رئیس اداره محیط زیست شهرستان آستانه‌اشرفیه از کشف لاشه ۲ قلاده فُک خزری در سواحل الله وجه‌سر و عسگرآباد شهرستان بندر کیاشهر خبر داد. رضا زمانی دلیل مرگ این ۲ فک خزری را نامعلوم عنوان کرد و افزود: «اهالی منطقه لاشه این ۲ فک را به فاصله یک کیلومتر از یکدیگر پیدا کردند، ضمن آنکه با حضور کارشناسان محیط زیست و انجام تست‌های بیومتری علت مرگ آنها در دست بررسی قرار گرفته است.» او با بیان اینکه هیچگونه علایم ضرب و جرح بر روی لاشه‌های این فک‌ها مشاهده نشده است ، اظهار داشت: «فک کاسپین یا فک خزری تنها پستاندار دریای کاسپین است که در خطر انقراض قرار دارد.» به گفته رئیس اداره محیط زیست شهرستان آستانه اشرفیه، گیر افتادن در تورهای ماهیگیری، آلودگی‌های محیط زیست، برخورد با قایق‌ها، کشتار عمدی، شکار ، ورود گونه مهاجم شانه‌دار خزری و کاهش ذخایر کیلکا به عنوان مهم‌ترین منبع غذایی این جانور از مهم‌ترین عوامل موثر در کاهش فک‌های خزری است. «از تمامی مردم منطقه تقاضا می‌شود در صورت مشاهده فک‌های خزری زنده و یا لاشه این حیوان موارد را به اداره محیط زیست اطلاع دهند.» به گزارش ایرنا، فک خزری یک گونه پستاندار دریایی کمیاب است که تنها در دریای خزر و رودخانه‌های منتهی به آن مانند ولگا و اورال در روسیه زندگی می‌کند. این‌گونه تنها پستاندار دریای خزر به‌شمار می‌آید و به دلیل صید بی‌رویه و به هم خوردن شرایط زیستی و کاهش شدید جمعیت نیازمند به حمایت بین‌المللی است.

رهبر معظم انقلاب اسلامی صبح روز شنبه در دیدار مدال‌آوران بازی‌های المپیک و پارالمپیک توکیو، با قدردانی صمیمانه از قهرمانان کشورمان گفتند: مهم‌ترین پیام قهرمانی ورزشکاران افتخارآفرین کشور در صحنه‌های بین‌لمللی، امکان تحقق کارهای به ظاهر نشدنی و انتقال پیام ایستادگی و امید و نشاط به جامعه و جوانان است.حضرت آیت‌الله خامنه‌ای این پیام را برای جامعه، آورده بسیار مهمی خواندند و افزودند: در حالی‌که دستگاه‌های بسیاری مشغول برنامه‌ریزی برای سلب امید و نشاط از جامعه به ویژه از جوانان هستند، قهرمانی ورزشکاران ایرانی، پیام امید را به کل جامعه تزریق می‌کند و این موضوع بسیار ارزشمند است. ایشان با اشاره به پیام‌های کوتاه تشکر خود بعد از قهرمانی ورزشکاران، خاطر نشان کردند: بدانید این پیام‌ها از عمق جان است و قدر و اهمیت حرکت شما را می‌دانیم. رهبر انقلاب با اشاره به قهرمانی ورزشکاران با وجود برخی محدودیت‌ها، گفتند: اینکه با وجود این محدودیت‌ها پرچم کشور بالا برده و سکوهای جهانی فتح می‌شود، نشان از اراده قوی و عزم راسخ است و این عزم، اراده و قهرمانی و امیدآفرینی نه تنها در ورزش بلکه در عرصه‌های علم، فناوری، هنر و ادبیات نیز وجود دارد که یکی از وظایف مهم مسئولان نشان دادن صادقانه این افتخارآفرینی‌ها است.ایشان در ادامه به نمونه‌هایی از قهرمانی‌ها و مدال‌آوری‌های ناسالم در ورزش جهان اشاره کردند و افزودند: علاوه بر ناداوری‌ها، رشوه و زد و بندهای سیاسی و استفاده از مواد نیروزا، کسب مدال به‌واسطه وطن‌فروشی و خود فروشی نیز از نمونه‌های قهرمانیِ ناسالم است. حضرت آیت‌الله خامنه‌ای تجلی ارزش‌های انسانی و دینی و معنوی در کنار قهرمانی را بسیار ارزشمند خواندند و با اشاره به نمونه‌هایی از این موارد در رقابت‌های المپیک و پارالمپیک گفتند: نام‌گذاری کاروان ورزشی به نام شهیدان بویژه شهید سلیمانی، اهدای مدال از طرف چند قهرمان به شهیدان خاص، استفاده از چفیه به‌عنوان نماد ایثار و مقاومت و سجده بر آن، رعایت حجاب و پوشش بخصوص استفاده از چادر در پرچمداری کاروان، ابراز عشق و محبت به پرچم ایران، صحنه‌های نماز خواندن، در آغوش گرفتن حریف مغلوب و صحنه احترام تیم والیبال پارالمپیک به مادر شهید بابایی، جلوه‌هایی از ارزش‌های اسلامی و معرّف هویت ملت ایران هستند. ایشان تاکید کردند: بانوان ورزشکار ایرانی در این رقابت‌ها ثابت کردند که حجاب اسلامی مانع درخشش در عرصه ورزش نیست همانگونه که این موضوع را در عرصه‌های سیاست و علم و مدیریت نیز ثابت کرده‌اند. رهبر انقلاب اسلامی خاطر نشان کردند: حجاب ورزشکاران زن ایرانی، راه را برای ورزشکاران زن کشورهای اسلامی نیز هموار کرده است به‌گونه‌ای که اکنون بانوان ورزشکار بیش از ۱۰ کشور اسلامی، با رعایت حجاب در میادین ورزشی حاضر می‌شوند.حضرت آیت‌الله خامنه‌ای موضوع به رسمیت نشناختن رژیم جنایتکار صهیونیستی در میادین ورزشی را موضوعی بسیار مهم دانستند و گفتند: رژیم سفّاک، نسل‌کُش و نامشروع صهیونیستی تلاش دارد با حضور در میدان‌های بین‌المللی ورزشی برای خود کسب مشروعیت کند و مستکبران جهانی نیز به او کمک می‌کنند اما مسئولان محترم ورزشی و ورزشکاران نباید در این حوزه، به هیچ وجه منفعل شوند. ایشان با اشاره به اقدامات متقابل رژیم صهیونیستی و حامیانش برای محروم کردن ورزشکاران، تاکید کردند: وزارت ورزش و وزارت امور خارجه و دستگاه‌های حقوقی باید این موضوع را از راههای حقوقی دنبال و از ورزشکاران کشور و حتی ورزشکاران مسلمان دیگر کشورها همچون ورزشکار الجزایری که اخیراً محروم شد، حمایت کنند.رهبر انقلاب اسلامی با تأکید بر اینکه ورزشکار سربلند ایرانی نمی‌تواند بخاطر یک مدال با نماینده رژیم جنایتکار دست بدهد و عملاً او را به رسمیت بشناسد، افزودند: این موضوع سابقه دارد و در گذشته هم ورزشکاران کشورها از مسابقه با نمایندگان رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی امتناع می‌کردند و بعد از مدتی هم آن رژیم از بین رفت و رژیم صهیونیستی نیز نابود می‌شود.حضرت آیت‌الله خامنه‌ای چند توصیه نیز به مسئولان ورزشی داشتند. «کیفی‌سازی ورزش بین‌المللی و تکیه به اعزام ورزشکار در رشته‌های مدال‌آور»، «برنامه‌ریزی برای ارتقا رتبه ایران در المپیک»، «تجلیل از درخشش یک نشان ایرانی پوشاک در المپیک و لزوم حمایت از تولیدکنندگان تجهیزات ورزشی در داخل»، «توجه بیشتر به ورزش‌های اصیل ایرانی همچون چوگان و استفاده از این موقعیت برای جذب گردشگران خارجی»، «استفاده از مربیان ایرانی تا جای ممکن»، «رسیدگی جدی به مسائل و مشکلات کاری و معیشتی قهرمانان» و «ارتقاء عدالت ورزشی» جزو توصیه‌های رهبر انقلاب به مسئولان ورزش کشور بود.

| پیام ما | با نزدیک شدن اجلاس آب‌وهوایی گلاسکو، هشدارها درباره اقدامات مقابله با بحران اقلیمی تندتر شده است. سازمان ملل در آخرین ارزیابی‌اش پس از مطالعه برنامه آب‌وهوایی 191 کشور جهان به این نتیجه رسیده که «ما در مسیر اشتباهی درحال حرکت هستیم.» بر اساس این هشدار حتی اگر در راستای تحقق تمامی وعده‌های کشورها برای مقابله با تغییرات اقلیمی اقدام شود، جهان همچنان در مسیر افزایش دما و رسیدن آن به سطح خطرناک قرار دارد. درحالی که برای جلوگیری از بروز بدترین اثرات گرمایش زمین، میزان انتشار کربن در جهان باید تا سال ۲۰۳۰ به میزان ۴۵ درصد کاهش یابد، بررسی‌های تازه نشان می‌دهد در بی‌عملی کشورها، میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای در این مدت ۱۶ درصد افزایش می‌یابد و این می‌تواند به افزایش ۲.۷ درجه سانتی‌گرادی دما نسبت به دوره پیش از صنعتی شدن منجر شود.

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد هشدار داده که اگر کشورهای ثروتمند به‌مقابله با انتشار گازهای گلخانه‌ای متعهد نشوند، جهان در مسیر «فاجعه‌بار» گرم شدن تا 2.7 درجه تا پایان قرن قرار دارد.
این اظهارات رئیس سازمان ملل متحد پس از به‌روزرسانی برنامه‌های اقلیمی ملی آژانس آب‌و‌هوایی سازمان ملل متحد(UNFCCC) عنوان شد. برنامه جدید منتشر شده (که به طور رسمی با عنوان مشارکت‌های تعیین‌شده ملی یا NDC شناخته می‌شود)، توسط 191 کشوری که توافق‌نامه را امضا کرده‌اند، ارائه شده است.
گزارش تازه سازمان ملل نشان می‌دهد که گرچه بازه زمانی کاهش گازهای گلخانه‌ای روند مشخصی دارد اما ملت‌ها برای جلوگیری از گرمایش فاجعه‌بار جهانی در آینده باید فوراً تلاش‌های خود را در زمینه آب‌وهوا افزایش دهند.
این کافی نیست
این سند به‌روز‌رسانی برنامه اقدام 113 کشور است که حدود 49 درصد از انتشارات جهانی را شامل می‌شود. کشورهای اتحادیه اروپا و ایالات متحده از این جمله‌اند.
این کشورها به طور کلی انتظار دارند که انتشار گازهای گلخانه‌ای آنها در سال 2030 در مقایسه با سال 2010 به میزان 12 درصد کاهش یابد. گزارش منتشرشده اگرچه عنوان می‌کند «این یک گام مهم است» اما تاکید می‌کند که «کافی نیست». گوترش هم روز جمعه در انجمن اقتصادهای کلان در زمینه انرژی و آب‌وهوا به همین موضوع اشاره کرد. او تاکید کرد: «ما به کاهش 45 درصدی انتشار گازهای گلخانه‌ای تا سال 2030 نیاز داریم تا در نیمه قرن انتشار کربن به میزان جدی کاهش یابد. روشن است که در این مسیر همه باید مسئولیت‌های خود را به عهده بگیرند.»
70 کشور از هدف حذف انتشار کربن تا اواسط قرن استقبال کرده‌اند. تحقق این امر می‌تواند حتی منجر به کاهش بیشتر انتشار گازهای گلخانه‌ای شود، به طوری که میزان انتشار تا سال 2030 در مقایسه با 2010 حدود 26 درصد کمتر شود.
کد قرمز؛ اشتباه رفته‌ایم
با این همه این‌ها اما بررسی‌های جدید نشان می‌دهد با تغییر نکردن برنامه‌ها، متوسط ​​انتشار جهانی در سال 2030 در مقایسه با سال 2010، به جای کاهش، حدود 16 درصد افزایش می‌یابد. بر اساس آخرین یافته‌های IPCC ، این بدان معناست که اگر اقدامات اقلیمی بلافاصله انجام نشود، این شرایط در نهایت می‌تواند تا پایان این قرن به افزایش ۲.۷ درجه سانتی‌گرادی دما نسبت به دوره پیش از صنعتی شدن منجر شود.
پاتریشیا اسپینوزا، مذاکره‌کننده ارشد سازمان ملل در زمینه آب‌وهوا، این افزایش ۱۶ درصدی را نگران‌کننده دانسته و گفته است:‌ «این شرایط در تضاد شدید با درخواست‌های مطرح شده برای کاهش سریع، پایدار و گسترده انتشار آلاینده‌ها به منظور جلوگیری از بروز شدیدترین پیامدها در سراسر جهان است.»
رئیس سازمان ملل نیز تاکید می‌کند: «گزارش اخیر هیئت بین دولتی تغییرات آب‌وهوا (IPCC) یک کد قرمز برای بشریت بود. اما این گزارش در عین حال روشن می‌کند که برای رسیدن به هدف کاهش 1.5 درجه توافق پاریس هنوز دیر نیست. ما ابزارهایی برای دستیابی به این هدف داریم. هرچند زمان به سرعت رو به اتمام است.»
چالش زغال‌سنگ
دبیرکل سازمان ملل یک چالش خاص را برجسته کرد: انرژی هنوز از زغال‌سنگ به‌دست می‌آید. او خواستار ایجاد ائتلاف‌هایی میان کشورهایی شد که هنوز وابستگی زیادی به زغال سنگ دارند و کشورهایی که برای حمایت از جایگزینی منابع انرژی پاک، منابع مالی و فنی لازم را دارند.
گوترش با اشاره به اجلاس سرنوشت‌‌ساز سازمان ملل متحد در حوزه آب‌وهوا که قرار است شش هفته آینده در گلاسکو برگزار شود، گفت که بدون ضمانت و تعهدات مالی کشورهای صنعتی برای تحقق این امر، «خطر شکست COP26 بالا است».
کنفرانس تغییرات آب‌و‌هوایی سازمان ملل که قرار است در شهر گلاسکو اسکاتلند برگزار شود، فرصتی مهم برای جلب تعهدات کشورها برای کاهش انتشار کربن تا سال ۲۰۵۰ خوانده شده است.
دبیر کل سازمان ملل هشدار داد: «کشورهای G20 در انتشار 80 درصد دی‌اکسید کربن جهان نقش دارند. راهنمایی آنها بیش از هر زمان دیگری مورد‌نیاز است. تصمیماتی که آنها در حال حاضر می‌گیرند، تعیین‌کننده این است که آیا وعده‌های داده شده در پاریس عملی می‌شود یا نقض خواهد شد.»
هشدار به چین و آمریکا
دبیرکل سازمان ملل از سوی دیگر پیش از COP26 هشداری هم به آمریکا و چین داد و از آن‌ها خواست اجازه ندهند اختلافات و تنش‌هایشان به همکاری‌ها در مقابله با تغییرات آب‌و‌هوایی آسیبی وارد کند. اینطور که رویترز نوشته، روابط آمریکا و چین به عنوان دو اقتصاد بزرگ جهان به پایین‌ترین سطح طی دهه‌های اخیر رسیده و پیش از این برخی کارشناسان هشدار داده بودند که این تنش‌ها بر همکاری‌های جهانی در روند مقابله با تغییرات آب‌و‌هوایی تاثیر منفی می‌گذارد و نیاز است دو طرف حداقل در این موضوع تنش‌هایشان را کنار بگذارند.
گوترش گفته است: «این را درک می‌کنیم که یکسری مشکلات در روابط میان آمریکا و چین وجود دارد اما این مشکلات تعارضی با لزوم همکاری دو کشور برای حصول موفقیت در کنفرانس آتی سازمان ملل درباره مقابله با تغییرات آب‌و‌هوایی ندارد.» روسای جمهور آمریکا و چین نیز پنجشنبه در تماسی تلفنی گفت‌وگو کردند و چالش مقابله با تغییرات آب‌و‌هوایی یکی از مباحث مطرح‌شده میان آن‌ها بود. رئیس‌جمهوری چین گفته که اگر نگرانی‌های اصلی هر دو طرف در این زمینه مورد احترام واقع شوند، موفقیت و پیشرفت در مسئله تغییرات اب وهوایی همچنان امکان‌پذیر است.
دبیرکل سازمان ملل همچنین گفت: «ما به یک تعامل قوی‌تر از سوی آمریکا و چین در روند مقابله با چالش‌های مربوط به تغییرات آب‌و‌هوایی نیاز داریم.» چین، آمریکا و ژاپن به ترتیب بزرگترین، دومین و پنجمین انتشار دهنده بزرگ کربن در جهان هستند. چین قول داده اهدافی در جهت مهار تغییرات اقلیمی را تدوین کند و قرار است تمهیدات جدید را قبل از پایان سال جاری میلادی اعلام کند.
هنوز زمان داریم
پاتریشیا اسپینوسا، مذاکره کننده ارشد سازمان ملل در زمینه آب‌وهوا در یک کنفرانس مطبوعاتی تصریح کرد که کشورها می‌توانند برنامه‌های ملی خود را «در هر زمان»، از جمله در آستانه COP26، ارائه یا به روز کنند.
آژانس خبرهای خوبی را هم برجسته کرده است. برنامه‌های جدید یا به‌روزشده در گزارش، در اهداف کاهش و سازگاری، بهبود قابل‌توجهی در کیفیت اطلاعات ارائه شده، نشان می‌دهد. این برنامه‌ها همچنین می‌توانند با اهداف توسعه‌ای بلندمدت‌ و کم‌انتشار در راستای دستیابی به حذف کربن هماهنگ باشند؛ از جمله فرایندهای ملی قانو‌ن‌گذاری، نظارت، برنامه‌ریزی و سایر چارچوبهای بین‌المللی مانند اهداف برنامه توسعه پایدار (SDGs).
رئیس سازمان ملل تصریح کرد که تا COP26، همه کشورها باید برنامه‌های بلندپروازانه‌تری ارائه دهند که به قرار دادن جهان در مسیر 1.5 درجه کمک می‌کند.
او افزود: «ما همچنین به کشورهای توسعه‌یافته نیاز داریم تا سرانجام تعهد 100 میلیارد دلاری آمریکا را که بیش از یک دهه پیش در حمایت از کشورهای در حال توسعه وعده داده شده بود، عملی کنند. گزارش Climate Finance که امروز توسط سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) منتشر شد نشان می‌دهد که این هدف نیز محقق نشده است.»
شمار قابل توجهی از برنامه‌های ملی آب‌وهوا در کشورهای در حال توسعه، که اهداف و اقداماتی را برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای تعیین می‌کند، شامل تعهدات مشروطی است که تنها با دسترسی به منابع مالی بیشتر و سایر حمایت‌ها قابل اجراست.

و ما همچنان دوره می‌کنیم شب را
روز را، هنوز را
احمدشاملو

«دل توی دلم نبود، اگر دکتر نگهبان اسم مرا خط می‌زد، باید سی سال توی حفاظت آثار باستانی همان میرزا بنویس باشم. دستی به سر و ریختم کشیدم و راه افتادم.» ما هم همراه نویسنده این سطور از کتاب «نقاط‌امن» می‌شویم و با هم راه می‌افتیم تا در دل تاریخ سفر کنیم.
به سال 1346 می‌رسیم. اسماعیل یغمایی وارد مرحله مهمی از زندگی کاری‌اش شده، او اکنون دانش‌آموخته باستان‌شناسی است و وارد رویای کودکی‌اش شده: «تا چشم کار می‌کرد بیابان بود و خاک. مشتی برداشتم و نگاه کردم. دانه‌های ریز خاک و ریگ هنوز گرم بودند. من که تا آن روز نه مسافرت رفته بودم و نه جایی را دیده بودم، هر طرف که نگاه می‌کردم، به اندازه‌ی ستاره‌های خدا توی این بیابان تا دور دورها خاک بود و ریگ. مثل یک پرنده‌ی از قفس رها شده می‌دویدم خاک‌های نرم را مشت می‌کردم و می‌گذاشتم آرام آرام از لای انگشت‌هایم بریزد.»
همان زمان، ایران داشت وارد بخش مهمی از تاریخش می‌شد. 10 سال از لغو امتیاز انحصار باستان‌شناسی فرانسوی‌ها در زمان رضاشاه گذشته بود. نقطه پایانی بر سالیان دراز غارت دیولافواها. باستان‌شناس فرانسوی که در کتاب خاطراتش درباره کاخ آپادانای شوش نوشت: «دیروز گاو سنگی بزرگی را که در روزهای اخیر پیدا شده ‌است با تاسف تماشا می‌کردم، در حدود دوازده هزار کیلو وزن دارد! تکان دادن چنین توده عظیمی غیرممکن است. بالاخره نتوانستم به خشم خود مسلط شوم، پتکی بدست گرفتم و به‌ جان حیوان سنگی افتادم. ضرباتی وحشیانه به ‌او زدم. سرستون در نتیجه ضربات پتک مثل میوه رسیده از هم شکافت…»
سرانجام دست فرانسوی‌ها کوتاه شد و کم‌کم نسلی جدیدی از باستان‌شناسان با حضور عزت‌الله نگهبان در ایران شکل گرفت. نسلی که قرار بود هویت ایرانیان را از زیر انبوهی از خاک بیرون بکشد. ما عقب افتاده بودیم. از تاریخ فقط نام پادشاهان را یدک می‌کشیدیم و از پادشاهان فقط ویرانه‌هایی برایمان مانده بود. ما به پشیزی تاریخ‌مان را باخته بودیم.
«یکی دو ماهی پس از اولین کلنگ‌زدن‌هایم با سرافراز و صراف دوباره رفتم بیابان. چهار ماه تمام، کرمانشاه و کردستان را که کمتر باستان‌شناسی آن‌جا پا گذاشته بود، شناسایی کردیم و بعد از آن با توزی رفتم حفاری شهر سوخته، اولین تجربه حفاری با خارجی‌ها. نخستین بار بود که سیستان‌وبلوچستان را می‌دیدیم، گسترده با آثار باستانی بسیار و ناشناخته. با استخدام چند باستان‌شناس جوان فکر می‌کردم که دیگر با دکتر نگهبان حفاری نمی‌روم. اما اوایل زمستان همان سال وقتی که برای فوق‌لیسانس انتخاب واحد کرده بودم و داشتم برمی‌گشتم، دم در دانشگاه دکتر نگهبان با ماشین شورولت سفید رنگش کنارم ایستاد و گفت: سوار شو!»
ما با آن‌ها سوار شورولت می‌شویم که سرانجام ما را به محوطه باستانی هفت‌تپه خوزستان می‌رساند. یکی از مهم‌ترین سایت‌های آموزش باستا‌ن‌شناسی. بسیاری از باستان‌شناسان ایران در آن نخستین کلنگ‌های آموزشی خود را زدند. اسماعیل یغمایی هم کاوش را از آن‌جا آغاز کرد. این آغاز سالیان دراز کاوش و حفاری در محوطه‌های باستانی در گوشه گوشه ایران است، در بردک‌سیاه، سنگ‌سیاه، قلایچی، حصار، ارجان، قشم و….
به سال 1351 می‌رسیم. فیروز باقرزاده، مرکز باستان‌شناسی ایران را راه می‌اندازند، آغاز دوران طلایی باستان‌شناسی ایران. این دوران اما با پایان دهه 50 و آغاز انقلاب‌اسلامی و بالا گرفتن نگاه افراط‌گرایی تخریب‌گرایانه به باستان‌شناسی و تاریخ به آخر رسید.
«از سیاه‌ترین روزها، روزی بود که دکتر نگهبان پس از سال‌ها به ایران آمد.» این آخرین روزی بود که اسماعیل یغمایی دکتر نگهبان را می‌بینید. هفت‌تپه قربانی جنگ شده است. «اتاق‌هایش بوی خیلی بدی می‌داد که بهتر است نگویم و روی دیوارهایش ردی بود از لکه‌های خون. توی یک دست‌شویی کوچک هفتاد هشتاد تا پوتین را روی هم انداخته بودند که تا درش را باز کردیم بوی لاش و گندشان همه‌جا را پر کرد. انگشت پای سربازاران توی آن گندیده و فاسد شده بود.»
زمانه سختی بود. بسیاری از هم‌نسلان یغمایی از ایران رفتند. اسماعیل اما ایران ماند و وفادارانه به خاکی که در آن ریشه داشت، کلنگ زد. او و آن‌ دوستانی که مانده بودند، چراغ باستان‌شناسی ایران را به رغم سختی‌ها و دشواری‌های بسیار روشن نگه داشتند تا آتش برخاسته از افراط‌گرایی انقلابی فروکش کند.
نقطه اوج زندگی یغمایی اما سال 1373 اتفاق می‌افتد. او باید از آتش عبور کند. صدای سوت قطار تهران مشهد خواب گورستان 6 هزار ساله حصار را آشفته کرده است. یغمایی عملیات نجات‌بخشی را آغاز می‌کند و به یافته‌های تکان‌دهنده‌ای در تاریخ می‌رسد. او اسکلت مادری را پیدا می‌کند که کودکی در رحمش مرده است؛ یافته‌ای منحصربه‌فرد.
اما قطار دارد شتابان می‌آید. یغمایی طغیان می‌کند. او مخالف عبور قطار از محوطه تاریخی است. او برآمده از نسلی است که هویت مفهومی والاتر از نان شب دارد. پژوهشگاه میراث فرهنگی اما مجوز را صادر و تنها مخالف این مجوز را از پژوهشگاه اخراج می‌کنند.
حالا بعد از 27 سال از آن روزها برای ما مفهوم ایستادن برای هویت معنایی متفاوت دارد. این روزها مردم علاقمند به میراث‌فرهنگی و تاریخ هستند و دقیقا این لحظه‌های پایانی سفر کوتاه ما در تاریخ است؛ به وقت شهریور. ماه تولد آقای باستان‌شناس. او که هنوز بر سر پیمان با خاک است: «آن روز که نخستین کلنگ را بر خاک زدم، یقین داشتم که هرگز آن را از دست نخواهم داد. این کلنگی است که هنوز در این سن و سال با پاهای ناتوان و چشم‌های کم سو از دست من نیفتاده و نخواهد افتاد.» و ما با او دوره می‌کنیم شب را، روز را، هنوز باستان‌شناسی را.

کارزاری با نام درخواست بازنگری در آیین‌نامه ۱۰۲ بیمه مرکزی با موضوع کارمزد نمایندگان و کارگزاران بیمه در وب‌سایت کارزار در جریان است که با هشتگ #حق_فعالین_بیمه پیگیری می‌شود. در بخشی از متن این کارزار خطاب به رئیس کل بیمه مرکزی آمده است: «احتراماً پیرو ابلاغ آیین‌نامه ۱۰۲ بیمه مرکزی و اصلاح آیین‌نامه ۸۳‌ کارمزد، نکاتی را به استحضار رسانده و تقاضای بازنگری فوری و توقف اجرای آیین‌نامه فوق‌الذکر را داریم. در این آیین‌نامه بدون توجه به ذی‌حقان واقعی موضوع آیین‌نامه، یعنی کارگزاران و نمایندگان بیمه که بیش از ۱۰۰هزار نفر را در بر می‌گیرد، و بد‌ون در نظر گرفتن شرایط بحرانی اقتصاد کشور و افزایش بی‌رویه قیمت‌ها و هزینه‌های زندگی و اداری نمایندگان و کارگزاران، در اقدامی کاملاً عجولانه و غیر‌کارشناسی حدود ۲۵ درصد از درآمد این بخش از فعالان صنعت بیمه کاهش پیدا کرده است. این یعنی کاهش بیش از چهار هزار میلیارد تومان کارمزد نمایندگان و کارگزاران فعال در سراسر کشور. قطعاً این کاهش درآمد و در برابر آن افزایش هزینه‌های اداری موجب تعدیل نیرو و بیکاری بسیاری از کارمندان فعال در دفاتر نمایندگی و کارگزاری بیمه می‌شود.»امضاکنندگان این کارزار می‌خواهند از این راه پیگیر «توقف اجرا و بازنگری در آیین‌نامه ۱۰۲ بیمه» شوند.‍

مدیریت آب کشور در دولت جدید، در شرایطی کار خود را آغاز می کند که با چند واقعیت آشکار مواجه است: -سال آبی اخیر (1400-1399)، سال بشدت کم بارشی بوده و این خشکی، فشار مضاعفی را بر منابع آبی بویژه در بهار و تابستان 1400 وارد کرده است.
-پیش‌بینی‌ها حاکی از آن است که لااقل در پاییز پیش¬رو نیز بارش در حد نرمال و متوسط، نباشد.
-کمبودها و نارسایی‌های عرصه آب و انرژی، برای عموم مردم در ماه‌های اخیر، لمس شده و متاسفانه با ناآرامی هایی در مناطقی نظیر خوزستان همراه بوده است.
-بودجه کشور و از جمله در بخش آب انقباضی است و این راه را برای توسعه اقدامات و حتی تداوم برخی رویه ها، محدود و دشوار می‌نماید

قله کوه یخ چالش‌های آبی، توجه ما را نبلعد
علاوه بر این، واقعیت هایی نیز، البته نه چندان آشکار، وجود دارد:
-کسری مجموع مخزن آب زیرزمینی کشور از 142 میلیارد مترمکعب در حال گذشتن است. فرونشست ها در بسیاری از استان های کشور در حال رخ دادن است و خبر از مرگ آبخوان دارند. شوری متوسط بسیاری از چاه‌ها نیز افزایش معنادار داشته است.
-اگر در زمانی نه چندان دور، سدسازی به عنوان راه حلی کلیدی برای مدیریتی آب مطرح می شد، این سال ها، نداهایی جدید اما از همان سبک و سیاق، از جنس اکتشاف آب‌های ژرف، شیرین سازی های حجیم و انتقال آب و … مطرح است: نگاه صرفا سازه‌ای با هزینه های گزاف و البته با تخریب‌های جدی.
-ساختار بخش آب، به‌دنبال اقدامات شتابزده ماه‌های پایانی مدیریت قبلی وزارت نیرو، به هم ریخته و این به هم ریختگی، بر لکنت‌ها و وقفه افزوده است (نمونه آن در ناهماهنگی جدی در رابطه با طرح تعادل بخشی)
-راهکارهای غیرسازه‌ای (از جمله در ارتقای سواد آبی نخبگان و عموم، مدیریت مشارکتی به‌ویژه در رابطه با آب‌های زیرزمینی و …) کاملا کم رنگ و در حاشیه¬تر از هر زمانی هستند.
-بسیاری از گزارش‌های مدیران میانی، ناظر به اقدامات است و در نتیجه‌گیری، همه از دستاوردها تعریف می‌کنند اما سرجمع کارها و سازوکارها، افت‌ها و ناکارآمدی‌هاست.
واقعیت‌های عیان (قله های کوه یخی چالش های آبی) از جنس آنچه در ابتدای متن آمد را نمی‌توان نادیده گرفت اما واقعیت‌های کمتر آشکار، در معرض این کشش هستند که مرتبا به آینده موکول شوند (که شده‌اند) و این کار را مرتب دشوارتر و گره را کورتر می‌کند. چند پیشنهاد زیر شاید بتواند برای کمتر به حاشیه راندن موضوعات اساسی عرصه آب (و بلیعیدن تمام ظرفیت ها توسط قله‌های کوه یخی چالش های آبی)، مفید باشد:
-اقدام فوری براساس ایده ای شفاف برای اصلاح دو انحراف بزرگ اخیر در بخش آب: به هم زدن با عجله و بدون پشتوانه کافی ساختار بخش آب و نیز ارایه لایحه پر اشکال قانون آب. بازنگری در تغییر ساختار، فوریت و ضرورت بالاتری دارد.
-جدیت برای ایجاد چرخش در زمینه تعادل بخشی آبهای زیرزمینی (که متاسفانه تبدیل به یک روزمرگی و کاری در حاشیه دارد می شود) و تعهد به هدف گذاری های سخت اما الزامی کاهش برداشت از آبخوان ها.
-وزن دهی جدی به اقدامات غیرسازه ای بویژه در بخش مدیریت تقاضا پس از سال ها و ده ها تلاش برای ساخت و سازها که ثمره آن اندک و هزینه های آن (نه فقط اقتصادی) بسیار بوده
-اجتناب از تکرار اشتباهات گذشته این بار در مسیر تعریف سقف آرزوهای خیالی در اکتشاف و بهره‌برداری از آب‌های ژرف، طرح‌های انتقال آب و…
-تعهد به اقدامات اجتماعی عمیق و مدیریت مشارکتی در تصمیمات و پروژه‌های آبی به ویژه در رابطه با بخش کشاورزی علیرغم این که این قبیل اقدامات، روبان پاره کردن و کلنگ زدن ندارند اما در تعیین سمت و سوی نجات آب بسیار نقش خواهد داشت.
-در اولویت قرار دادن ارتقای دانش و آگاهی و سواد آبی در جامعه و سرمایه‌گذاری برای پیاده‌سازی غیر نمایشی و سلیقه آن
-جدیت و حتی اندکی خشونت با بدنه برای تمرکز بر نتیجه‌گرایی به جای اقدام‌محوری از سوی آب‌های منطقه‌ای و گزارش‌های استانی
-دیدن همزمان دو روی سکه چالش‌های آبی: سیلاب و دوره های خشک و کم آب، (به ویژه با جدی‌تر شدن وقوع سناریوهای تغییر اقلیم) و نیفتادن در دام اقدامات روزمره برای پاسخگویی به غافلگیری‌ها
-تعامل مستمر (نه فقط برای عکس یادگاری گرفتن) با جامعه مدنی و سازمان‌های مردم نهاد و رسانه‌ها در مسیر شفاف‌سازی و مشارکت حقیقی نخبگان و دلسوزان در نجات آب.

بسیار پیش آمده که هرکدام از ما هنگام انجام وظیفه در یک سازمان متوجه قراردادی با درآمد یا هزینه هنگفت شویم که بدون تشریفات به فرد خاصی رسیده و اصلا لزوم جابه‌جایی این رقم در سیستمی که خود جزیی از آن هستیم،‌ برایمان روشن نبوده است. بسیار دیده یا شنیده‌ایم که در حین انجام یک فرآیند اداری برای پیشبرد کار یا دست کم سرعت بخشیدن به آن از ما درخواست رشوه‌های کلان می‌شود. تجربه تماشای خطایی که از سوی ماموران یا مدیران دولتی رخ می‌دهد، شاید برای شخص ما رخ نداده باشد اما در میان خاطرات اطرافیانمان احتمالا شبیه به آن بسیار باشد. مدیرانی که حقوق‌های نجومی می‌گیرند، خانه‌ها و املاک نجومی در اختیار دارند، حتی پایش به ادبیات سیاسی روز هم وارد شده است. هرکدام از ما حین مشاهده یا شنیدن بسیاری از این دست وقایع، کمتر به ذهنمان رسیده که دست به افشاگری بزنیم. شاید علت این واهمه یا هر حسی که داریم، شنیدن اخبار بازداشت و دستگیری شهروندان یا خبرنگارانی باشد که بعد از افشای فساد سیستمی نه تنها تشویق نشدند بلکه توبیخ هم شدند. مدیران شهری تهران در دوره گذشته مدعی بودند که افشاکنندگان فساد‌های سازمانی در امانند. آن‌ها طرح و لوایحی برای حمایت از این افراد تهیه و به صحن شورای شهر تهران بردند. آن‌ها ادعا می‌کردند که برای افشاگری و سوت زنی صحیح به شفاف شدن سیستماتیک شهرداری نیز نیاز است. اقدامی که در راستای رسیدن به آن گام‌هایی برداشتند و مثلا سایتی را راه‌اندازی کردند که اطلاعات خام مربوط به قراردادها و درآمدهای شهرداری در آن به روز می‌شد. حالا مدیران تازه به شورای شهر و شهرداری آمده دوره ششم هم مدعی گام برداشتن در مسیر شفافیت هستند. آن‌ها می‌گویند حتی اقدامات شورای پنجم را جدی‌تر از خودشان ادامه می‌دهند. در ادامه مروری بر مهم‌ترین اقدامات مدیران قبلی و وعده‌های مدیران جدید درباره شفافیت و قوانین مربوط به سوت زنی داریم.

«شهرداری شیشه‌ای» و «حمایت از سوت‌زنان» ایده‌‌هایی بودند که از بدو تولد شورای پنجم شهر تهران از سوی نمایندگان مردم در پارلمان شهری دنبال شد. شورای پنجمی‌ها در دی ماه سال 98 به یک فوریت سوتی‌زنی رای مثبت داده بودند. مجید فراهانی، رئیس سابق کمیته بودجه و نظارت مالی شورای شهر تهران در درباره این طرح گفته بود که؛ در سال 2012، 43 درصد از فسادها براساس گزارش‌گیری مردم کشف شده است: « گزارش‌های مردمی در سال 2005 میلادی منجر به بازپس‌گیری رقمی بالغ بر 10 میلیارد دلار توسط دولت آمریکا شد در حالی که اقدامات سازمان‌های نظارتی توانسته بود 5 میلیارد دلار را به خانه برگرداند.» شورای پنجمی‌ها حدود دو سال بعد یعنی در آخرین روزهای حضورشان در خیابان بهشت بررسی کلیات طرح «الزام شهرداری تهران به اصلاح و بهبود فرآیند دریافت و رسیدگی به گزارش‌های شهروندان درباره فساد و رشوه و تشویق گزارشگران تخلفات در شهرداری تهران» را در دستور کار قرار دادند. اما از سوی دیگر شهرداری تهران نیز آیین‌نامه اجرایی حمایت و صیانت از گزارشگران فساد را در اجرای تکلیف مقرر در برنامه پنج ساله سوم توسعه شهر تهران در سال ۱۳۹۸ تقدیم شورا کرده بود، در نهایت لایحه شهرداری در طرح تجمیع شد و 18 نفر از اعضا به کلیات طرح رای مثبت دادند.
شفافیتی در دسترس
از آنجا که عموما نبود شفافیت و دسترسی سخت به داده‌های یک سیستم، خود عاملی برای کند شدن فرآیند سوت‌زنی در شهرهاست، اقداماتی برای دسترسی آسان به اطلاعات معاونت‌ها، قراردادها و حتی حقوق زیرمجموعه‌های شهرداری نیز صورت گرفت. اطلاعاتی که همگی روی سایت شفافیت بارگذاری شده بودند.
بهاره‌ آروین، رئیس کمیته شفافیت در دوره پنجم مدیریت شهری، دی ماه سال 99 در یک برنامه تلویزیونی با بیان اینکه تمامی اطلاعات بر روی سامانه شفافیت بارگذاری شده، اعلام کرد که سوت‌زنان می‌توانند با رصد و تطبیق و مقایسه اطلاعات سایت، فساد را گزارش کنند.
او همچنین سامانه 1888 و 137 را راه‌های دیگری برای سوت‌زنی معرفی کرد که امنیت گزارشگران در آن بیشتر شده و همچنین زیرساخت‌های‌شان هم تاحد مطلوب بالارفته است.
سوت‌زنی و شفافیت در مدیریت اصولگرایان بر شهر
اصولگرایان تازه به شهرداری و شورای شهر آمده در تهران، می‌گویند قرار است، سوت‌زنی و ایده شهرداری تمام شیشه‌ای را ادامه دهند. علیرضا زاکانی، شهردار پایتخت در گفت‌وگو با روزنامه پیام‌ما درباره حمایت از سوتی در این دوره مدیریت شهری می‌گوید: «فردی که موضوع فساد را اعلام می‌کند، هم مورد تشویق قرار می‌گیرد و هم مورد حمایت.» او در پاسخ به این پرسش که آیا شهرداری سازوکاری برای حمایت از سوت‌زنی رقم می‌زند یا نه، نیز تاکید کرد: «ما اهتمام داریم که این اتفاق را رقم بزنیم و درحال طی کردن فرآیند آن هستیم تا به صورت درست این اقدام مورد دقت و حمایت ما قرار بگیرد.» غیر از شهردار تهران، اعضای شورای شهر نیز معتقدند که قائل به حمایت از سوت‌زنان در مدیریت شهری‌اند.
ناصر امانی، عضو کمیسیون برنامه و بودجه شورای شهر تهران در این خصوص به روزنامه پیام‌ما می‌گوید: «آقای سروری اخیرا در یکی از مصاحبه‌های خود اشاره کردند که حتما ما این سیستم را فعال می‌کنیم و بحث سوت‌زنی را برای بحث ارتقای سلامت اداری و مبارزه با فساد در شهرداری از طریق کمیته شفافیت در شورای شهر تهران دنبال می‌کنیم.» او می‌گوید سوت‌زنی و افشای فساد یکی از ملزومات این دوره از مدیریت شهری است که تبدیل به مطالبه عمومی هم شده است و باید سازوکار آن فراهم شود.
امانی انتقاداتی هم به نحوه افشای فساد و سوت‌زنی در دوره قبل دارد: «فکر می‌کنیم درباره بخشی از مفاسدی که مقطعی در دوره قبل اتفاق افتاد، اطلاع‌رسانی و شفاف سازی صورت نگرفت.» او به قراردادهای آخر دوره، پروژه تهران 1400، شرکت پیام‌رسا، شرکت همشهری، و پروژه‌های سازمان سرمایه‌گذاری که مدیرعامل آن بعد از برکناری افشا کرد، اشاره می‌کند: «اگر واقعا دنبال شفاف‌سازی بودند،‌ درباره همه اینها اطلاع‌رسانی می‌کردند، ما نمی‌گوییم این‌ها را در سامانه شفافیت قرار می‌دادند، حداقل باید اطلاع‌رسانی می‌کردند.» امانی می‌گوید، در این دوره قرار است به سایت شفافیت عمق دهند: «یعنی همه چیز شهرداری باید مشخص شود. ما به دنبال عمق بخشیدن به سایت هستیم و حداکثر اطلاعات را در این زمینه در سایت شفافیت قرار دهیم.»
او از برنامه‌های رئیس کمیته شفافیت درباره این موضوع و بررسی آن در کمیسیون برنامه و بودجه و ارائه در صحن خبر می‌دهد. پرویز سروی، نایب رئیس شورای شهر تهران نیز در گفت‌وگو با روزنامه پیام‌ما مساله نظارت را به عنوان عامل تعیین‌ کننده کاهش فساد و سو‌استفاده می‌داند.
او به نظارت‌های پیشینی که قرار است در این دوره مورد توجه قرار بگیرد، اشاره می‌کند و می‌گوید: «عموما نظارت‌های پسینی مورد توجه بوده است اما ما در این دوره عموما به نظارت‌های پیشینی توجه داریم. یعنی اصلاح فرآیندهای اداری که منجر به کاهش مداخله انسانی در مواجهه حضوری. یعنی کار به صورت سیستمی انجام شود.» او از مذاکره با تیمی خبر می‌دهد که قرار است، نظارت‌های پیشینی در شهرداری صورت دهند. او می‌گوید: «اکنون ما با یک تیم حرفه‌ای که اقدامات موثری در نظارت پیشینی داشتند، وارد مذاکره شدیم، دوستان موافقت کردند و آمدند و اکنون فرآیندهای مختلفی که می‌تواند به تقویت نظارت پیشینی منجر شود، را در دستور کار خود قرار دهیم.» سروری همچنین در ادامه یکی از اقدامات مثبت شورای پنجم را سامانه و حرکت در جهت شفافیت می‌داند: «اما با این سامانه باید به صورت واقعی برخورد شود و مردم باید به مثابه سازمان شیشه‌ای اطلاعات آن را ببینند و کسانی که می‌خواهند سو‌استفاده کنند، باید سو‌استفاده‌شان مشهود باشد و ناظرین بتواند آن را شناسایی کنند.» او در پایان اقدام شورای پنجم را مثبت تلقی می‌کند که باید در جهت تقویت و تکمیل آن حرکت کرد.

استاندار گلستان گفت: علاج بخشی خلیج گرگان به وسعت ۴۰۰ کیلومتر که تقریباً ۳۰ درصد آن خشک شده، به عنوان کانون اصلی گرد و غبار در گلستان الزامی است. به گزارش مهر هادی حق‌شناس گفت: علاج بخشی خلیج گرگان به وسعت ۴۰۰ کیلومتر که تقریباً ۳۰ درصد آن خشک شده، به عنوان کانون اصلی گرد و غبار در گلستان الزامی است.
استاندار گلستان اضافه کرد: سازمان محیط زیست به عنوان متولی مدیریت پدیده ریزگرد ها در کشور است و تلاش داریم با استفاده از منابع ملی سازمان و منابع استانی انتقال آب به خلیج گرگان و لایروبی آن در کوتاه ترین زمان ممکن امکان تهدید شهرهای استان توسط ریزگردها را کاهش دهیم. بانک‌های استان همراهی مناسبی در پرداخت تسهیلات رونق تولید داشته‌اند اما بانک‌ها باید رویه واحدی داشته باشند. با توجه به ظرفیت‌های کشاورزی استان، راه‌اندازی کارخانه‌های ریسندگی و کارخانه‌های صنایع تبدیلی و رفع مشکلات برق و گاز و استفاده از تسهیلات آنان زمینه اشتغال، رونق تولید و افزایش حضور سرمایه‌گذاران در استان را فراهم می‌آورد. با توجه به نهایی شدن سند برنامه هفتم توسعه بانک‌ها ظرف چند روز آتی اطلاعات مورد نیاز را به اداره کل دارایی ارایه کنند و همچنین دستگاه‌های اجرایی جهت ارائه جداول مورد نیاز در خصوص بودجه سال ۱۴۰۱ همکاری لازم را داشته باشند.

چیزی تا پایان سال آبی باقی نمانده، سالی که بارش‌ها در آن به گفته کارشناسان کمتر از حد نرمال بود و این امر موجب بروز مشکلات متعددی در شهرها و مناطق مختلف کشور شد. پایتخت هم از این مشکلات در امان نبود. هر چند تا به امروز تهرانی‌ها این کمبود آب را حس نکرده‌اند و همچنان سبک زندگی و روال مصرف آب در پایتخت به همان روال سال‌های گذشته است، وضعیت سدها اما تفاوت بسیاری با سال‌های پیش دارد. مدیر عامل آبفای تهران می‌گوید تهران با کسری۳۸۰ میلیون متر مکعبی در مخازن سدها روبه‌رو است. در همین وضعیت مدیرکل هواشناسی استان تهران اعلام کرده است: «با توجه به پیش‌بینی‌های انجام شده در استان تهران پاییز امسال با کاهش بارش و تا حدی افزایش دما همراه خواهد بود» به نظر می‌رسد این شرایط اراده‌ای جدی برای اصلاح الگوی مصرف -به ویژه در مناطق خاصی از استان- می‌طلبد که باید در دستورکار متولیان تامین آب تهران قرار گیرد.

آمارهای رسمی می‌گویند تهران در دو سال گذشته پر مصرف‌ترین شهر کشور در حوزه آب بوده است. موقعیت استراتژیک پایتخت باعث شده مسئولان به هر ترتیبی که شده –حتی با انتقال آب از مازندران- آب مورد نیاز پایتخت نشینان را تامین کنند. این امر هرچند می‌تواند از جهتی مثبت ارزیابی شود، اما از سوی دیگر موجب این می‌شود که تهرانی‌ها ضرورتی برای اصلاح الگوی مصرف خود احساس نکنند.
با اینکه از ابتدای تابستان بارها هشدارهایی در مورد وضعیت سدهای تهران از سوی مسئولان اعلام شده است، اما باز هم در مناطقی از پایتخت شاهد تداوم مصرف آب به همان شیوه گذشته هستیم. به گفته مسئولان آبفای استان تهران حدود ۳۰ درصد مشترکان کمی بیش از الگوی استاندارد مصرف دارند و ۲۰ درصد جزو مشترکان پرمصرف هستند و حدود پنج درصد مصرف فوق العاده بالایی دارند.
آخرین روزهای بهار مدیرعامل آبفای استان تهران از آسیب‌پذیری سدهای استان گفت و اعلام کرد: «ذخیره برف تعیین کننده ذخایر سدهای تهران است، امسال تقریبا ذخیره برفی بسیار کم و در برخی نقاط نزدیک به صفر بوده به ویژه در شرق استان تهران ذخیره برفی بسیار پایین است و سدهای ماملو و لتیان آسیب‌پذیر شده‌اند» و حالا سدهای تهران در آستانه پاییز با کسری ۳۸۰ میلیون متر مکعبی در مخازن روبرو هستند. محمد شهریاری، مدیر تاسیسات آبی و برق آبی شرکت آب منطقه‌ای تهران در خصوص وضعیت سد لتیان که یکی از 5 سد مهم تهران برای تامین آب است، به تسنیم گفته است: «امسال با یک‌خشکسالی بی‌سابقه مواجه شدیم.
در حال حاضر که انتهای سال آبی هستیم، در سد لتیان کمتر از ۵۰ درصد ظرفیت مخزن آب داریم و در حالی که سال گذشته در روز مشابه، میزان ذخایر آبی سد لتیان ۶۸ میلیون مترمکعب بود، امسال این رقم ۳۸ میلیون مترمکعب است و با ۳۰ میلیون مترمکعب کاهش ذخیره مواجه هستیم.
در مجموع با کاهش ۳۳۲ میلیون متر مکعبی ذخایر آب تهران مواجه هستیم؛ یعنی به اندازه دو برابر مخزن سد امیرکبیر، کاهش منابع آبی در انتهای سال آبی جاری داریم» مسئله آب در تهران به همین جا ختم نمی‌شود. پیش‌بینی‌های هواشناسی چندان خوش‌بین به بارندگی‌های نجات بخش در پاییز نیستند. بختیاری در خصوص این پیش‌بینی‌ها می‌گوید: «سازمان هواشناسی اعلام کرده، شرایط خوبی را از نظر میزان بارش‌ها در ماه‌های اولیه شروع سال آبی جدید -که فصل پاییز است- نداریم و مطمئنا با این روند، مشکلات اساسی در خصوص تامین آب خواهیم داشت» البته این خبر جدیدی نیست و بارها در مورد تداوم کم‌بارشی تا زمستان پیش رو پیش‌بینی‌هایی منتشر شده است. بیستم شهریور ماه حمیدرضا کشفی معاون راهبری و نظارت بهره‌برداری آبفا اعلام کرد: «پاییزی خشک‌تر از تابستان در راه است. برنامه‌ریزی‌های ما برای شهرهای بزرگ، بر مبنای حالت‌های بدبینانه در حال انجام است» در سال آبی که گذشت و چند روز بیشتر تا پایان آن باقی نمانده است، 300 شهر کشور با تنش آبی روبه‌رو شدند، شهرها و روستاهای زیادی در کشور با تانکر آب‌رسانی شد و در مجموع وضعیت آب شرب نامطلوب و نگران کننده بود. تداوم این وضعیت در بسیاری از مناطق کشور می‌تواند موجب بروز مشکلاتی در زمینه سلامت و امنیت شود. کشاورزی در سال آبی جاری وضعیت مطلوبی نداشت و دامداران و طیورداران هم به نوعی دیگر با تبعات این کم‌آبی دست و پنجه نرم کردند. وضعیت مدیریت منابع آب در کشور به جایی رسیده است که آثار و تبعات این مشکل در حوزه‌های اقتصادی و اجتماعی و امنیتی هم گسترش پیدا کرده است.
کشفی مبنا را بر پیش‌بینی‌هایی که از تداوم کم‌بارشی در سال آبی بعدی خبر می‌دهند گذاشته و می‌گوید: «اگر سال آبی جدید که از ابتدای پاییز آغاز می‌شود، سال آبی کم بارش و خشکی باشد، قطعا تابستان ۱۴۰۱ شرایطی سخت‌تر از تابستان ۱۴۰۰ در تأمین آب خواهیم داشت.
اگر نتوانیم منابع آبی سطحی و زیر سطحی که در سال گذشته از دست دادیم را جبران کنیم، تابستان آینده تابستان بسیار سختی خواهد بود.» در این زمینه برنامه‌ها و پیشنهاداتی به مجلس و دولت ارائه شده تا بر اساس آنها بتوان شرایط تنش آبی را مدیریت کرد. اما باید دید این برنامه‌ها تا چه میزان به اجرا در خواهد آمد. کشفی می‌گوید: «اقداماتی از قبیل اجرای پروژه‌های ذخیره‌سازی آب از طریق احداث مخازن جدید، حفر چاه‌های جدید و ایجاد رینگ بین مخازن شهرها که بتوانیم آب را به نحو مطلوبی توزیع کنیم؛ اجرای این طرح‌ها می‌تواند به مدیریت توزیع، افزایش تاب‌آوری شهرها و کاهش تنش آبی کمک کند»
احد وظیفه، رئیس مرکز ملی خشکسالی و مدیریت بحران سازمان هواشناسی هم در این رابطه به رسانه‌ها گفته است: «مدل‌های هواشناسی بین‌المللی نشان می‌دهد که مهر و آبان کم بارشی را پیش رو داریم و حتی این کاهش بارندگی به احتمال قوی کمتر از حد نرمال 52 سال اخیر خواهد بود. البته امیدواریم در اواخر پاییز و با شروع زمستان بارش‏ها به حالت نرمال بازگردد اما شروع پاییز این‌طور نخواهد بود» موسسه تحقیقات آب وزارت نیرو در گزارشی دیگر این پیش‌بینی را مطرح کرده و اعلام کرده است: «وضعیت بارش‌ها در فصل پاییز در بیشتر مناطق کشور کمتر از میانگین بلندمدت پیش‌بینی شده که این کاهش برای نیمه غربی کشور چشمگیر است. علاوه بر آن در بیشتر مناطق کشور متوسط دمای فصل پاییز هم نسبت به متوسط بلندمدت افزایش پیدا می‌کند و در برخی مناطق، افزایش دما بیش از یک درجه سانتی‌گراد خواهد بود» در تهران هم وضعیت بهتر از باقی نقاط کشور نیست، چرا که مدیرکل هواشناسی استان تهران به ایسنا گفته است: «آخرین خروجی مراکز پیش‌بینی فصلی داخلی و خارجی بیانگر آن است که متوسط بارش استان طی سه ماه آینده کمتر از مقدار متوسط دوره آماری بلندمدت (نرمال) باشد علاوه بر آن انتظار می‌رود متوسط دما در این مدت در حد نرمال و با تمایل به بیش از مقدار بلند مدت یعنی ۰.۵ تا ۱ درجه بیشتر از نرمال باشد.
به نظر می‌رسد که با این شرایط خشکسالی طی ماه‌های ابتدایی فصل پاییز نیز ادامه داشته باشد» آخرین گزارش منتشر شده از سوی مرکز ملی پایش و هشدار خشکسالی نشان می‌دهد سال 1400 خشک‌ترین سال ایران در 50 سال اخیر بوده است. کاهش بارش‌ها به شکل ملموسی در زندگی مردم در مناطق شهری و روستایی نمایان شده و بر ابعاد مختلف آن اثر گذاشته است.
اما آنچه نگرانی کارشناسان را بیش از پیش در مورد تامین آب به ویژه در پایتخت افزایش می‌دهد، الگوی مصرف مردم در حوزه آب است. به گفته مسئولان آبفا کرونا روی افزایش مصرف آب تاثیر –ولو اندک- داشته، اما به نظر می‌رسد برنامه‌ریزی‌هایی جدی برای کنترل مصرف در میان مشترکا0ن پرمصرف و اصلاح الگوی مصرف آب در جامعه برای سال‌های پیش رو، ضروری به نظر می‌رسد.
هر چند ضعف مدیریت در حوزه منابع آب نشان می‌دهد همت چندانی برای اصلاح این الگو چه در بخش صنعت و چه در بخش خانگی وجود ندارد.

|پیام ما| چهار روز است که دود گسترده‌ای از کوه «نیر» به آسمان بلند می‌شود. دود برخواسته از آتشی است که روز سه‌شنبه هفته پیش در چند نقطه از جنگل‌های لوداب برپا شد و حالا شعله‌ها وحشی‌تر از همیشه‌اند. نیروهای منابع طبیعی و گروه‌های مردمی حاضر در منطقه در روزها و شب‌هایی که آتش‌ در این نقطه کوهستانی لوداب می‌چرخید و هر گیاهی را خاکستر می‌کرد، بارها مردن شعله‌ها و گر گرفتن دوباره‌شان را دیده‌اند و حالا خسته‌تر از همیشه‌اند. آنجا صخره‌ای و پر از شیب است و گویی دیگر کسی حریف شعله‌ها نیست. مسئولان منابع طبیعی منطقه می‌گویند از هواپیمای آتش‌نشان و آب‌پاش کاری برنمی‌آید و برای نیروی انسانی بیشتر درخواست کمک کرده‌اند.

50 نفر در بلندی‌های کوه نیر با آتش مقابله می‌کنند. در این روزها هر کنده سوخته‌ای، جرقه ادامه آتش‌سوزی و زبانه‌کشیدن شعله‌ای دیگر بوده و از دیروز حریق قدرتمندتر شده است. وسعت منطقه سوخته بسیار گسترده است و برخی فعالان حاضر در منطقه می‌گویند تا دیروز دست کم 300 هکتار از نقاط مختلف منطقه سوخته و خاکستر شده است.
عباس حسن‌زاده، رئیس اداره منابع طبیعی شهرستان بویراحمد ظهر دیروز از شعله‌ور شدن دوباره آتش در جنگل‌های کوه نیر خبر داد و درخواست کمک کرد. اینطور که او گفته «آتش‌سوزی از سه‌شنبه آغاز شده و تاکنون در چند مرحله مهار شده اما از ساعاتی پیش به علت وزش باد، پوشش علوفه حدود ۲متری، دچار آتش‌سوزی گسترده و شدید شده است». او علاوه بر اینها گفت که «نیروهای منابع طبیعی پس از چند روز حضور فعال و شبانه‌روزی، خسته شده و دیگر توانی ندارند». فعالان حاضر در منطقه می‌گویند نیروها به آب و غذا احتیاج دارند و بسیاری از مردم از روستاها غذا و آب می‌آورند. حسن‌زاده هم از مردم و طبیعت دوستان خواسته که «هر کس با هر آنچه از دستش برمی‌آید برای کمک به مهار آتش‌سوزی کوتاهی نکند».
بر اساس توضیح رئیس اداره منابع طبیعی بویراحمد تا دیروز چهار سورتی پرواز برای انتقال نیرو انجام شده و بالگرد برای سوخت‌گیری به یاسوج برگشته است. حالا اما «شرایط منطقه به گونه‌ای است که استفاده از هواپیمای آتش‌نشان و آب‌پاش جوابگو نیست و بیش از هر چیز به نیروی انسانی نیاز است».
دو روز پیش هم محمد داور، فرمانده یگان حفاظت منابع طبیعی استان کهگیلویه‌و‌بویراحمد گفته بود صخره‌ای و سخت‌گذر بودن کوه، اطفای حریق را مشکل کرده و از طرف دیگر بالگرد اعزام‌شده به منطقه هم نتوانسته روی کوه بنشیند، نیروها را در پایین‌تر از محل آتش‌سوزی پیاده کرد و آنها پس از ساعتی پیاده‌روی به محل آتش‌سوزی رسیدند.
تجهیزات و نیرو نداریم
اینطور که علیرضا اوحدی، فعال محیط زیست حاضر در منطقه نیر می‌گوید «آتش از روز سه‌شنبه حدودا ساعت 19 از منطقه «کِسُک» و «پَهنه» شروع شد و به سمت بالای کوه حرکت کرد. بعد شعله‌ها دو بند «بزرگ» و «شولی» را درگیر کرد و تا دیروز (جمعه) این دو بند به طور کامل سوختند. او درباره وضع کنونی پیشروی آتش به «پیام ما» می‌گوید: «در حال حاضر آتش به سمت منطقه گندی‌خوری و کَل فراخ در حال حرکت است. متاسفانه از دیشب (پنج‌شنبه) پشت کوه نیر، روبه‌روی بیدانجیر هم درگیر حریقی شدید شده و اکنون آتش از پشت کوه به سمت جلو در حال پیشروی است.»
امید سجادیان، دبیر شبکه تشکل‌های محیط زیست و منابع طبیعی استان کهگیلویه‌و‌بویراحمد نیز می‌گوید: «افراد حاضر در منطقه می‌گویند وضعیت آتش‌سوزی بسیار سخت و غیرقابل کنترل شده و تنها امیدواری این است که آتش به صخره‌ها برسد و خودش خاموش شود.»
در این شرایط گلایه اوحدی، فعال محیط زیست درباره کمبودها، همان گلایه‌های حل‌نشده همیشگی است. او می گوید: «در روزهای گذشته نیروهای منابع طبیعی در کنار نیروی مردمی به خاموش کردن آتش کمک می‌کردند. اما تعداد آنها کم است. نیروی مردمی و دولتی حدودا 50 نفرند. تعدادشان نسبت به وسعت آتش واقعا کم است. تجهیزات کافی هم در اختیار این نیروها نیست.» او می‌گوید روز پنج‌‌شنبه که در منطقه بوده «نیروهای مردمی دمنده‌ای در اختیار نداشته‌اند و با شاخه تر درختان با آتش مقابله می‌کرده‌اند». به علاوه «بخشدار منطقه لوداب هم در کنار مردم تلاش می‌کرد».
اوحدی معتقد است که این آتش‌سوزی عمدی است چون «چند نفر محلی دیده‌اند که عده‌ای در حال سوزاندن منطقه بوده‌اند». در روزهای گذشته غلامحسن حکمتیان اصل، مدیرکل منابع طبیعی استان کهگیلویه‌و‌بویراحمد هم همین را گفته بود: «طبق شواهد و برخی گزارشات علت آتش‌سوزی عامل انسانی و عمدی است چرا که طبق گفته شاهدان دیده شده که یک نفر در تاریکی شب در حال آتش‌زدن نقطه به نقطه جنگل‌هاست.»
محمد محمدی، مدیرکل مدیریت بحران استان کهگیلویه‌و‌بویراحمد هم دو روز پیش به ایسنا گفته بود که «علت آتش سوزی عوامل انسانی بوده و در دست بررسی است». اما تا کنون هیچ مظنونی در این رابطه دستگیر نشده است.
روند آتش‌سوزی‌های کهگیلویه‌و‌بویراحمد
به گفته رئیس اداره منابع طبیعی بویراحمد روز پنجشنبه ۲۵ شهریور ماه سه فقره آتش‌سوزی در جنگل‌های بویراحمد در جنگل‌های مشرف بر آبشار یاسوج، تنگ چیتاوه بخش چیتاب، پشت سد جوزار و هم‌چنین جنگل‌های لوداب رخ داده است. اما این تنها آتش‌‌سوزی‌های رخ داده در منطقه نیست. استان کهگیلویه‌و‌بویراحمد حدود یک میلیون و ۵۰۰ هزار هکتار مساحت دارد که از این میزان یک میلیون و ۴۲۶ هزار و ۳۰۰ هکتار یعنی حدود ۹۰ درصد آن، اراضی ملی بوده که ۸۷۳ هزار و ۶۰۰ هکتار جنگل و ۵۵۲ هزار و ۷۰۰ هکتار آن را مرتع تشکیل می‌دهد و در واقع ۲۰ درصد جنگل‌های زاگرس در کهگیلویه‌و‌بویراحمد واقع شده است.
از ابتدای سال جاری تاکنون ۳۸ فقره آتش سوزی در عرصه‌های طبیعی این استان خاموش شده که برای اطفای حریق ۱۰ مورد آن از بالگرد کمک گرفته شده است.
از سوی دیگر امسال پنج آتش‌سوزی گسترده در جنگل‌ها و مراتع شهرستان کهگیلویه خاموش شد و جنگل‌های شهرستان های گچساران، بهمئی و بویراحمد هر کدام چهار بار شاهد آتش‌سوزی گسترده بودند. در همین مدت در شهرستان چرام ۲ فقره و در شهرستان‌های لنده و باشت هر کدام یک آتش‌سوزی گسترده مهار شد.
کارشناسان منابع طبیعی میزان خسارت آتش‌سوزی بر عرصه‌های طبیعی کهگیلویه‌و‌بویراحمد در سال جاری را ۲۵۰ میلیارد ریال برآورد کرده‌اند.
استان کهگیلویه‌و‌بویراحمد که با حدود ۱۶ هزار و ۲۴۹ کیلومتر مربع دارای ۵۵۲ هزار هکتار مرتع و بیش از ۸۰۰ هزار هکتار جنگل، سرزمینی مرتفع و کوهستانی با اقلیم سردسیری و گرمسیری است.

جمهوری اسلامی ایران به عنوان نهمین عضو اصلی سازمان همکاری شانگهای اعلام شد. این خبری بود که در انتهای نشست سران این سازمان منطقه‌ای اعلام شد. این سازمان نهادی است که در جهت امنیت و همگرایی اقتصادی کشورهای عضو اقدام می‌کند. دیروز رئیس جمهور جمهوری اسلامی ایران هم در جمع سران و مقامات حاضر در این نشست سخنرانی کرد او در بخشی از صحبت‌های خود بر ضرورت همکاری در موضوعات محیط زیستی میان کشورهای عضو تاکید کرد.

بیست و یکمین نشست سران سازمان شانگهای در دوشنبه پایتخت تاجیکستان برگزار شد، و دیروز در انتهای این نشست، سران ۸ کشور عضو اصلی سازمان، نظر موافق خود را با تبدیل عضویت جمهوری اسلامی ایران از عضو ناظر به عضو اصلی اعلام و اسناد مربوط به آن را امضا کردند.حسین امیرعبداللهیان، وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران با اعلام این خبر در توییتی نوشت: «با کمال خرسندی اکنون سند عضویت دائم جمهوری اسلامی ایران در سازمان همکاری شانگهای در شهر دوشنبه با حضور رییس جمهور محترم کشورمان به تایید سران رسید. این عضویت راهبردی تاثیر مهمی بر روند همکاری های همه جانبه ایران در راستای سیاست همسایگی و آسیا محور دارد.»سازمان شانگهای سازمانی منطقه‎است که سال 2001 ایجاد شد. در حال حاضر، چین، روسیه، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ازبکستان، هندوستان، پاکستان و ایران عضو اصلی آن هستند و اعضای ناظران را کشورهای افغانستان، مغولستان و بلاروس تشکیل می‌دهند.این سازمان برای حفظ امنیت کشورهای عضو و همگرایی اقتصادی تشکیل شده است و در اساسنامه این سازمان به مسائلی مانند، ثبات، تبادلات فرهنگی، مبارزه با مواد مخدر و تروریسم هم اشاره شده است.
ضرورت همکاری‌های محیط زیستی میان کشورهای عضو شانگهای
ابراهیم رئیسی روز جمعه در جمع سران و مقام های شرکت کننده در بیست و یکمین اجلاس سران سازمان همکاری شانگهای، سخنرانی کرد.رئیسی در سخنرانی خود توجه اعضای سازمان شانگهای را را به ضرورت همکاری در موضوعات محیط زیستی جلب کرد.او همچنین در سخنرانی خود توسعه فرهنگی را دستور کار اول همکاری بین کشورهایی صاحب تمدن است دانست و آسیا را مهد تمدن بشری خواند. رئیسی همچنین از معنویت به عنوان نیاز همیشگی بشریت و گمشده انسان امروز نام برد و گفت: « بحران معنویت زیرساخت همه بحران‌های جهان است، انحصارگرایی، خشونت و نقض حقوق بشر جلوه‌هایی از پیامدهای دوری از معنویت است؛ ایران می‌تواند نقش مهمی در توسعه منطقه‌گرایی فرهنگی ایفا کند.»او ادامه داد:«زمانی که من ریاست جمهوری اسلامی را عهده‌دار شدم، جهت گیری سیاست خارجی خود را تمرکز بر “چندجانبه‌گرایی اقتصادی” و تقویت “سیاست همسایگی” به معنی وسیع آن و تقویت حضور در سازمانهای منطقه‌ای معرفی کردم.ترکیب دو ابتکار اوراسیایی و جاده – کمربند می‌تواند تحقق عینی‌بخشی از این رویکرد باشد و ظرفیت‌های عظیم جمهوری اسلامی ایران به لحاظ ژئوپلتیک، جمعیت، انرژی، حمل و نقل، نیروی انسانی، و از همه مهمتر معنویت، فرهنگ و تمدن می‌تواند تحرک معناداری به این چشم‌انداز ببخشد. این منطقه در طول تاریخ پیوستگی شگرفی داشته است و احیای این پیوستگی از کارویژه‌های پیمان شانگهای و مورد تاکید جمهوری اسلامی ایران است. آسیا سرزمینی غنی از تمدنها و ارزشهاست. نقش‌آفرینی آسیا در عرصه بین‌الملل نیازمند حفظ تجانس (هارمونی) بین ملتها و تمدن‌های خود است. ایران تجانس بین ملتها و تمدن‌های آسیایی را تقویت می‌کند.»رئیسی بیان کرد که جهان وارد دوران جدیدی شده است و سلطه‌طلبی و یکجانبه‌گرایی رو به زوال است. او اظهار کرد که نظام بین‌الملل به سوی چند قطبی شدن و بازتوزیع قدرت به سود کشورهای مستقل، در حال تغییر است و گفت:«در شرایط کنونی صلح و امنیت جهانی از ناحیه سلطه طلبی و چالش‌هایی همچون تروریسم، افراط‌گرایی و جدایی‌طلبی در معرض تهدید قرار دارد؛ تهدیدهایی که طیف وسیعی از کشورهای جهان و بویژه اعضا و شرکای سازمان همکاری شانگهای را هدف قرار داده است.»رئیس جمهور تاکید کرد:«صلح و توسعه از مسیر همکاری و هماهنگی کشورهای کلیدی این منطقه حاصل می‌شود. در این مسیر، شکل‌دهی و تقویت پیوندهای زیرساختی میان کشورهای مختلف اهمیت و ضرورت دارد. ابتکار کمربند – راه، اتحادیه اقتصادی اوراسیا و کریدور شمال – جنوب به عنوان طرح‌های کلیدی در حوزه اتصالات زیرساختی می‌توانند در تقویت منافع مشترک کشورهای در حال توسعه و تقویت صلح در این منطقه نقش ایفا نمایند. این پروژه‌ها نه رقیب، بلکه مکمل یکدیگرند.»رئیسی ایران را حلقه وصل سه طرح زیرساختی فوق دانست و توضیح داد:«ایران می‌تواند از طریق کریدور شمال – جنوب حلقه وصل جنوب و شمال اورسیا باشد و آسیای مرکزی و روسیه را به هند پیوند دهد. کریدور شمال-جنوب می‌تواند زیرساخت سخت همگرایی در قالب “اوراسیای بزرگ” را تقویت نماید. ایران در مسیر یکی از کریدورهای ابتکار کمربند و راه، یعنی کریدور چین آسیای مرکزی غرب آسیا قرار دارد و می‌تواند پیوند دهنده شرق و غرب اوراسیا باشد. همچنین بندر بزرگ چابهار ایران ظرفیت تبدیل شدن به مرکز تبادلات چندین کشور عضو و همسایه را به نحو ویژه دارد که با همت اعضا می‌تواند به نمادی از همکاری همه اعضای سازمان شانگهای باشد.»
او سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران را همواره مبتنی بر مشارکت فعال در سازمان های بین‌المللی، چندجانبه‌گرایی و مخالفت با یکجانبه گرایی بر پایه عدالت، همکاری، احترام متقابل و ضرورت ایفای نقش سازنده در مواجهه با چالش‌های بین‌المللی و منطقه‌ای تعریف کرد.
او سپس چالش های نظام بین‌الملل را برشمرد و گفت: «چالش اول، همه گیری کرونا است که نه تنها سلامت ملت‌های جهان را هدف قرار داده بلکه پیامدهای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و امنیتی قابل توجهی نیز در بر داشته است. ما از تلاش‌های اعضای سازمان شانگهای، بخصوص چین و روسیه و هند، برای کمک به واکسیناسیون جهانی تشکر می‌کنیم، تحریم یا تروریسم اقتصادی هم چالش دیگری است که به مهمترین ابزار سلطه طلبان برای تحمیل اراده به دیگران بدل شده است. تحریم یا تروریسم اقتصادی از موانع کلیدی پیشبرد همگرایی منطقه‌ای محسوب می‌شود. سازمان همکاری شانگهای به طراحی ساختارها و مکانیسم‌های مقابله جمعی با تحریم نیاز دارد. تحریم‌های یکجانبه تنها علیه یک کشور نیست بلکه همانگونه که در سال‌های اخیر روشن شده تعداد بیشتری از کشورهای مستقل ویژه اعضای سازمان را در بر می‌گیرد. طراحی مکانیسم‌های مقابله جمعی با تحریم‌های یکجانبه در قالب این سازمان اهمیت و ضرورت دارد.»او در ادامه صحبت‌های خود مسئولیت به وضعیت افغانستان اشاره کرد و گفت: «وضعیت ایجاد شده در افغانستان، تماما بر عهده‌ آمریکا و کشورهای همکار او در این مدت است. اما ما کشورهای منطقه بایستی شرایطی را فراهم کنیم تا مردم افغانستان بتوانند بر مشکلات خود چیره شوند و مسیری را برای آینده‌ای مطمئن ترسیم کنند. از نظر جمهوری اسلامی، این مهم تنها از طریق کمک کشورهای منطقه به مشارکت مؤثر همه‌ی اقوام در حاکمیت آینده افغانستان محقق خواهد شد. طبیعتا کشورهای منطقه صرفا نقش تسهیل‌گری دارند. دخالت خارجی در افغانستان بر مشکلات می‌افزاید و در نهایت، بر بی‌ثباتی در آن کشور دامن می‌زند.بر همین اساس، جمهوری اسلامی ایران آماده است تمام توان خود را در خدمت ایجاد حکومتی فراگیر، همه شمول و مستقل در افغانستان قرار دهد و همانند تمامی این سال‌های سخت که در کنار برادران و خواهران افغانی خود بوده‌ایم، به یاری آنان بشتابیم. لکن، مایلم تأکید کنم که تحقق چنین هدفی از عهده هیچ کشوری به تنهایی برنمی‌آید و نیازمند کار مشترک و سامان یافته در قالب ساز و کارهای منطقه‌ای است.»رئیسی همچنین تامین حقوق ملت ایران در حوزه برنامه صلح‌آمیز هسته‌ای، تضمین منافع مشترک کشورهای درحال توسعه خواند. هیچ موضوعی نمی‌تواند فعالیت‌های صلح‌آمیز هسته‌ای ایران را که در چارچوب مقررات بین‌المللی انجام می‌شود، دچار توقف نماید.»

پیام ما-آتش‌نشانان در تلاش برای نجات درختان بزرگ و قدیمی از آتش سوزی در سیرا نوادای کالیفرنیا هستند، آنها پایه بزرگترین درخت جهان را در یک پتو مقاوم در برابر آتش پیچیده اند.
ربکا پترسون سخنگوی آتش نشانی گفت: درخت عظیم ژنرال شرمن در پارک ملی سکویا و برخی دیگر از درختان غول پیکر در پوشش ضدآتش پیچیده شده اند.
آتش نشانان تابلوی تاریخی ورودی پارک ملی سکویا را هم با پتوهای ضد حریق پیچیده‌اند.به گزارش گاردین، روکش آلومینیومی این پتوها می‌تواند گرمای شدید را برای مدت کوتاهی تحمل کند. مقامات فدرال می‌گویند چندین سال است که از این مواد در سراسر غرب آمریکا برای محافظت از سازه‌های حساس در برابر آتش استفاده می‌کنند. مشاهدات نشان می‌دهد خانه‌های نزدیک دریاچه تاهو که با مواد محافظتی پیچیده شده بودند در آتش سوزی نجات یافتند و بقیه خانه‌های اطراف تخریب شدند.
آتش سوزی کلونی یکی از دو آتش سوزی بزرگ در پارک ملی سکویا بود که احتمال دارد به جنگل غول پیکرها در پارک ملی سکویا برسد و 2000 درخت این جنگل را به خطر بیاندازد. آتش سوزی گسترده پارسال هم هزاران درخت بسیار بلند این منطقه که هزاران سال قدمت دارند را از بین برده بود.
درخت ژنرال شرمن بزرگترین درخت جهان از نظر حجم به مار می‌رود. ارتفاع آن 84 متر و سطح آن 31 متر است.
درختان کهن و غول پیکر این منطقه در طول زمان تا حدی با آتش سازگار شده‌اند آنها می‌توانند با رهاسازی دانه و ایجاد فضای مناسب به رشد درختان جوان کمک کنند اما شدت فوق‌العاده آتش سوزی‌ها که ناشی از تغییرات آب و هوایی است می‌تواند حتی این درختان را تحت تاثیر قرار دهد. به گفته سرویس پارک ملی آتش سوزی سال گذشته زمانی باعث از بین رفتن 7500 تا 10600 درخت سکویا شد.
خشکسالی تاریخی و موج گرمای ناشی از تغییرات آب و هوایی، مبارزه با آتش سوزی در غرب آمریکا را سخت کرده است. دانشمندان می گویند تغییرات آب و هوایی در 30 سال گذشته منطقه را بسیار گرم‌تر و خشک‌تر کرده است و همچنان بحران آب و هوایی آتش سوزی‌های جنگلی را مکرر و مخرب‌تر خواهد کرد.
آتش سوزی‌های این جنگل یکی از آخرین آتش سوزی‌های طولانی تابستانی در آمریکاست که نزدیک به 9195 کیلومتر مربع را در کالیفرنیا سوزانده و صدها خانه را ویران کرده است.