پیام ما؛ رسانه توسعه پایدار ایران

فاطمه باباخانی

روزنامه‌نگار

کوهنوردان راه آزادی

30 خرداد 1405، 23:01

زمانه که سخت می‌شود و راه نفس‌کشیدن دشوار، هر کسی راهی برای آرامش می‌جوید. گروهی از لهستانی‌ها پس از جنگ جهانی دوم، راه را در کوهنوردی دیدند. آنها شروع کردند به صعود قله‌ها، شب‌مانی در کوهستان سخت تاترا، رفتن به هندوکش و در نهایت، صعود به بلندترین قله‌های جهان؛ آن‌هم در زمستان، کاری که پیش از آنها هیچ کوهنوردی در جهان انجام نداده بود.

کتاب «کوهنوردان راه آزادی» نوشته «برناردت م. دونالد» که با ترجمه «رامین شجاعی» توسط نشر «نون» منتشر شده، شرحی است از سرسختی لهستانی‌ها در کوهستان؛ کوهنوردان زن و مردی که هر کدام اسطوره‌های این حوزه شدند و نامشان ماندگار شد. این کتاب روایتی است از زمانه دشوار مردمی که زیر بار فشار اقتصادی و فضای امنیتی توانستند فضایی برای رهایی و آزادی بر فراز قله‌ها پیدا کنند.

«کوهنوردان راه آزادی» برای بسیاری از ما که ناامید و خسته از همه چیز، به دنبال معنایی برای ادامه‌دادن هستیم، گزینه خوبی برای مطالعه است. خواندن داستان زندگی هر کدام از این کوهنوردان که به هر دری می‌زنند تا بتوانند هزینه صعودشان را جور کنند، نشان می‌دهد افتخار آفریدن و ایستادن بر بلندترین نقطه به آسانی ممکن نیست، چراکه رنج می‌خواهد و مرارت.

این روزها در حال خواندن «کوهنوردان راه آزادی» هستم. در هر صعود با یکی از این کوهنوردان همراه می‌شوم؛ برخی از آنها مانند واندا روتکوویچ یا یرزی کوکوچکا سقوط می‌کنند و جانشان را از دست می‌دهند، با این‌همه آنها پیش از مرگ، مرزهای توانایی انسان را هم جابه‌جا کرده‌اند.

در ایران هم زندگی آسان نیست؛ دشوار است و سخت. در یک سال اخیر تنها دو جنگ داشتیم و وقایع دی‌ماه را شاهد بودیم. هر کدام از آنها به سال‌ها زمان نیاز دارد تا جامعه بتواند بار دیگر خود را بازیابد. آینده همچنان مبهم است و نمی‌دانیم چه می‌شود. با این‌همه، آنها که بازمانده‌اند ناچار به ادامه‌دادن هستند؛ در سنگلاخ زندگی. لهستانی‌ها روزگاری این کار را انجام داده‌اند، آیا ما هم به شیوه خودمان می‌توانیم؟

به اشتراک بگذارید:

برچسب ها:

«کوهنوردان راه آزادی»، کتاب، کتاب انگیزشی برای روزهای سخت، یادداشت