سیلِ ناشی از بارندگی‌های بی‌سابقه در بخش‌هایی از اروپا، چین، شرق افغانستان و برخی دیگر از نقاط جهان، تلفات جانی و آسیب‌های اقتصادی شدیدی را به جوامع وارد کرده است. بزرگ‌ترین آتش‌سوزی کالیفرنیا در آمریکا هم، خانه‌ها را به تلی از خاکستر تبدیل می‌کند و راه خود را می‌رود. در میان خبرهای طغیان آب و آتش‌سوزی که از سراسر جهان به گوش می‌رسد، در روزهای گذشته انتشار نتایج یک مطالعه، آبی بر آتشِ انکارکنندگان تغییرات آب‌وهوایی ریخت: هر سه آمریکایی به طور متوسط به اندازه‌ دی‌اکسیدکربن تولید می‌کنند که منجر به مرگ یک نفر در سراسر جهان می‌شود.

در مطالعه‌ای که به تازگی منتشر شده، مشخص شده است که سبک زندگی متوسط سه آمریکایی به‌اندازه‌ای باعث انتشار گازهای گلخانه‌ای می‌شود که در نتیجه آن، یک نفر جانش را از دست می‌دهد. همچنین در این مطالعه آمده است که برآوردها و تجزیه‌ و تحلیل‌های اولیه در هزینه‌های جانیِ انتشار کربن نشان می‌دهد که انتشار گازهای ناشی از فقط یک نیروگاهِ زغال‌سنگ، احتمالا منجر به مرگ بیش از 900 نفر می‌شود.
به گزارش گاردین، پژوهش اخیر بر اساس چیزی ایجاد شده که از آن به «هزینه اجتماعی کربن» یاد می‌شود؛ هزینه اجتماعی کربن در واقع رقم پولی است شامل خسارت ناشی از انتشار هر تُن دی‌اکسید‌کربن و همچنین تعیین تعداد مرگ و میر ناشی از انتشار این گازها که خود منجر به بحران آب‌وهوایی می‌شود. این تجزیه و تحلیل با استفاده از چندین مورد مطالعات سلامت عمومی، نتیجه گرفته است که به ازای هر 4434 تُن دی‌اکسیدکربنی که فراتر از نرخ انتشار در سال 2020 به اتمسفر پمپاژ می‌شود، یک نفر در دنیا به علت افزایش دما، دچار مرگ زودرس می‌شود. این دی‌اکسیدکربنِ اضافی معادل انتشار کربنی است که هر 3.5 آمریکایی در طول زندگی خود به طور میانگین تولید می‌کنند.
این پژوهش دریافته است که با اضافه کردن 4 میلیون تُن کربن فراتر از سطح سال گذشته که به طور متوسط توسط هر نیروگاه زغال‌سنگیِ آمریکا تولید شده، تا پایان این قرن، 904 جان دیگر در سراسر جهان از بین خواهد رفت. یعنی هر نیروگاه زغال‌سنگ آمریکا تا پایان قرن، باعث مرگِ حدود هزار نفر می‌شود. در مقیاس بزرگ‌تر، حذفِ انتشار گازهای گرم‌کننده زمین تا سال 2050 می‌تواند جان 74 میلیون نفر را در جهان، تا پایان این قرن نجات دهد.
به گفته دنیل برسلر از موسسه زمین دانشگاه کلمبیا که این مقاله را نوشته، آمار و ارقامِ مربوط به مرگ و میرِ ناشی از انتشار گازهای گلخانه‌ای، قطعی نیستند و چه‌بسا «بسیار دست‌کم گرفته شده باشند»، چرا که ما فقط با مرگ‌ومیر ناشی از گرما طرف نیستیم؛ مرگ‌ومیر ناشی از سیل، توفان، نابودی محصولات کشاورزی و سایر آسیب‌هاییِ ناشی از بحران آب‌وهوایی هم باید در نظر گرفته شوند.
آلودگی هوای ناشی از سوزاندن سوخت‌های فسیلی هم عامل دیگری است که به طور مستقیم منجر به مرگ انسان‌ها می‌شود. در مطالعه بسیار مهم دانشگاه هاروارد که در ماه فوریه منتشر شد، مشخص شد که هر ساله بیش از 8 میلیون نفر در سراسر جهان به علت اثرات ناشی از آلودگی هوا جان خود را از دست می‌دهند.
برسلر می‌گوید: «جان تعداد چشمگیری از انسان‌ها می‌تواند نجات پیدا کند، اگر سیاست‌های آب‌وهواییِ سفت‌ و سختی را دنبال کنید که متفاوت از همان سیاست‌های معمولِ پیشین باشد.» او می‌افزاید: «با دیدن اینکه چه تعداد مرگ در انتظار مردم دنیاست، شوکه شدم. با این حال هنوز شک و شبهه‌هایی در مورد این اعداد وجود دارد و تعداد مرگ‌ومیر می‌تواند کمتر یا بسیار بیشتر از برآوردها باشد.»
این پژوهش که در ژورنال «نیچر کامیونیکیشن» منتشر شده، اختلافات وسیعی را در میزان انتشار گازهای تولید شده ناشی از مصرف مردم در کشورهای مختلف در سراسر جهان نشان می‌دهد. در حالی که تولید گازهای کربنی 3.5 آمریکایی به اندازه‌ای است که می‌تواند منجر به مرگ یک نفر در جهان شود، در سایر کشورها، این عدد متفاوت است. این مطالعه نشان داده که گاز کربن تولید شده توسط 25 برزیلی یا 146 نیجریه‌ای باعث مرگ یک نفر در جهان می‌شود.
هزینه اجتماعی یا اقتصادی کربن که توسط ویلیام نوردهاوس، اقتصاددان برنده جایزه نوبل، ایجاد شد، به عنوان معیار پرکاربردی در دهه 1990 تبدیل شده است. این اندازه‌گیری، خسارت ناشی از انتشار یک تُن گاز گلخانه‌ای را در فاکتور توانایی انطباق با تغییر شرایط آب‌وهوایی محاسبه می‌کند.
در مدل DICE (مدل یکپارچه پویا از آب‌وهوا و اقتصاد) ویلیام نوردهاوس، هزینه اجتماعی کربن در سال 2020، به اندازه 37 دلار در هر تُن محاسبه شده اما با در نظر گرفتن افزایش هزینه مرگ و میر برسلر، این عدد به 258 دلار در هر تُن می‌رسد.
این تغییر در مدل بر این دلالت دارد که یک سیاست اقتصادی بهینه این است که تا سال 2050 باید با کاهش شدید انتشار گازهای گلخانه‌ای، این انتشار را به صفر برسانیم؛ سناریویی که مورد حمایت دانشمندان آب‌وهوایی به عنوان طرحی است که می‌تواند مانعِ یکی از بدترین آسیب‌های گرمایش جهانی شود.
برسلر می‌گوید: «ویلیام نوردهاوس مدل خارق‌العاده‌ای را ارائه داد اما این مدل، آخرین موارد مربوط به آسیب‌های ناشی از تغییرات آب‌وهوایی را در مورد مرگ‌ومیر که در سال‌های اخیر، انفجاری در مطالعات در مورد این موضوع صورت گرفته، در نظر نمی‌گیرد.» گرنوت واگنر، اقتصاددان اقلیمی در دانشگاه نیویورک که البته در این مطالعه نقشی نداشته، به گاردین می‌گوید که هزینه اجتماعی کربن یک «ابزار مهم سیاست‌گذاری» است اما در عین حال «خیلی انتزاعی» است. واگنر می‌گوید: «این امر تلاش می‌کند تا تاثیرات آب‌وهوایی ما را به چیزهای قابل تطبیق بیشتری تبدیل کند.» او اضافه کرده که پژوهش‌های جدید در مورد هزینه‌های جانی نشان می‌دهد که «نتایج، بسیار چشمگیر است».
امواج گرمایی در یک ماه گذشته، مناطق زیادی در جهان را فرا گرفته است؛ از جمله گرمای شدیدی که منجر به آتش‌سوزی گسترده در شمال غربی ایالات متحده آمریکا شد؛ جایی که رکورد دمای هوا در سیاتل و پورتلند شکسته و باعث شد که صدها نفر بر اثر گرمازدگی و سایر شرایط مرتبط با آن، جانشان را از دست بدهند.
دانشمندان می‌گویند که بحران آب‌وهواییِ ناشی از انتشار گازهای کربنی، امواج گرمایی را در جهان، بیشتر و شدیدتر کرده است.
برسلر می‌گوید در حالی که مقاله او نگاهی به گازهای انتشاریافته توسط فعالیت‌های فردی دارد، در عوض تمرکز باید روی دولت‌ها و سیاست‌های تاثیرگذار بر مشاغل باشد که بر آلودگی کربنی در سطح اجتماعی تاثیر می‌گذارند. نویسنده این مقاله اضافه می‌کند: «دیدگاه من این است که مردم نباید میزان مرگ و میر ناشی از انتشارهای شخصی‌شان را موضوعی بسیار شخصی در نظر بگیرند. انتشارهای ما تا حد زیادی تابعی از فناوری و فرهنگ مکانی است که در آن زندگی می‌کنیم.»
چند روز گذشته مقاله‌ای در نشریه علمی «پایداری» (Sustainability) منتشر شد که نسبت به «فروپاشی اجتماعی» در سطح جهان به دنبال رویدادهایی غیرمنتظره مانند بحران مالی و اقتصادی، تبعات تغییرات آب و هوایی، تخریب محیط زیست، یک همه‌گیری ناگوارتر از شیوع ویروس کرونا یا ترکیبی از این عوامل، هشدار داده است. به گزارش یورونیوز، در این مقاله آمده است که تمدن بشری به دلیل ارتباط زیاد بین جوامع، مصرف زیاد انرژی و تبعات زیست محیطی آن در «وضعیتی مخاطره‌آمیز» قرار دارد.
در حالی که کشورهای ثروتمند جهان متعهد شده‌اند که مانع از افزایش دمای 2 درجه‌ای دمای هوا تا پایان قرن شوند، کارشناسان می‌گویند اگر به میزان قابل توجهی از تولید گازهای گلخانه‌ای کاسته نشود، متوسط دمای زمین تا سال ۲۱۰۰ تا پنج درجه دیگر افزایش می‌یابد. هفته پیش نیز آژانس بین‌المللی انرژی هشدار داده بود که انتشار دی‌اکسید کربن به‌زودی رکورد می‌شکند.
طبق پیش‌بینی آژانس بین‌المللی انرژی، اگر همه پروژه‌هایی که برای جان بخشیدن به اقتصاد کشورها در مقابل همه‌گیری کرونا در نظر گرفته شده به اجرا در بیایند، در سال ۲۰۲۳ انتشار گاز دی‌اکسید کربن به رکورد جدیدی می‌رسد. بنا بر ارزیابی آژانس بین‌المللی انرژی، در سال ۲۰۲۳ انتشار گازهای گلخانه‌ای که عامل اصلی گرمایش زمین محسوب می‌شوند ۳ و نیم میلیارد تن بیش از حدی می‌شود که جامعه بین‌المللی در پیمان اقلیمی پاریس بر سر آن توافق کرده است.