قلیان ها جمع و قلیان خانه ها بسته می شوند؟
نهضت تنباکوی دولتی

چند وقتی است که قلیان دوباره خبرساز شده است. در دوره ناصرالدین شاه قاجار بود که نهضت تنباکو توسط مراجع و مردم ایران شکل گرفت و مردم برای اعتراض به قرارداد تنباکوی ناصرالدین شاه با تالبوت انگلیسی قلیان ها را شکستند و باعث لغو این قرارداد شدند. حالا با گذشت بیش از یک قرن از این اتفاق، این بار نهضت تنباکوی جدیدی شکل گرفته است. با این تفاوت که مردم در آن نقشی ندارند و مسئولان شمشیرها را برای قلیان از رو بسته اند.
استاندار کرمان اواخر سال گذشته در جلسه شورای سلامت و امنیت غذایی استان کرمان گفت: از عرضه قلیان در رستوران ها و سفره خانه ها جلوگیری شود. قبل از آن هم معاون دادستان کرمان گفته بود: باید با همکاری همه دستگاه ها قلیان خانه ها تعطیل شوند. در اینکه قلیان برای سلامتی افراد ضرر دارد هیچ شکی نیست و رسیدن به جامعه ای که کسی در آن قلیان نکشد بسیار ایده آل است اما جمع آوری قلیان ها و قلیان خانه ها، آن هم با طرح های ضربتی نه تنها مثمرثمر نیست بلکه اثرات منفی برجای خواهد گذاشت.
ممنوعیت استفاده از قلیان در پارک ها و جمع آوری قلیان خانه ها باعث می شود قلیان به خانه ها برود و چه تضمینی وجود دارد در خانه پای مواد مخدر دیگری به میان کشیده نشود؟ اگر قلیان خانه ها و قلیان در ظاهر جمع شوند، مصرف قلیان در کشور کاهش می یابد؟ مگر چند سال پیش طرحی مشابه اجرا نشد و مصرف قلیان بیشتر از قبل نشد؟ از طرف دیگر با توجه به محدودیت های تفریحی که در کشور ما وجود دارد، قلیان خانه ها از معدود مکان های تفریحی محسوب می شوند. در صورت بسته شدن قلیان خانه ها آیا جایگزینی برای اوقات فراغت جوانان ایجاد می شود؟ اگر جایگزین مناسبی وجود نداشته باشد چه بسا جوانان به خلاف های دیگری روی بیاورند. آنوقت مسئول این خلاف و از چاله به چاه افتادن جوانان کیست؟ از طرف دیگر تجربه نشان داده هرگاه فرهنگ سازی درست صورت گرفته باشد، جامعه خود بخود به سمت مسیر درست می رود. مگر رئیس جمهور نگفت باید به مردم آگاهی ‌داد تا آنان خود انتخاب کنند، کدام راه بهتر است. آیا طرح ضربتی و روش قهری در مسئله قلیان همان آگاهی دادن به مردم است؟ علاوه بر این، آیا فکری برای صاحبان قلیان خانه ها شده است؟ مگر قهوه خانه دارها جوازهای لازم را از سازمان های مربوطه کسب و براساس همین جواز برای کارشان سرمایه گذاری نکرده اند؟ چه کسی مسئول برباد رفتن این سرمایه است؟ در این اوضاع نامناسب اشتغال، بیکار کردن صاحبان قهوه خانه ها چه دردی را از جامعه دوا می کند؟ آیا بهتر نیست مسئولان محترم به جای پایه ریزی چنین روش های قهری و ضربتی، با برنامه‌ریزی منظم و منسجم، زمینه را برای اشتغال و اوقات فراغت جوانان فراهم کنند‌ و با ‌دادن اطلاعات لازم از پیامدهای مصرف مواد دخانی به جوانان، زمینه‌های کاهش به مصرف را در جامعه فراهم کنند؟