مسبب اعتیاد کودکان والدین هستند

اعتیاد به مواد مخدر در ذات خود یک اتفاق تلخ است. معتاد مواد مخدر، در بهترین شرایط حتی، رقت انگیزترین لحظات عمرش را سپری میکند و وقتی معتاد مواد مخدر یک کودک باشد تماشای شیوه سپری شدن عمرش به مراتب، دردناکتر خواهد بود. به گزارش روزنامه اعتماد اما اعتیاد کودکان، تصور و وهم نیست. کودکان در سراسر این دنیای پهناور معتاد میشوند و مانند یک مرد یا زن بزرگسال از کمبود ماده مصرفیشان خماری میکشند و لذتی کاذب را در نشئگیهای کوتاه مدت تجربه میکنند. سهم کودکان ایرانی از روایت اعتیاد چندان مشخص نیست.
اعتیاد کودکان ایرانی هم مانند هر پدیده غیرقانونی، آنقدر پنهان و زیرزمینی است که حتی تلاش نهادهای مدنی فعال در حوزه کودک برای شناسایی تک تک کودکان قربانی اعتیاد ابتر مانده است. نتایج تحقیقاتی که در این صفحه میبینید، بخش بسیار کوچکی از واقعیت اعتیاد کودکان این سرزمین است.
وزارت بهداشت، سازمان بهزیستی کشور، ستاد مبارزه با مواد مخدر و جمعیت امداد دانشجویی امام علی (ع) از معدود نهادهای دولتی و غیردولتی هستند که موفق شده اند با تحقیقاتی پراکنده، پرده از همین بخش کوچک بردارند.
در حالی که بسیاری از فعالان حوزه کودک گمان دارند که ابعاد اعتیاد کودکان در همان خفیه گاههای دور از دسترس چشمهای غیر مسلح میتواند با میزان آشکاری اعتیاد بزرگسالان در سطح جامعه برابری کند و در شرایطی که گرده کودکان ایرانی هم هر روز بیشتر از روز قبل زیر فشار پنجه های اعتیاد فشرده میشود، نظام مشخص درمان و حمایت از این کودکان یک علامت سوال است که تا امروز، نه متولی جوابگویی به آن دست بالا برده و نه سفره درمانی مجهزی گسترده شده که کودکان معتاد بر سر آن بنشینند و با تناول طعام سالم از چنگ اعتیاد رها شوند.
تجربه مسوولان جمعیت امداد دانشجویی امام علی که مجری نخستین تحقیق بخش غیردولتی درباره اعتیاد کودکان بوده اند حکایت از این واقعیت دارد که نه تنها قوانین موجود، به مهمترین ابزارهای انسداد مسیر درمان اعتیاد کودکان بدل شده بلکه طی این سالها که اعتیاد کودکان، آهسته و پیوسته نشت کرده تا امروز یک چاله عمیق بسازد، تخصصی هم برای درمان اعتیاد کودکان که از آن به پیچیده ترین نوع اعتیاد تعبیر میشود تعریف نشده است.
پیام ما گفت و گویی با ذوالعلی یکی از فعالین حوزه کودکان کار و اعتیاد کودکان داشته که بخش‌هایی از این گفت و گو را پیش کش نظرتان می‌کنیم لازم به ذکر است که وی بیش از سه سال هست که درگیر مسائل کودکان بوده و از تهران تا کرمان با مشکلات این قشر آشناست:
بیشتر با بچه‌ها در ارتباط بودین یا خانواده‌ها؟
در واقع با هردو هم با خانواده‌هایی که معضل داشتند و هم با بچه‌ها کیس‌های مختلفی روهم به بهزیستی معرفی کردیم و بعد از ترک دادن بچه‌ها بهزیستی مسئولیت نگهداری بچه‌ها را پذیرفته‌است.
شما بچه‌ها را ترک دادین؟
بله در واقع با پولی که از کمک‌های مردمی فراهم کرده‌بودیم هزینه‌های درمان بچه‌هارو پرداختیم و بعد به بهزیستی معرفی‌شون کردیم.
سن بچه‌های اعتیاد در کرمان چقدره؟
من یک آمار دقیق ندارم اما بچه‌هایی که ما با آنها برخوردیم بین هشت تا دوازده سال، در واقع سن آشنایی بچه‌ها با مواد با توجه به وضعیت خانواده و اعتیاد پدر،مادر یا هردو نفر والدین باهم فرق میکند.
در مورد بچه‌های بالای ۱۷سال و جوانان یکی از دلایل ابتلا به اعتیاد می‌تونه دوست ناباب باشه اما در مورد بچه‌های ۸ ساله که فکر نمی‌کنم دوست نابابی درکار باشه چه اتفاقی می‌افته پس؟
مسبب اعتیاد بچه‌ها معمولا والدین هستن که حالا اونها به دلایل مختلفی دست به اینکار می‌زنن گاهی بچه از شکم مادر معتاد به‌دنیا می‌آد و بعد از تولد اگر در مجاورت مصرف مواد قرار نگیرد کودک نشانه‌های ترک رو از خودش نشون‌ می‌ده و تب و لرز و تشنج و دیگر خطرات تهدیدش می‌کنه در نتیجه مادر بالاجبار کودک را در راه اعتیاد قرار می‌دهد گاهی هم صرفا بواسطه ساکت کردن و خلاصی از گریه و بهانه گیری بچه مادر و پدر دست به دامان مواد افیونی می‌شوند و از همه بدتر اینکه کودک معتاد غذای کمتری می‌خورد و احساس نیاز کمتری به مواد پروتئینی و معدنی می‌کند.
فکر می‌کنید اعتیاد بیشتر بین کودکان کار افغان رواج دارد یا کودکان هم وطن هم دچار این معضل هستند؟
واقعا من اطلاع دقیقی ندارم و حتی نمی‌توانم تخمین بزنم که چند‌ کودک کار ایرانی و چند کودک افغان در حال حاضر در استان داریم اما می‌دانم که بچه‌هایی که سر چهارراه‌ها و میادین مشاهده‌می‌کنید معمولا مهاجر‌هستند و ایرانی‌نیستند اما بچه‌های ایرانی بیشتر در مغازه‌ها و کارگاه‌ها و کوره‌های اطراف شهر مشغول به‌کارهستند و ما بچه‌های کار خودمان را کمتر‌می‌بینیم و بیش‌تر شاهد کار بچه‌های افغان هستیم
به نظرشما مردم و دولت در راستای ریشه‌کنی این مشکل چه می‌توانند بکنند؟
قبل از هرچیز کمک به NGO ها و همکاری با ایشان و بعد هم برخورد مناسب با ایشان باید با این پدیده به عنوان یک بیماری مواجه شد نه یک بزه در واقع کودک در گیر اعتیاد قربانی مضاعف محسوب می‌شود و نیازمند همدلی و همکاری مردم و مسؤلین هست. از مردم عزیز هم خواهش می‌کنم که وقتی با کودکان کار و خیابان مواجه می‌شوند (سر چهارراه‌ها و یا میدان‌ها)اگر علاقه‌ای به کمک‌ کردن و یا هم زبان‌شدن با این بچه‌ها را ندارید، خواهش‌می‌کنم از آزار و اذیت بچه‌ها حتما بپرهیزید.