تجربه چه در ایران و چه در جهان ثابت کرده است که هیچ‌گاه دولت به‌تنهایی از پس مشکلات پیچیده حفاظت از محیط‌زیست برنیامده و همواره این متخصصان مستقل و نهادهای غیردولتی بودند که گره از کارها باز کردند. متأسفانه در سال‌های اخیر مداوماً فشار بر این گروه‌ها افزایش یافته و به‌دلایل مختلف و بدون هیچ منطق در سطوح و بازه‌های زمانی گوناگون، از فعالیت آنها جلوگیری به‌عمل آمده است. روندهای کسب مجوز فعالیت سخت‌تر و پیچیده‌تر و گاه ناممکن شده است. حتی پس از کسب اجازه فعالیت بدون شفافیت و در هر لحظه‌ای می‌توانند فعالیت‌ها متوقف کنند.

از سوی دیگر، بودجه سازمان محیط‌زیست محدود است و به‌تبع آن، توان اجرایی آن نیز محدودیت‌های بیشماری در زمینه نیروی انسانی، دانش و لجستیکی دارد. این فضا همواره توسط تشکل‌ها و منابع مالی تأمین‌شده از سوی بخش خصوصی پر شده است. عدم پایبندی دولت به همکاری متقابل و ممنوع‌الکار و ممنوع‌الورود کردن افراد، باعث می‌شود میل بنگاه‌های اقتصادی علاقه‌مند به فعالیت در مسئولیت اجتماعی شرکتی کاهش یابد و یا حتی مردم نیز از حمایت و مشارکت در حفاظت ناامید شوند. این سرمایه‌های اجتماعی اقتصادی ازدست‌رفته به‌راحتی و به‌سرعت قابل‌احیا نیستند. بارها شده که ما یکسال تلاش کرده‌ایم تا یک پروژه را تأمین مالی کنیم و نهایتاً به یکباره از فعالیت جلوگیری شده! چگونه می‌توانیم بارها حامیان را توجیه کنیم؟ این فشارها نتیجه‌ای جز خشکاندن ریشه‌های فعالیت غیردولتی در حفاظت نخواهد داشت.

تصور ما این بود در دولت وفاق این مشکلات و فشارها رو به کاهش گذارد یا دست‌کم روند تشدید آن متوقف شود. باوجوداین، در دولت اخیر ورود جمع قابل‌توجهی از حفاظتگران حیات‌وحش به تمام مناطق حفاظت‌شده کشور ممنوع شده است. آن‌هم بدون هیچ دلیل و منطقی که توضیح دهد این محدودیت به چه دلیل ایجاد شده است. چگونه می‌توان کسانی را که جوانی و عمر خود را صرف حفاظت از ۱۲ درصد خاک این سرزمین کرده‌اند، بدون هیچ دلیل و توضیحی از فعالیت و بازدید از آنها منع شوند؟ حتی در مدت اخیر تلاش کرده‌ایم بدون حضور خودمان، کمک‌هایی از طریق حامیان به مناطق برسانیم، ولی حتی کمکی که از سمت ما ارسال شود را هم در برخی موارد لغو کرده‌اند! فکر می‌کنم نه‌تنها باید این محدودیت‌ها هرچه سریع‌تر و کاملاً برای تمامی حفاظتگران لغو شوند، بلکه جایگاه آنها به رسمیت شناخته شود. البته اگر چنین اتفاقی در هر کشوری رخ می‌داد، عذرخواهی دولت امری طبیعی و حداقلی بود. وقتی رئیس‌جمهور از حفظ جوانان برای ساخت وطن سخن می‌گوید، چگونه تمامی حفاظتگران یکباره مجبور به ترک کار و یا مهاجرت می‌شوند؟