پادکست رسانه‌ نوظهوری است که در بستر اینترنت منتشر می‌شود و به‌واسطه آزادی‌ای که در ساخت و انتشارش دارد، می‌تواند با سانسور مقابله کند. این رسانه مشمول مجوز نیست و در جهان بی‌مرز سلایق مختلف، برای هر مخاطبی محتوای شنیداری دارد. پس از اعمال فیلترینگ بر برنامه‌های پخش‌کننده پادکست خارجی، برنامه‌های داخلی نظیر «شنوتو» و «نامیلک» به‌میزان قابل‌قبولی شنیدن پادکست را برای مخاطب ساکن ایران هموار کردند. دسترسی آسان و ارزان به این رسانه باعث شده ‌است مخاطب این محتوای صوتی، در هر موقعیتی ولو در جنگ، به پادکست گوش دهد. از طرفی، در دوران جنگ دوازده‌روزه ماهیت جنگ و آلودگی صوتی که متعاقب هر حمله ایجاد‌ می‌شد، مخاطب را به یافتن منبعی برای شنیدن صدایی به‌جز نفیر جنگ ترغیب می‌کرد.

پادکسترها نیز به‌رغم سختی ضبط و انتشار هر اپیزود، مخاطب خود را تنها نگذاشتند و در طول جنگ و آتش‌بس، اپیزودهایی تهیه و منتشر کردند. اپیزودها هر یک از ظن خود به مقوله جنگ پرداختند. پادکست‌هایی با محوریت تاریخ، از نقب گذشته به زمان حال آمدند و هریک با بیانی ویژه این ۱۲ روز را روایت کردند. «رادیو نیست» که خود را راوی مکان‌های خاموش می‌داند، در اپیزود آخرش به تهران و خیابان‌های جنگ‌زده‌اش پرداخت. «ویکی‌پز» نقش غذا به‌مثابه عنصر تاب‌آوری را با زبانی ساده و شیرین بیان کرد. «رادیو کامرس» چگونگی حضور کسب‌وکارهای نو را در جنگ مرور کرد. «رادیو تراژدی» تصویر روشنی از وطن تفیده در خون را نشان داد. «پادکست لیبیدو» به دنیای هورمون‌ها ‌و امیال جنسی انسان در هنگامه جنگ سر زد. رادیو مرز روایت نفس‌گیری از مواجهه گروه‌های مختلف با جنگ را در یک اپیزود، به‌طور مفصل بیان کرد. «رادیو اورسی» مثل همیشه با یک اپیزود کوتاه، کتاب جنگ را ورق زد و صفحات دیگر این کتاب، یعنی صلح را با موسیقی و ادبیات به گوش مخاطبانش رساند. «پادکست چکاوا» در اقدامی نوآورانه صدای بمب را تحلیل کرد و نشان داد گاهی شنیدن از دیدن وحشتناک‌تر است. « رادیو انسانک»، مدخل جدیدی ایجاد کرد و در سه بخش به مفهوم جنگ و تأثیری که بر تن، زمان و زبان دارد، پرداخت. «پادکست گفت‌وگوی شیرین» در اپیزودی که پس از جنگ منتشر کرد، از پناه جدیدی به‌نام روایت سخن گفت. «رادیو بندرتهران» نیز در اپیزودهای مجزا به بیان حال‌وهوای تهران جنگی پرداخت. «پادکست رختکن بازنده‌‌ها» با دو اپیزود که یکی از آنها در زمان جنگ ضبط‌ شد، همراه مردم بی‌رسانه بود. «رادیو دیو» و «پادکست جافکری» نیز در این بازه به انتشار اپیزودهایی پرداختند که اگرچه محتوایشان به‌صورت مستقیم با جنگ در ارتباط نبود، اما همراهی شنیداری دلنشینی برای مردم جنگ‌‌زده فراهم کردند. پادکست‌های معرفی‌شده، راویان نوظهوری در جنگ ۱۲روزه بودند؛ آن‌هم برای مردمی که نیازمند شنیدن صداها و برداشت‌های متفاوتی هستند.