اصلاح طلبی یا انحصار طلبی؟
اصلاح طلبی یا انحصار طلبی؟
همه چیز از یک عکس شروع شد. عکسی که ظاهرا یکی از مدیران استانداری کرمان با رییس دولت اصلاحات گرفته بود. هر چند زمان انجام این اتفاق معلوم نبود ولی انتشار ان در شبکه های اجتماعی در فضای رسانه ای استان به چشم آمد. پس از آن زمزمه هایی مبنی بر فشار سیاسیون بر استاندار جهت برکناری این مدیر شنیده شد و بعد کم کم تکذیب ها و تایید ها و اتفاقات دیگری رقم خورد.
ادامه در همین صفحه
ادامه از همین صفحه
نهایتا این مدیر که به اقتضای پست سازمانی خود نقش کلیدی بر تحولات سیاسی چند ماه آینده استان که برایند ان انتخابات پیش رو است، دارد در یک روز سرد پاییزی تودیع گردید. تا اینجای کار اتفاقی افتاده است از جنس اتفاقات معمول این مملکت. هرچند این تغییر و تحول جای سوال و نقد دارد اما به هرحال جزو حدود و اختیارات بدیهی استاندار است.
اینجانب نه آشنایی با سیاست دارم و نه با مدیر برکنار شده و نه برکنارکنندگان. استاندار را هم تنها به خاطر قرابت خانوادگی که با دوست هنرمند جناب آقای رزم حسینی دارند – در حد دانستن نام ایشان- می شناسم و امیدوارم که قلبشان نیز به سادگی و پاکی قلب صالح عزیز باشد.
از بد حادثه به خاطر علاقه خویش به اطلاع از اخبار، توفیق آشنایی با تفکرات و دیدگاه‌های دوستان درشبکه های اجتماعی پیرامون این اتفاق نصیبم شد، هم موافق و هم مخالف.
اما مشکل من زمانی آغاز گردید که گروهی از دوستان اینجانب در روزنامه پیام ما در راستای رسالت و وظیفه مطبوعاتی خود پیگیر اتفاقات پیرامون این عزل و نصب شدند و به جای گمانه زنیها و برداشتهای یک طرفه و گاها مغرضانه و سیاست زده، ضمن بررسی چند و چون قضایا، نظرات دو طرف ماجرا را به گوش خوانندگان خود و مردم فهیم کرمان رسانده و قضاوت را برعهده مخاطبان گذاشتند. کاری که در هر روزنامه بی طرف انجام می شود و هر دانش آموخته روزنامه نگاری اطلاع رسانی دقیق و کامل و بی‌طرفانه را جزو اصول اساسی و پایه این حرفه می‌داند.
لازم به ذکر است که دیدگاه‌ها و اصول سیاسی شخصی دست اندرکاران این روزنامه، نه تنها برای من که برای بسیاری از اشخاصی که این روزها با اتفاق افتاده – بنا به مصالح شخصی – عرصه تاخت و تاز را بر استاندار پیدا کرده اند، مشخص و آشناست. اما تمامی دوستان می توانند تایید کنند که پیام ما از آغاز دوره جدید فعالیت تمام سعی خود را بر رعایت اصل بی طرفی و اطلاع رسانی همه جانبه کرده است. از همین روست که که یک روز انگ حمایت از چپ به آنان میخورد و روزی دیگرانگ حمایت از راست و روزی برچسبی دیگر.
در این میان حرفها و برچسب‌های حامیان برخی جریانات سیاسی با توجه به سبقه و رویه انحصار طلبی آنها قابل اغماض و چشم پوشی است. اما برخوردهایی این چنینی از کسانی که داعیه اصلاح طلبی دارند جای سوال دارد. در حالی که روزگاری رییس دولت اصلاحات شعار «زنده باد مخالف من» را سر میداد، امروزه داعیه داران اصلاح طلبی با رفتارشان این جمله معروف را در ذهن ها متبادر می‌سازند که «یا با من است و یا دشمن و برعلیه من است»
حال این فرد چه استاندار باشد که تا دیروز اصلاح طلب بود و امروز به صرف یک عزل از جرگه اصلاح طلبی خارج می‌گردد و چه روزنامه ای که چون مطابق میل انان قلم خود را در اختیار تفکر و گروه خاصی قرار نداده است و سعی دارد- فارغ از دیدگاه‌های شخصی صاحبان ان- بیطرفی و رسالت مطبوعاتی خود را به سرانجام برساند و قلم خود را نفروشد.
این گونه تندروی ها و خودرایی ها و انحصار طلبی ها نه تنها در جناح موسوم به اصولگرایان که حتی در اصلاح طلبان از دیرباز بوده و هست. اگر در سال 84 عده ای آرمانخواهانه و البته خودخواهانه به جای حمایت از کاندیدایی تندرو و بدون رای از فردی متعادلتر ورای اورتر حمایت می‌کردند، شاید هیچ گاه اتفاقات 8 سال بعد آن بوجود نمیامد.
امروزه نیز همان طور است. اگر ما یاد نگیریم در همه مسایل اعتدال و منطق را درزندگی و کار خود بکار ببریم و کورکورانه و خودخواهانه فقط بخواهیم حرف خود و تفکر خود را به زور حاکم کنیم، قطعا در آینده شاهد تکرار تاریخ خواهیم بود.
* عضو پیشین شورای مرکزی خانه مطبوعات استان کرمان و برگزیده اولین جشنواره مطبوعات استان کرمان