نگاهی که باید به زمین باشد

۲۸ اردیبهشت ۱۳۹۵، ۱۳:۵۵

نگاهی که باید به زمین باشد
تازگی ها نگاه به عرصه هنر و پرداختن به موضوعات متفاوت آن نقل مجالس چه در دولت و چه در مردم شده است و این باعث تغییر دید مردم نسبت به هنر است . یک زمان خاموشی کامل و یک زمان انقدر روشنایی که نمیتوان به یکی از انها تکیه کرد. وقتی هنر با هنر به رقابت می پردازد و در یک زمان به اوج خود میرسد و در یک زمان به نقطه ای میرسد که نگاه به اوج هیچ لذتی نداشته باشد. نمایشگاهی دایر می شود که محتوای آن تا حدودی خاص است ولی نمایشگاه هایی هم هستند که مردم عادی با هر نوع نگرشی از آنها استقبال کنند ولی دوره پا برجایی این نمایشگاه ها کوتاه و زود گذر است و مردم عادی که شاید بخشی از قرایض روحی شان در این مکان ها باشد بدون تبلیغات و اطلاع رسانی هنوز دایر نشده به کار خود پایان می دهند. چرا این نمایشگاهها بصورت مداوم به کار خود ادامه نمی دهند. چرا شهر ما با این همه قابلیت ها چه از لحاظ بخش هنر و چه از لحاظ پشتیبانی هنر باز در کوره راهی سوسو میکند. وقتی در مورد هنرهای صحنه ای که تئاتر بخش عظیمی از آن را فرا گرفته صحبت میکنیم هیچ کس دل خوشی ندارد. از بزرگان می پرسیم که چرا کاری روی صحنه نمیبرند هیچ نمی گویند هرچند دلی پر از حرف دارند ولی فقط تجربیاتشان را در میان میگذارند.
دلیل کارشان هم این است که نمی خواهند جوانانی که با امید وارد این عرصه می شوند ناراحت و ناامید این عرصه را تنها گذاشته و مانند آنها که زمانی در اوج بودند و هنر با زندگیشان یکی بوده و اما اکنون با نگاه این چنینی جامعه به هنر به ناچار هنر را کنار گذاشته اند مواجه شوند. تئاتر یک زندگی است و هر زندگی نیاز به پشتوانه مالی برای گذران امورش دارد ولی همچنان تئاتر دست در جیب خود می کند و به زندگیش ادامه میدهد و یا به نوعی این جیب آن جیب. کرمان ما که خود کشوری هنرمند پرور است باید نگاهش به زمین باشد و دستانش به آسمان در صورتی که در اطراف هم درختان سرسبز است و هم افرادی که باغبانی بلد هستند و تغذیه این زندگی یعنی هنر را که با سرشت انسان است تامین کنند.

به اشتراک بگذارید:

برچسب ها:

کرمان