|پیام ما| «باز هم خالی است؛ آن میز گرد کوچک با دو صندلی انتهای کافه. کنار میز یک بوفه است با ماشین تایپ و اکشن فیگور و چیزهای دیگر. هندزفری‌‌ام را می‌گذارم روی میز. چشمم به آینه‌های کوچک روی دیوار می‌افتد، تازه نصب شده‌اند، درست روبه‌روی هم. کافه‌چی سمتم می‌آید: ببخشید می‌تونم یه سوال ازتون بپرسم؟» و انگار سوالات خواننده هم از همان پاراگراف‌های نخستین اولین داستان کتاب قرار است تا نوزده داستان کوتاه بعدی ادامه داشته باشد. هر داستان با جزییات زیاد اما نه خسته‌کننده، خواننده را بین تعلیق و پاسخی مبهم نگه‌می‌دارد و نویسنده در سطور آخر همه چیز را روشن می‌کند. پاسخی که از همان ابتدا خواننده را متوجه این می‌کند که قرار نیست در ادامه کتاب با فضایی رئال مواجه باشد.

«دلم می‌خواهد توت‌های درخت را بکنم و بخورم یا که خشکشان کنم برای چای. کاش فردا که می‌میرم درخت توت زنده بماند و همدم ننه زهرا باشد. آن کاغذ را هم پاره می‌کنم. روی یکی دیگر می‌نویسم: من به اندازه تمام توت‌های جهان دلم می‌خواهد بمیرم.» داستان‌ها از زبان اول شخصی است که بیشتر فضا در ذهنش می‌گذرد و انگار جهان در ذهن آشفته او خلاصه می‌شود، اگرچه بقیه شخصیت‌های داستان‌ها نیز او را در این ذهن آشفته همراهی می‌کنند؛ همه چیز در عین واقعی نبودن، واقعی است.

نویسنده از میان سیاهی‌ها دنبال امید نیست اما در بخش‌هایی از کتاب شاید بعضی از شخصیت‌ها، امیدی هستند برای همان اول شخص روایتگر داستان‌ها. «امیلی صدام می‌کنه. دستشو به سمتم می‌گیره. میگه: بیا عزیزم دشت بنفشه‌ها منتظرمونه.» امیلی‌ای که شاید نفهمیم قرار است واقعی باشد یا رویاهای راوی اما امیدوار است و در جستجوی او. همانطور که پشت جلد کتاب نوشته شده: «میان کلمات گم شده است، امیلی را می‌گویم؛ اگر زنی به چشمتان خورد با چشم‌های سرخ و گردن کبود، کنار گوشش زمزمه کنید: دشت بنفشه سرجایش است، نگران نباش! شاید به خودش بیاید و حیران نباشد و نرود توی اتاق و غرق نشود. شاید به کلمه بازگشت.»

«شایان طیبی میگونی» متولد سال ۱۳۷۱ و نویسنده ایرانی است که نخستین کتاب خود را در قالب بیست داستان کوتاه با عنوان «من امیلی نیستم» منتشر کرده است. این کتاب از سوی انتشارات افراز روانه بازار شده و در ۱۳۹ صفحه در دسترس علاقه‌مندان قرار دارد.