سیدرضا صالحی‌امیری، وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، از بازگشایی رسمی مرزهای کشور به روی گردشگران خارجی پس از دوران جنگ تحمیلی خبر داد. به گفته وی، با ازسرگیری پروازهای بین‌المللی در دو استان مهم خراسان رضوی و گیلان، فصل جدیدی از گردشگری زیارتی و طبیعت‌گردی با حضور مسافرانی از کشورهای عراق و عمان آغاز شده که گامی کلیدی در مسیر بازسازی اقتصادی پساجنگ محسوب می‌شود.

چه شد که بوم‌گردی از مکانی برای زیستن تبدیل به مکانی صرفاً برای اقامت شد؟ سؤالی که اندیشیدن به آن مهم به نظر می‌رسد. خانه به‌مثابه مکانی که در آن زندگی می‌کنیم و تجربه زیسته به دست می‌آوریم مفهومی است که نیاز به مطالعه دارد. در یک نگاه پدیدارشناسانه بیان تجربه‌های زیسته تنها راه تفکیک خانه خوب از بد است. بوم‌گردی‌های اولیه خانه‌هایی برای زیستن و پذیرایی از مهمان بودند و تفکیک خوب از بدشان تنها با بیان تجربه زیسته امکان‌پذیر بود. درواقع بوم‌گردی‌های اولیه تجربه‌ای را به مهمان عرضه می‌کردند که تا پیش‌ازاین کسی نچشیده بود و این تجربه بومی کالایی جدید بود که هم نیاز بازار گردشگری را تأمین می‌کرد و هم یک راه‌حل برای بومی که داشت متروکه می‌شد و از بین می‌رفت. درنتیجه تفکیک خوب و بد یک بوم‌گردی هم بستگی به تجربه‌ای داشت که می‌فروخت.

رئیس اداره ثبت و حرائم آثار تاریخی اداره‌کل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی خراسان رضوی از پایان عملیات گمانه‌زنی برای تدقیق عرصه و پیشنهاد حریم محوطه باستان‌شناسی «قره‌سنگی» شهرستان سرخس خبر داد؛ محوطه‌ای که به گفته مسئولان، از مهم‌ترین محوطه‌های پارینه‌سنگی شمال شرق ایران است و شواهد اولیه، دیرینگی آن را تا حدود ۵۰۰ هزار سال قبل نشان می‌دهد.

معاون میراث‌فرهنگی اداره‌کل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان اصفهان از کشف فضایی استثنایی در فصل سوم کاوش‌های محوطه تاریخی ویگل در شهرستان آران و بیدگل خبر داد و گفت در این فصل، ۱۰ جفت پایه میز بر روی سکویی گچی در بخشی از آتشکده ساسانی شناسایی شده که به گفته او تاکنون در هیچ‌یک از آتشکده‌های دوره ساسانی گزارش نشده است.

| پیام ما | «مقابله با ایران‌هراسی» این سیاست پیش از آنکه جنگ، بنیان گردشگری ایران را هدف بگیرد، یکی از پرتکرارترین مواردی بود که مسئولان بخش گردشگری از آن استفاده می‌کردند. هرچند بسیاری از مسئولان معتقدند تصویری که رسانه‌های دنیا از ایران منتشر می‌کنند، منجر به «ایران‌هراسی» شده، اما باید پذیرفت که بیش از تحریم‌ها و تبلیغات منفی و حتی جنگ، اشتباهات سیاست‌گذاران تیشه به ریشه گردشگری ایران زد. از فضای ناامن برای شهروندان تا قطعی اینترنت و بازداشت گردشگران کشورهای مختلف با اتهامات گوناگون، همگی باعث شد تا ایران از فهرست مقاصد سفر در دنیا خط بخورد. حالا هم جنگ و ناامنی منطقه به این وضعیت دامن زده است. اما قرار نیست همیشه کشور درگیر جنگ و ناآرامی باشد، تمام جنگ‌ها روزی تمام می‌شوند و پرسش اینجاست که پس از آن، گردشگری ایران چگونه باید اعتماد مخاطبان خدماتش را جلب کند؟ سؤالی که «مرکز پژوهش‌های مجلس» در قالب یک گزارش پژوهشی با بررسی تجارب نسبتاً مشابه در دنیا، تا حدودی به آن پاسخ داده است.

مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی البرز از طرح تبدیل بخشی از مجموعه کارخانه قند کرج به موزه تخصصی خبر داد.

چندی است که اخبار صدور سند ابنیه تاریخی در رسانه‌های مختلف منتشر می‌شود؛ خبری امیدوارکننده و مسرت‌بخش که بی‌تردید می‌توان آن را گامی مهم در جهت ساماندهی وضعیت حقوقی این آثار به شمار آورد. اما پیش از هر داوری شتاب‌زده‌ای درباره این اقدام، بهتر است این موضوع از جوانب مختلف مورد بررسی قرار گیرد. اولین سؤال این است که نبودن چنین سندی برای یک اثر تاریخی، چه مشکلاتی می‌تواند ایجاد کند؟ و حفاظت از این آثار تا پیش‌ازاین، بر چه مبنایی و با چه سرانجامی صورت می‌گرفته است؟ آنچه به نظر می‌رسد این است که صدور سند، فراتر از یک کارکرد نمادین و تشریفاتی عمل می‌کند و این تصمیم احتمالاً در پاسخ به دشواری‌های عینی و ملموسی که در گذشته گریبان‌گیر این آثار بوده، اتخاذ شده است. به‌هرحال، در میانه این بحث، مفهوم «مالکیت» بیشتر از هر چیز دیگری خودنمایی می‌کند؛ مفهومی که پیچیده و بسیار مهم است. با روشن‌شدن این نکته که مسئله در نهایت به درک درستی از مالکیت بازمی‌گردد، این پرسش‌ها مطرح می‌شوند: حق مالکیت چیست؟ در جوامع مختلف چگونه شکل گرفته است؟ و با چه چیز بازشناخته می‌شود، و سرانجام اینکه انواع مالکیت در نظام حقوقی ایران کدام‌اند و هر یک چه اقتضائات و دشواری‌هایی پیش روی حفاظت از آثار تاریخی قرار می‌دهند.

(اشتروکو) یا شتر کَلی میناب، فراتر از یک اثر هنری، میراثی است که از دل اقلیم گرم جنوب و با دستان هنرمندان بومی پدید آمده تا یادآور پیوند عمیق میان انسان، حیوان و طبیعت در فرهنگ هرمزگان باشد.