معاون گردشگری کشور از معافیت فعالان بومگردی از پرداخت حق بیمه خبر داد و گفت: برای نخستین بار ۱۴ همت تسهیلات قرض‌الحسنه با بهره ۴ درصد برای فعالان بومگردی و صنایع دستی در نظر گرفته شده است.

 | پیام ما | وقتی مسئولی در نشست خبری از «تعطیل‌ناپذیری گردشگری» سخن می‌گوید و در همان نفس اعتراف می‌کند هتل‌های قشم، کیش، بندرعباس، بوشهر و خوزستان در اوج فصل گردشگری «تقریباً خالی» بوده‌اند، دیگر نیازی به تحلیل پیچیده نیست. تناقض، خودش را نشان داده است. اظهارات معاون گردشگری در نشست ۲۲ اردیبهشت را باید در این چارچوب خواند: نه یک گزارش عملکرد، بلکه تلاشی برای مدیریت روایت در شرایطی که واقعیت میدانی، روایت را پس می‌زند.

معاون گردشگری وزارت میراث‌فرهنگی از طراحی «کارت سفر» برای حمایت از گردشگری داخلی خبر داد و اعلام کرد بر اساس این طرح، مسافران می‌توانند از تسهیلات بانکی با نرخ بهره چهار درصد برای سفر استفاده کنند؛ اقدامی که با هدف کاهش هزینه سفر و کمک به رونق صنعت گردشگری در نظر گرفته شده است.

می‌پرسم: «من با بوم‌گردی تماس گرفته‌ام؟» با اکراه می‌گوید: «نه! اقامتگاه سنتی، البته بوتیک هتل.» می‌پرسم: «عنوان در مجوزتان چیست؟» آرام می‌گوید: «بوم‌گردی ولی بوم‌گردی نیستیم. خیلی بهتریم. خودتان بیایید و ببینید. عکس‌هایمان هم در اینستاگرام هست. اصلاً خودتان قضاوت کنید ما بوم‌گردی هستیم یا بوتیک هتل؟» می‌گویم: «مگر بوم‌گردی چه اشکالی دارد؟» می‌گوید: «ما همه اتاق‌هایمان مستر است و تخت دارد. کف‌خواب نداریم. اتاق‌ها هم بسیار تمیز است. کاملاً هتلی.» چه شد که روزگار بوم‌گردی‌ها این‌گونه تلخ شد؟ چه شد که بوم‌گردی از یک روش عارفانه و بومی زیبا تبدیل به مقصد گردشگری مبتذل و ارزان شد؟ چه شد که بوم‌گردی از سبک زندگی بومی تبدیل به روش اقتصادی ناکارآمد و ناپایدار برای مردم روستایی شد؟ و شاید کلیدی‌ترین سؤال اینکه بعد از سه دهه، مفاهیم توسعه پایدار چه جایگاهی در بوم‌گردی‌ها پیدا کرد؟ توسعه به‌عنوان مفهومی غربی چه نسبتی با آبادگری ایرانی پیدا کرد؟ چه شد که نام بوم‌گردی این‌گونه زشت شد؟ برای بسیاری بوم‌گردی با برنامه ماه‌عسل و «عباس برزگر» و کته گوجه و روستاییِ میلیاردر شروع شد؛ اما برای بسیاری که رسانه نداشتند، پیش از آن با گروه «خوشه‌سار بومی» و مرام درویشی و عارف‌مسلکی شروع شده بود و حرف‌های برزگر راه به بیراهه بود. گذشتن از سد کرونا و هواپیمای اوکراینی و اعتراضات خیابانی و جنگ، درنهایت بعد از چند دهه از بوم‌گردی و اقتصادش تن نحیف و لاغری به جا گذاشت که به بیماری بدخیمی دچار است و به تلنگری از پا درمی‌آید. گشتن در معانی و حرف‌زدن درباره این مفهوم به همراه آسیب‌شناسی، حالا نیاز حیاتی این حوزه است.

شمارۀ ۳۴۰۱ روزنامۀ «پیام ما» در روز دوشنبه بیست‌ویکم اردیبهشت ۱۴۰۵ با تمرکز بر دو موضوع اصلی منتشر شده است؛ برگزاری میزگرد «تاب‌آوری محیط‌زیستی» در مؤسسۀ رحمان با نقد سیاست‌گذاری‌های حاشیه‌نشان مردم محلی، و گزارشی از شهرک‌سازی در عرصۀ شهر قدیم جیرفت که واکنش وزارت میراث را طلب می‌کند. این شماره همچنین شامل گزارش‌هایی دربارهٔ کمبود خدمات بیماران اوتیسم، بحران صادرات خرما در جهرم، فلرسوزی در خوزستان و یادداشت‌هایی دربارهٔ گردشگری و میراث برادران امیدوار است.

بازرس کل گیلان با تأکید بر ضرورت حمایت از کسبه آسیب‌دیده بازار رشت اعلام کرد که در روند بازسازی این بازار، اولویت نخست حفظ بافت تاریخی و شبیه‌سازی بناهای قدیمی است و در کنار آن باید تسریع در ساخت‌وساز و رعایت اصول فنی و استحکام بناها مورد توجه قرار گیرد.

 معاون گردشگری، از تدوین سیاست‌های کلان حوزه گردشگری در قالب سه سناریوی «جنگ»، «نه جنگ نه صلح» و «صلح و ثبات» خبر داد.

معاون گردشگری کشور اعلام کرد بیش از ۲۹ میلیون نفر از ۲۵ اسفند تا ۱۵ فروردین امسال به سفر رفتند که بخش عمده آن‌ها در اقامتگاه‌های غیررسمی اقامت داشته‌اند؛ به گفته او، از مجموع اقامت‌های ثبت‌شده در این بازه زمانی، ۷۸ درصد مربوط به اسکان در منازل شخصی، خانه‌های استیجاری و اقامت نزد اقوام بوده است.