بیماری‌های همه‌گیر، خیلی سریع به میدان بیایند و با ارائه خدمات رایگان و ارائه تخفیف به جامعه کمک کنند. علاوه بر این، با برگزاری کارگاه‌های آموزشی و ارائه خدمات آنلاین، می‌توانند به ارتقای مهارت‌ها و دانش افراد، به‌ویژه در مناطق محروم کمک کنند و در نهایت نقش تعیین‌کننده‌ای در تقویت جامعه به عهده داشته باشند.

درنهایت استارتاپ‌ها باید به اهداف بلندمدت جامعه مانند توسعه پایدار، کاهش نابرابری‌ها و تقویت عدالت اجتماعی توجه کنند. قاعدتاً این انتظار در میان مردم وجود دارد که فراتر از سود کوتاه‌مدت عمل کنند. با درک این انتظارات و پاسخگویی به آن‌ها، استارتاپ‌ها می‌توانند نیرویی مثبت در جامعه باشند و به موفقیت‌های پایدار دست یابند.

چنین تعامل‌های دوسویه‌ای اعتماد عمومی ایجاد می‌کند و استارتاپ‌ها را نیز به الگویی برای دیگر شرکت‌ها تبدیل خواهد کرد. شهروندان هم با حمایت از استارتاپ‌هایی که به مسئولیت‌های اجتماعی خود پایبند هستند، می‌توانند به بهبود جامعه و محیط‌زیست کمک کنند.