طاهره صفارزاده، شاعر برجسته، مترجمی توانا و پژوهشگری نامدار در عرصه ادبیات فارسی بود. او که در ۲۷ آبان ۱۳۱۵ در سیرجان به دنیا آمد، زندگی ۷۲ساله و آثارش، همگی نمایانگر عزم و اراده‌ای قوی در برابر چالش‌های زمانه و پیشرفت‌های زبانی و ادبی ایران است. یاد و نام او به‌عنوان یکی از بزرگترین تأثیرگذاران در شعر نو فارسی و همچنین نخستین مترجم دوزبانه قرآن به انگلیسی و فارسی، همواره در تاریخ ادبیات این سرزمین باقی خواهد ماند.

صفارزاده از سنین نوجوانی به شعر و ادبیات علاقه‌مند بود و نخستین شعرش را در سن سیزده‌سالگی سرود. او تحصیلات خود را در رشته زبان و ادبیات انگلیسی در دانشگاه شیراز ادامه داد و با توانمندی‌هایش به‌سرعت به یکی از چهره‌های اثرگذار دانشگاهی و ادبی تبدیل شد. صفارزاده با تدریس در دانشگاه، به پایه‌گذاری آموزش ترجمه به‌عنوان یک علم و ترویج نقد ترجمه در جامعه ایران کمک بسیاری کرد. او گروه‌های مطالعاتی و کارگاه‌های آموزشی متعددی در این زمینه برپا کرد که نسل‌های متعددی از دانشجویان را تحت‌تأثیر قرار داد.
چالش‌های زندگی از او شخصیتی قوی و خلاق ساخت که بر ادبیات و شعر معاصر ایران تأثیری همیشگی بگذارد. صفارزاده برای مواجهه با بی‌عدالتی‌ها و نابرابری‌های اجتماعی راه ادب و فرهنگ را برگزید و با آثار ادبی خود با بداخلاقی‌ها و ناشایستگی‌ها به مبارزه پرداخت.

در شعر نه‌فقط به زندگی شخصی‌اش بازمی‌گردد، بلکه به مضامین انسانی و اجتماعی نیز نظر دارد. اشعارش بااستفاده از زبان خاص و اشعاری با عواطف عمیق، به موضوعاتی چون عدالت، آزادی و هویت انسان می‌پردازند و بازتاب‌دهنده دغدغه‌های مردم زمانه‌اش هستند. او با لطافت کلمات و قدرت بیان خلاقانه‌اش، توانست مشکلات و معضلات اجتماعی را در آثارش به تصویر بکشد و به جست‌وجوی مفاهیم انسانی و برقراری ارتباط بین نسل‌ها بپردازد.

صفارزاده تلاش کرد تا از محدودۀ تاریخ و آنچه قرارداد انسانی است، فراتر رود. او به زنجیری که قواعد و اندازه‌های تدوین‌شدۀ انسانی، بر اندیشه و گام‌های افراد تحمیل می‌کند، واقف بود؛ پس به طبیعت و به اصل بازمی‌گردد، و به عناصر طبیعی و خدادادی‌ای فکر می‌کند که در چارچوب قواعد گرفتار نشده‌اند و راه آزاد خود را طی کرده‌اند. صفارزاده، شعر «شهری» زنانه را به‌سمت شعر «دنیا»یی زنانه راهبر می‌شود.
از دیگر دستاوردهای طاهره صفارزاده، ترجمه قرآن به دو زبان انگلیسی و فارسی بود که نتیجه ۲۷ سال تلاش و مطالعه او در زمینه معانی و تفاسیر قرآن و زبان عربی است. او باتوجه‌به مضامین و معانی عمیق قرآن، اثری ماندگار خلق کرد که به‌خاطر روانی و دقت در معانی، تحسین‌های زیادی را به خود جلب کرد. این ترجمه نه‌تنها متنی است که در آن به تفاسیر دینی توجه شده، بلکه تلاشی است برای ارائه مفاهیم بنیادی قرآن به جهانیان و برقراری ارتباط بین دو فرهنگ.

در ۴ آبان ۱۳۸۷ صفارزاده از این جهان رخت بربست و جامعه ادبی ایران و شاعران جوانی را که با نگاه به آثار او، الگو و الهام می‌گرفتند، با فقدانی همیشگی روبه‌رو کرد. او نه‌‌فقط یک شاعر، بلکه نماد مبارزه برای برابری و آزادی زنان در جامعه‌ای بود که هنوز با چالش‌های بسیاری روبه‌رو است.
آزادی در نطفه‌های پراکنده‌ست
در سنگریزه‌های بی‌نشان
و در کوه‌های بی‌نام
خیال سبزی که از رگ‌های گیاه می‌گذرد
هم‌چون برف‌های گنگ
و برگ‌های نالان
صفارزاده با سپردن مجموعه‌ای از آثار و افکار به‌جامانده‌اش، جایگاه خاصی در تاریخ ادبیات ایران پیدا کرده است. او به‌عنوان شاعری از جنس روشنایی، همواره در قلب و ذهن مردم ایران زنده خواهد ماند. دلمشغولی او به تحقق عدالت و آزادی در جامعه، الهام‌بخش نسل‌های آینده خواهد بود. هرچند که زمان بر فراق او سایه انداخته، اما آثار و آموزه‌های او همچنان مسیر را برای خیل شاعران و هنرمندان جوان روشن می‌کند. یادش گرامی باد.