هم‌زمان با روز جهانی موزه، سیده محبوبه کاظمی دولابی، توسعه‌گر فرهنگی و احیاگر خانه پدری جلال آل‌احمد، از رسیدن مرمت این خانه به مراحل پایانی خبر داد و ابراز امیدواری کرد این خانه فراتر از یک بنای مرمت‌شده، به فضایی زنده برای گفت‌وگوی فرهنگی، رویدادهای هنری و تجربه زیسته فرهنگ در شهر تهران تبدیل شود.

شماره ۳۴۰۶ روزنامه «پیام ما»، مورخ ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، با تمرکز بر پیامدهای اقتصادی و اجتماعی تداوم قطعی اینترنت و همچنین روایت‌هایی از وضعیت موزه‌ها و میراث فرهنگی ایران در دوران بحران منتشر شد.

قمصر کاشان برای بسیاری از ایرانیان با عطر گل محمدی و آیین کهن گلاب‌گیری شناخته می‌شود؛ سنتی که قرن‌هاست در دامنه‌های این منطقه جریان دارد و هر بهار هزاران گردشگر را به‌سوی خود می‌کشاند. بااین‌حال کمتر کسی می‌داند که در قلب این شهر کوچک، موزه‌ای وجود دارد که به‌صورت تخصصی به تاریخ، ابزارها، اسناد و روایت‌های فرهنگی مرتبط با گل محمدی و گلاب اختصاص‌یافته است؛ موزه‌ای که به گفته بنیان‌گذارش حاصل یک جرقه ساده اما سرنوشت‌ساز است.

«انگار یکی از اعضای خانواده‌مان آسیب دیده باشد. همه فقط دویدیم به سمت موزه» خانه‌اش در بمباران آسیب دیده، اما قبل از آنکه کاری کند، خانواده را به جای امنی برده و خود را رسانده به موزه‌ای که سال‌ها عمرش را در آن گذرانده و آن روز در حریمش بمب سنگرشکن به زمین خورده بود: «آدم عاقل از خطر فرار می‌کند، اما من و همکارانم بعد از بمباران به سمت محل خطر دویدیم، به سمت موزه» این بخشی از هزاران روایتی است که در جنگ شنیده نشد. روایات بسیاری پشت تلخی گزنده تصاویری که از تخریب میراث‌فرهنگی منتشر شد، پنهان شدند. روایت آدم‌هایی که در کنار تمام نگرانی‌هایشان، به فکر میراث‌فرهنگی ایران بودند و فارغ از تمام کمبودها و بی‌مهری‌ها، پای آن ماندند. در جنگ کمتر از آن‌ها گفته شد، حتی خودشان هم فکر می‌کنند بهتر است کمتر صحبت کنند، چون معتقدند کاری که کرده‌اند وظیفه‌شان بوده. امروز وقت نقل روایت شنیده نشده آن‌هاست. امروز که روز جهانی «موزه و میراث‌فرهنگی» است.

رئیس جامعه انجمن‌های حرفه‌ای اقامتگاه‌های بوم‌گردی ایران با اشاره به نقش بوم‌گردی‌ها در ایام جنگ رمضان اعلام کرد: در این دوره ضریب اشغال اقامتگاه‌های بوم‌گردی به ۶۰ درصد رسید و ۴۰ درصد اقامت‌ها به‌صورت رایگان و ۲۰ درصد نیز با تخفیف ویژه ارائه شد؛ موضوعی که به گفته او، ضرورت حمایت دولت از این مراکز فرهنگی و گردشگری را دوچندان می‌کند.

«زاوقان» محله‌ای تاریخی در شهر سمنان است. نام این محله مانند سایر محله‌های سمنان بر اساس نظام تقسیم آب سنتی و از استخر تاریخی تقسیم آب انتخاب شده است. «زاوقان» در کنار «کدیور»، «کوشمغان»، «ملحی» جزو محلات ثلاث سمنان به شمار می‌آید که در سفرنامه‌ها با نام «سمنک» (Samanak) از آنها یاد شده است. با نگاهی به شهرسازی کهن ایران و باغ‌های پرشمار این محلات، می‌توان دریافت که این محله‌ها دارای مناظری روستایی بوده و وظیفه تأمین غذای شهر تاریخی سمنان را بر عهده داشته‌اند. اما زاوقان در میان محلات ثلاث، از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است. وجود بناهایی چون بنای ایلخانی «امامزادگان علوی»، «آب‌انبار اسماعیل‌خان سنگسری»، قلعه تاریخی تخریب‌شده و کاوش‌نشده، و مصلای تاریخی آن - که به «مسجد جامع زاوقان» نیز معروف است و احتمالاً مصلای شهر سمنان در دوره تیموری یا دوره‌ای نزدیک به آن بوده - نشان از اهمیت تاریخی این منطقه دارد. در گذشته محله زاوقان را ورودی سمنان می‌دانستند.

وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی با تأکید بر ضرورت گسترش تعاملات علمی و پژوهشی ایران با نهادهای بین‌المللی، گفت: مرکز میراث ناملموس تهران باید به کانون دیپلماسی فرهنگی و شبکه‌سازی جهانی در حوزه میراث فرهنگی ناملموس تبدیل شود.