«محمودرضا بهمن‌پور» پس از تحمل یک دوره بیماری، در دهم اردیبهشت‌ماه چشم از جهان فروبست. ناشری که نامش با دنیای رنگین و چشم‌نواز هنر ایران گره‌خورده و «نشر نظر» را به معتبرترین ناشر کتاب‌های هنری بدل کرده است. کتاب‌هایی که بر جلدشان نام‌هایی چون «پرویز تناولی»، «مریم زندی»، «فرشید مثقالی»، «قباد شیوا»، «عباس کیارستمی» و «اردشیر محصص» می‌درخشند. اما برای من، آشنایی با این نشر نه از دل کتاب‌های قطور عکس و هنر تجسمی که از جهان کوچک و صمیمی ادبیات کودک آغاز شد.
جهانی که شاید کمتر درباره‌اش سخن گفته شده، اما یکی از مؤثرترین وجوه کارنامه بهمن‌پور است. سال‌ها پیش، در جست‌وجوی کتاب قصه‌ای برای برادرزاده‌ام بودم؛ کتابی که تصویرسازی حرفه‌ای، رنگ‌های اصیل و محتوایی غیرایدئولوژیک داشته باشد.
در میان انبوه کتاب‌های کم‌مایه‌ای که در قفسه کتاب‌فروشی‌ها خاک می‌خوردند، یافتن چنین کتابی آسان نبود. اما در میان جست‌وجوهایم ناگهان به مجموعه‌ای برخوردم که هم برای نسل من آشنا بود و هم برای نسل تازه می‌توانست پلی به گذشته باشد: «جم‌جمک برگ خزون»، «دویدم و دویدم»، «آهو شد و صحرا رفت»، «دس‌دسی باباش میاد» از «ثمینه باغچه‌بان»، «بارون» از «احمد شاملو» و «آ اول الفباست». کتاب‌هایی که نه‌تنها متل‌ها، لالایی‌ها و بازی‌های کودکانه ایرانی را زنده نگه می‌داشتند، بلکه با تصویرگری‌هایی چشمگیر و هنرمندانه همراه شده بودند. نام‌هایی چون «نورالدین زرین‌کلک»، فرشید مثقالی، «ابراهیم حقیقی»، «فرشید شفیعی»، «احسان عبداللهی» و «فریده شهبازی» بر صفحه شناسنامه این کتاب‌ها، نشان می‌داد که بهمن‌پور به ادبیات کودک به‌عنوان یک «اثر هنری» نگاه می‌کرد.

نگاه خلاقانه و هنرمندانه بهمن‌پور بود که سبب شد مینیاتورهای هفت‌اورنگ جامی و خمسه نظامی، با دقت و وسواس، راهی کتاب کودک شوند. از همان روزی که چند جلد از این کتاب‌ها را خریدم، مرغک لوگوی نشر نظر برای من و برادرزاده‌ام به نشانی آشنا تبدیل شد.
او هر بار میان کتاب‌هایش دنبال کتابی می‌گشت که «مرغکِ نظر» روی جلدش باشد؛ انگار این مرغک، تضمینی برای کیفیت، زیبایی و احترام به مخاطب بود. بعدها که در برنامه‌های «حیات نظر» با شخصیت آرام، دقیق و دغدغه‌مند بهمن‌پور آشنا شدم، فهمیدم این مرغک تنها یک لوگو نیست؛ خلاصه جهان‌بینی ناشری است که هنر را نه تزیین که شیوه‌ای برای زیستن می‌دانست.

بهمن‌پور در حوزه کودک کاری کرد که کمتر درباره‌اش گفته شده است. او ادبیات کودک را از سطح سرگرمی به سطح «فرهنگ» ارتقا داد. او نشان داد که کتاب کودک می‌تواند حامل حافظه جمعی، زیبایی‌شناسی ایرانی و احترام به ذهن و چشم کودک باشد. در روزگاری که بازار کتاب کودک گرفتار شتاب‌زدگی و تولید انبوه است، یادآوری این نگاه ضروری است؛ نگاهی که بهمن‌پور با آن زیست و نشر نظر را بر پایه‌اش بنا کرد. امروز که او در میان ما نیست، مرغکِ نظر همچنان بر جلد کتاب‌ها پر می‌زند؛ نشانی از ناشری که باورداشت زیبایی، حتی در کوچک‌ترین کتاب‌های کودک، می‌تواند جهان را کمی بهتر کند.