تعداد زیادی از اوکراینی‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که بازگشت به خانه و روبه‌رو شدن با خطر جنگ بهتر از پناهندگی در کشورهای دیگر است.

به نظر می‌آمد به احترام عادت دارد.کت خزدار و کلاه صورتی رنگی پوشیده بود که با سنجاقی درخشان تزئین شده بود.معلوم بود به وقار خاصی عادت کرده ولی حالا در ایستگاه اتوبوس لویو منتظر بود.اوکسانا در لهستان و جمهوری چک نام خانوادگی‌اش را نگفت.صرفاً گفت که یک پناهنده دیگر در یک پناهگاه است.که به این زبان صحبت نمی‌کند.اما پس از دو هفته اقامت به همراه دختر و نوه یک ساله‌اش دیگر نمی‌توانست تحمل کند.
او گفت: «هیچکس به ما نیاز ندارد.هیچ کس به معلم نیاز ندارد.دانستن زبان چک الزامی است. آن‌ها آماده بودند که مرا به عنوان یک نظافتچی ببرند، اما حتی در آن زمان هم باید جایی برای زندگی پیدا کنم.»
به گزارش نیویورک‌تایمز، اکنون او و خانواده‌اش به تعداد زیادی از اوکراینی‌هایی که در حال بازگشت به خانه بودند، می‌پیوندند. برای اولین بار از زمان تهاجم روسیه در شش هفته پیش، تعداد زیادی از مسافرانی که از شهر لویو در غرب اوکراین و دیگر مراکز حمل‌ونقل عبور می‌کنند، به جای فرار به خانه بازمی‌گردند.
هنوز تعداد بسیاری از شهروندان خانه‌های خود را ترک می‌کنند.اما به گفته مسافران و مقامات، افزایش تعداد کسانی که بازمی‌گردند، این باور را تقویت می‌کند که جنگ می‌تواند سال‌ها طول بکشد و افراد تمایل دارند با تحمل کمی خطر در کشور خودشان زندگی کنند تا اینکه در کشور دیگر بدون خانه و جامعه پناهنده باشند.
یوری بوچکو، معاون سرپرست نظامی لویو در مصاحبه‌ای گفت: «آمار اخیراً بسیار تغییر کرده است. در اوایل جنگ 10برابر تعداد افرادی که برگشتند باقی ماندند.اکنون در برخی روزها نیمی از کسانی که از مرز استان لویو عبور می‌کنند، به جای ترک، به خانه بازمی‌گردند.»
بیشتر کسانی که بازمی‌گردند عمدتا زنان و کودکان هستند. اکثر مردان اوکراینی در سن نظامی با کمتر از سه فرزند در آغاز جنگ از خروج از کشور منع شدند.در مرز با لهستان، تقریباً تمام رانندگان خودروهای غیرنظامی که از مرز عبور می کنند، زن هستند. ایستگاه‌های قطار و اتوبوس مملو از زنان و کودکان است.
آقای بوچکو گفت: «مردم اکنون فهمیده‌اند که جنگ چگونه است و حتی با جنگ شما می‌توانید در اوکراین، در لویو بمانید و زندگی کنید.آن‌ها در ابتدا به دلیل وحشت رفتند اما اعضای خانواده‌شان هنوز اینجا هستند.».او گفت که با بازگشایی مغازه‌ها و مشاغل بیشتر، اوکراینی‌ها نیز به کار خود باز می‌گردند. او ادامه داد که روز شنبه(دوم ماه اپریل)۱۸هزار اوکراینی کشور را ترک کردند در حالی که ۹هزار نفر دوباره بازگشتند.ارقام گارد مرزی اوکراین این روند را تایید می‌کند.
بیش از چهار میلیون اوکراینی از زمان شروع جنگ از کشور گریخته‌اند و بیش از هفت میلیون نفر خانه‌های خود را ترک کرده‌اند اما در اوکراین مانده‌اند.
بسیاری از کسانی که در این کشور ماندند به لویو و سایر شهرهای نزدیک به مرز لهستان که تصور می‌شد امن‌تر از شهرهای جنوب و شرق هستند، موقتا مهاجرت کردند.
حملات موشکی اخیر در لویو، از جمله به یک پایگاه آموزشی نظامی و یک تاسیسات نفتی، ده‌ها نفر را کشت، اما در بیشتر موارد شهر دست نخورده باقی ماند.
مسافران و مقامات گفتند که برخی از مردم به دلیل عقب نشینی روسیه، به پایتخت، کی‌یف، باز می‌گردند.
والریا یوریونا در ایستگاه قطار پرآذین لویو که قدمت صدساله دارد، روی سکو ایستاده بود تا سوار قطاری به میکولایف شود، قطاری که همچنان زیر آتش شدید حملات هوایی روسیه قرار دارد.دختر14ساله او و سگشان در قطار ایستاده بودند.دختر بزرگش در خانه در میکولایف منتظر او بود.
خانم یوریونا، یک کارمند دولت است و گفت که آن‌ها از گلوله باران روسیه که آپارتمانشان را تکان داد، وحشت کرده بودند.اما او گفت گذراندن یک ماه کامل در آپارتمان در لویو با دوستان، دختر و سگش سخت است.
او گفت: «آن‌ها بیمارستان‌ها را در میکولایف بمباران کردند. آنجا به کمک مردم نیاز دارند تا پنجره‌ها را با عایق انفجاری بپوشانند.من برای داوطلب شدن برمی‌گردم.».او و دیگران گفتند که نگران این هستند که اتفاقی برای راه آهن بیفتد و آن‌ها را از رسیدن به خانه باز دارد.
هنگامی که یک آژیر حمله هوایی اخیرا در ایستگاه قطار به صدا درآمد، تعداد زیادی از مسافران به زیرزمین رفتند تا منتظر علامت رفع خطر باشند:مادران خسته در حالی که کودکان گریان را در آغوش گرفته‌اند، چمدان‌ها را می‌کشند، ساکنان شهر سگ‌های کوچ را در بغل گرفته‌اند.
یوری ساوچاک، یک راهنما است و مسافران را به سمت واگن‌های قطارشان راهنمایی می‌کرد. یک تیم پزشکی دیوانه‌وار از پله‌ها بالا می‌دویدند و زن مسن ضعیفی را روی ویلچر حمل و با عجله او را به موقع سوار قطار می‌کردند.
آقای ساوچاک، کهنه سرباز 20ساله راه آهن اوکراین، گفت: «در چند روز گذشته افراد بیشتری به خانه‌هایشان رفته اند.همه پول ندارند که برای مدت طولانی در خارج از کشور بمانند.همچنین کی‌یف آزاد شده و مردم می‌خواهند ببینند خانه‌هایشان ویران شده است یا خیر.»
در مقر اداره نظامی لویو، آقای بوچکو و کارکنانش پس از آخرین علامت رفع خطر از یک پناهگاه بیرون آمدند.با گذشت بیش از یک ماه از جنگ، آژیرها آنقدر معمول بود که کارمندان روی نیمکت‌ها نشسته بودند و چت می‌کردند، جوک می‌گفتند و با تلفن خود صحبت می‌کردند.او و سایر مقامات در حال برنامه‌ریزی برای مشاغل بیشتری بودند تا اوکراینی‌های بیشتری بتوانند برگردند و به کار خود بازگردند.
او گفت: «در ابتدای جنگ ما فکر می‌کردیم یا امیدوار بودیم که این جنگ یک هفته یا احتمالاً چند روز طول بکشد.همین الان می‌بینیم که نه احتمالاً ماه‌ها، بلکه چندین سال طول می‌کشد و ما باید با آن زندگی کنیم.»
در ایستگاه اتوبوس، اوکسانا و خانواده‌اش در تلاش بودند تا یک تاکسی به ایستگاه قطار پیدا کنند تا به خانه خود در دنیپرو در شرق اوکراین بروند. زندگی به عنوان پناهنده سخت‌تر از زندگی در محله خودشان یعنی دنیپرو است که به تازگی توسط موشک‌های روسی مورد اصابت قرار گرفته است.
اوکسانا گفت: «بیش از دو هفته در حال پرسه زدن بودیم.از لهستان به جمهوری چک و سپس بازگشت به لهستان و سپس اینجا.»
دخترش هالینا که او نیز مدرس کالج است، گفت: «ما در یک مرکز کوچک در جمهوری چک اقامت داشتیم.شما باید همه کاری را خودتان به تنهایی انجام دهید و همه چیز به زبان چکی است و نمی‌توانید آن را بفهمید.»
در لهستان آن‌ها پس از دو روز زندگی در یک پناهگاه به یک هتل نقل مکان کردند اما پس از آن پولشان تمام شد.
هالینا گفت: «سخت بود.همه در یک اتاق بودند.لهستان به خصوص در مورد غذا و چیزهای دیگر بسیار خوب بود، اما ما جایی برای زندگی نداشتیم.»
دیگرانی که با اتوبوس از لهستان وارد شدند، گفتند که لهستانی‌ها بسیار استقبال کرده‌اند، اما از تعداد افرادی که وارد شده‌اند غافلگیر شدند. اوکسانا گفت: «همه می‌خواهند به خانه برگردند.»