نمایندگان لیست امید شجاعانه تر عمل کنند

محمدرضا فرح بخش- فعال سیاسی
بعد از انتخابات تحلیل ها و صحبت هایی حول انتخابات مجلس شکل گرفت و از انتخابات مجلس به عنوان گام دوم برای اصلاح طلبان یاد شد. قبل از انتخابات از اهمیت مجلس دهم گفته می شد. می گفتند که مجلس فعلی مانع از شکل گیری کابینه قوی و دست اندازی در امور دولت می شود. وزرا از سوال های مجلس همواره انتقاد می کردند که بیشتر وقتشان در پاسخ به سوالات نمایندگان میگذرد. موضوعی که با توجه امار سوالات ذکر شده، بیراه هم نبود و تعداد سوالات نسبت به دولت قبل روند تصاعدی داشت. همین روند همه را به مجلس آینده حساس کرد.
یک
در بین این تحلیل ها اما به طور ناگهانی کارگزاران و رسانه های این گروه از استراتژی جدید و شاید عجیب پرده برداشت. در اوج سفر ها و جلسات دکتر عارف که اکثریت جامعه اقبال بسیار خوبی به او نشان می دادند که مثالش حضور دکتر عارف در کرمان در خرداد 94بود، کارگزارن از ناطق نوری یاد کرد و ناطق نوری را به عنوان سرلیست اصلاحات پیشنهاد دادند. این در حالی بود که بعد از خودگذشتگی دکتر عارف در انتخابات ریاست جمهوری، وی به چهره محبوبی بین اصلاح طلبان تبدیل شده بود. هجمه برای سرلیستی ناطق نوری ادامه داشت تا اینکه خود ناطق علاوه بر صحه گذاشتن بر اصولگراییش از عدم حضورش در انتخابات گفت. کارگزاران پس از ناامیدی از ناطق، سناریوی دیگری را در پیش گرفت. حسین مرعشی گفت لاریجانی اصولگرای معتدل است و در قم با او رقابت نخواهیم کرد. این صحبت رمز رسانه های نزدیک به کارگزاران برای شروع حمایت از لاریجانی و حتی ریاست وی در مجلس دهم شد. در این میان نکته جالب، استدلال این طیف برای حمایت از ریاست لاریجانی بر مجلس بود. می گفتند که لاریجانی از تصویب برجام حمایت کرده است. این بیشتر به بهانه ای برای حمایت شباهت داشت تا دلیلی برای حمایت. چرا که به عنوان مثال علی مطهری در برنامه دید در شب حتی به روند کار لاریجانی نقد نیز وارد کرد و از تشکیل کمیسیون برجام انتقاد. از طرف دیگر اگر قرار به حمایت از دولت از طرف لاریجانی بود، موارد دیگری به جز برجام وجود داشت. مواردی مثل استیضاح وزیر علوم، رای اعتماد به وزرا و موارد دیگر.
نکته دیگری اینکه کاندیداهای اصلاح طلبان در انتخابات می گفتند که اینکه مجلس هشتم و نهم ضعیف ترین مجلس های جمهوری اسلامی بوده اند وظیفه نظارتی خود را به خوبی انجام نداده اند و تخلفات در دولت قبل در زمان این دو مجلس رخ داد. جالب اینجاست که رییس این دو مجلس علی لاریجانی بوده است. اما حامیان کارگزارانی با وجود این تضادها، باز هم لاریجانی را در مدیریت مجلس موفق می دانند.
دو
بعد از ماجرای ردصلاحیت ها، بخش اعظمی از اصلاح طلبان در شوک فرو رفته و ناامید بودند. با این حال لیست های خود را با نفرات گمنام بستند. باید نکته مثبت استراتژی اصلاح طلبان را یک شعار دانست: «در هر صورت با صندوق رای قهر نخواهیم کرد»
شعاری که تا به امروز به عنوان خلا در رفتار اصلاح طلبان یافت می شد و سیاست را بر مبنای قدرت و حاکمیت تعریف کرده بودند و نقش جامعه را کم رنگ دیده بودند و یا شاید اینکه توجه لازم به آن را نداشتند. با این شعار و با بهره گیری از شبکه های اجتماعی به قول یکی از فعالین سیاسی به جای باران سیل آمد و نتیجه ای رخ داد که خوشبینانه ترین اصلاح طلب نیز فکر آن را نمی کرد. مثلا در تهران، لیست امید 30 بر هیچ برد و بعضی از کسانی که ائتلاف با اصولگرایان معتدل را نقشه راه دیده بودند به اشتباه خود پی بردند .
سه
گروهی از اصلاح طلبان ائتلاف شکننده ای را ساختند که در حال حاضر ریاست مجلس را که گام اول شکل گیری مجلس است را به ابهام برده است .آن ها اصولگرایانی را در لیست های خود جا داده اند و حالا بجای اینکه به میثاق و پایگاه رای خود توجه کنند راه خود را جدا کرده و بر طبل مسیری حداگانه می کوبند .حالا برخی افرادی که با برگ اصلاح طلبی و لیست امید نماینده مجلس شدند، همزمان با جلسات فراکسیون امید جلسات جداگانه ای برگزار می کنند با وجود اینکه در لیست امید قرار داشتند و نتیجه این خواهد بود که اگر رئیس مجلس فردی به جز عارف شود گلزنی اصلاح طلبان به خود خواهد بود نه انسجام اصولگرایان. روندی که اصلاح طلبان و بهتر است بگوییم کارگزاران در شکل گیری آن نقش داشتند. در پایان باید گفت اگر نمایندگان لیست امید به دنبال برنده شدن اصلاح طلبی هستند باید نشان دهند که که خودشان کیفیت تعیین یک رئیس را دارند و نمایندگان که خود باید عاملیت و انتخاب باشند از حالا به دنبال رئیس از توافق دو معلول هستند که با شان مجلس سنخیتی ندارد. پس لازم است که نمایندگان شجاعانه تر عمل کنند.