در روزگاری که بوی ناب گیاهان دارویی در عطاری‌ها یادآور شکوه و عظمت طب سنتی بود، اکنون مشاهده می‌شود این دانش کهن به دست کسانی سپرده‌شده است که نه دانش علمی دارند و نه توانایی بهره‌گیری از خرد گذشتگان. طب سنتی روزگاری چون گوهری در دستان حکیمانی چون ابوعلی‌سینا می‌درخشید و میراثی گران‌بها از دانش و درمان بود، اما گذر زمان و شکوفایی پزشکی مدرن سایه‌ای از رکود بر این علم دیرینه افکند و آن را از مسیر شکوفایی خویش منحرف کرد.

امروزه عطاری‌ها در سطح شهرها همانند گیاهان در دل خاک سر برآورده‌اند، اما این عطاری‌ها نه‌تنها از دانش سنتی بهره‌ای نبرده‌اند بلکه با بی‌توجهی به علم و تجربه سلامت مردم را به خطر می‌اندازند. داروهای گیاهی همچون هر داروی دیگری دارای عوارض جانبی‌اند و استفاده نادرست از آنها می‌تواند فاجعه‌ای برای بدن به‌بار آورد. عطارانی که بدون هیچ دانش تخصصی به تجویز داروهای گیاهی می‌پردازند و بی‌مهابا دست به تجویز گیاهان دارویی می‌زنند. از داروهای ترک اعتیاد گرفته تا پودرهای لاغری و زیبایی همه و همه در مغازه‌هایی فروخته می‌شوند که بی‌توجه به عواقب سنگین جان مردم را به بازی می‌گیرند.

در دنیایی که هر روز عطاری‌های بی‌ مهر و مدرک قد علم می‌کنند، نیاز به قانونگذاری و ساماندهی این حرفه بیش‌ازپیش احساس می‌شود. عطاری باید نه‌تنها برپایه تجربه بلکه با پشتوانه‌ای از دانش و مدرک تخصصی در حوزه گیاهان دارویی فعالیت کند. آموزش و کسب علم اولین و ضروری‌ترین گام در این مسیر است. دانشگاه‌ها و مؤسسات علمی باید به یاری بشتابند و عطاری‌ها را از گودال ناآگاهی بیرون کشند. باید نظارت‌ها افزون شود و عطاری‌ها تنها مجاز به فروش گیاهان دارویی باشند، نه تجویز داروهای گیاهی.

افزایش عطاری‌های بی‌تخصص همچون قارچ‌های سمی در دل جامعه رخنه کرده است و داروهای شیمیایی را در کنار گیاهان دارویی باهم ترکیب می‌کنند، داروهایی که به‌ظاهر طبیعی و شفابخش‌اند، اما ممکن است در باطن عوارض جبران‌ناپذیری و حتی مرگ را به‌همراه داشته باشند. در این میان کسانی که بدون هیچ تجربه یا تخصصی به عطاری روی آورده‌اند، تنها در پی کسب درآمدند و سلامت جامعه را قربانی سودجویی‌های خود می‌کنند.

این راهی است که باید با تدبیر و دانش بر آن گام نهاد. مردم باید هوشیارانه‌تر از گذشته به عطاری‌ها رجوع کنند و بدانند که گیاهان دارویی نیز همچون هر داروی دیگری نیازمند تجویز درست و علمی‌اند. آنان نباید برای درمان مستقیماً به عطاری‌ها مراجعه کنند، چراکه سلامت، گوهری است که با ناآگاهی به یغما می‌رود.

درنهایت مسئولیت سنگینی بر دوش همگان است، از مردم عادی گرفته تا قانونگذاران و پزشکان. باید با اقداماتی جدی و قانونی عطاری‌ها را از وضعیت نابسامان کنونی رهایی بخشید و این هنر کهن را به جایگاه واقعی و پرافتخار خویش بازگرداند. درمان گیاهی در کنار علم و آگاهی همان معجزه‌ای است که می‌تواند جان‌ها را نجات دهد، اما در دستان ناآگاهان تیغی است که بر جان‌ها می‌نشیند.