شورا؛ حقی که قابل معامله نیست!
خاطره میرحسینی
شورا یک پارلمان محلی است کوچک اما مهم، کم تعداد اما تاثیرگذار. اولین شورای اسلامی شهر در دولت اصلاحات شکل گرفت تا تصمیمات مهم یک شهر توسط مردم همان شهر گرفته شود و این همان دموکراسی بود.
استان کرمان گرچه یک استان سیاست زده تلقی می شود اما از درون این سیاست زدگی و جناح بازی، شورایی تشکیل شد که هم بر عمران شهر نظارت داشت، هم مسایل فرهنگی و اجتماعی را رصد می کرد و هم حواسش به سلامت و محیط زیست شهروندان بود. شهر کرمان که به عنوان مرکز استان مثل یک الگو بود شوراهای نسبتا خوبی را تجربه و از دل آن ها وزیر و نماینده به پایتخت معرفی کرد. نامزدهای انتخاباتی سه دوره شورا از اقشار مختلف ولی باتجربه کرمان در عرصه های مختلف بودند و توانستند تا حدودی بر عمران و فرهنگ و سلامت مردم کرمان تاثیر مقبولی بگذارند. هم چنین از دل همان شوراها دو شهردار توانمند و کاربلد بیرون آمد که توانستند دردی از دردهای عقب ماندگی عمرانی شهر کرمان را درمان کنند.
اما عمر شورای اسلامی شهر به دوره چهارم که رسید همه معادلات به هم ریخت! شورایی که بخشی از آن از لیست اصولگرایان حاکم بر کشور خارج شده بود از ابتدایی ترین اصول بی نصیب بود؛ شورایی که با وعده های مختلف و یا مدل یک پوستر وارد خانه شهر شد بارها منافع یک شهر را فدای خواسته های شخصی و جناحی کرد؛ شورایی که با 14 هزار رای نمایندگانش شکل گرفت نسبت به 700هزار کرمانیآن چنان احساس مسئولیت نمیکرد که نتیجه آن شد که سرمایه گذاری ها عقب افتاد، پروژه ها معطل ماند و شهر تا حد زیادی به رکود رفت! چهارمین دوره شورای اسلامی شهر کرمان هم زمان شد با مهم ترین دوره انتخابات ریاست جمهوری و همین هم زمانی اهمیت این پارلمان محلی را نزد فعالان سیاسی و اجتماعی آن قدر کمرنگ کرد که با بی تفاوتی از کنار نام های قشنگ و پوسترهای رنگارنگ گذشتند و آنان را با شعارها و وعده های شان تنها گذاشتند و نتیجه این شد که اعضای شورا که باید بانی توسعه شهر باشند مخل توسعه شدند؛ باید قانون گذار باشند قانون گریز شدند؛ باید مدافع حقوق شهروندان باشند طلبکار شدند! مرور روزهای پرحاشیه شورای شهر کرمان ، از استیضاح شهردار وقت تا انتخاب شهردار آینده روندی را نشان می دهد که اصول و اخلاق اسلامی پیش پای منافع شخصی و سیاسی ذبح شد. در شورای چهارم نه دعوا بر سر توسعه کرمان بود نه بر سر سلامت شهروندان! دعوای اصلی شورای چهارم ریاست طلبی و رییس بازی برخی از اعضا بود که در اولین میدان رقابت کاندیداتوری خود بازنده شدند؛ بازنده اخلاق و قانون! و ثابت شد شورایی که در دولتی پرحاشیه شکل بگیرد و با کمترین رای مردمی به عرصه راه یابد نمی تواند پیشرفتی برای مردم کرمان به ارمغان بیاورد. فقط چند ماه به پایان دوره چهارم شورای اسلامی شهر کرمان باقی مانده که می تواند هم برای کاندیداهای بعدی فرصت باشد هم برای شهروندان کرمانی تا از تجربیات تلخ استیضاح، آبستراکسیون، سلب صلاحیت،… فرصت هایی بیافریند تا در دوره بعدی، تیمی به خانه شهر راه یابد که شهر کرمان و مردم نجیبش اولویت اول و آخر و توسعه و سلامت مهم ترین هدف آنان باشد. بر فعالان عرصه سیاست و رسانه کرمان نیز لازم است تا با توجه بیشتر به انتخابات پارلمان های محلی و آغاز رصد آن چه در ماه های اخیر گذشت دوره پنجم انتخابات شورای اسلامی شهرها را جدی گرفته و با اطلاع رسانی و هدایت گری، شهروندان را نسبت به نقش شورا در سرنوشت خود و شهرشان حساس نموده و چشم بیدار و وجدان آگاه جامعه ای باشند که توسعه، رفاه و سلامت حق طبیعی شان است؛ حقی که قابل معامله نیست!