جوانان اغلب با خود می‌اندیشند که واقعیت‌ها در دستان آنان است و بزرگترها اغلب بر این تصور که جوانان هنوز کم‌تجربه‌اند و روزی آنان نیز به پاسخ‌های آزموده‌شده قدیمی‌ترها خواهند رسید که آزموده را آزمودن خطاست! با روی کار آمدن متولدین دهه ۸۰ و راه یافتن واژه نسل زد (نسل z یا زومرها) به ادبیات محاوره‌ای و حرف‌ها و حکایت‌های فراوان در مورد ارزیابی توان این جوانان، باید گفت این نسل در حوزه محیط‌زیست می‌تواند نسلی بی‌پروا، بی‌حاشیه و پیشرو باشد. این روزها حقایق از منظری دیگر سر برآورده و به ما لبخند می‌زند. انگار تجربیات نسل قبلی آشکارا توسط جوان‌ترهای امیدوار برای بهبود شرایط فعلی قابل‌استفاده است. دنیا، دنیای انتقال سریع داده‌هاست. بهمنی از اطلاعات است که پیوسته بر سر همه آوار می‌شود و پیر و جوان نمی‌شناسد.

شاید پالایش و دست بردن به اطلاعات برای جوان‌ترها به‌مراتب ساده‌تر باشد. در حوزه‌ای که پسران و دختران جوان دوشادوش هم فعال‌اند و سخاوتمندانه تجربیات خود را با یکدیگر و بزرگترها به اشتراک می‌گذارند، می‌توان همچنان به آینده محیط‌زیست امیدوار بود. «بهراد فرخنده» یکی از همین جوانان بود. جوانی با علاقه عمیق به طبیعت و محیط‌زیست تنها ۲۰ سال زندگی کرد که هر روز آن سال‌ها می‌ارزید. او دانشجوی مهندسی مکانیک در دانشگاه تهران بود و به‌عنوان یک فعال محیط‌زیست و عکاس حیات‌وحش شناخته می‌شد. بهراد از دوران کودکی ارتباط نزدیکی با طبیعت داشت و از سن ۱۰سالگی به پرنده‌نگری علاقه‌مند شد. او به گروه پرنده‌نگری «طرلان» پیوست و سفرهای متعددی برای مشاهده و عکاسی از پرندگان در نقاط مختلف ایران انجام داد. این عشق به طبیعت او را به مطالعه عمیق‌تری درباره محیط‌زیست سوق داد و عکاسی را به‌عنوان ابزاری برای معرفی زیبایی‌های طبیعی انتخاب کرد.

دوربین بهراد وسیله‌ای برای هنرنمایی و فخرفروشی نبود، با آن وقایعی را ثبت می‌کرد که هر کدام ار ارزش‌های علمی‌بالایی برخوردار بود. بهراد نه‌تنها در زمینه عکاسی فعالیت داشت بلکه برای حفاظت از محیط‌زیست نیز تلاش می‌کرد، در فعالیت‌های هنری مشارکت داشت و در تئاترها و نمایشگاه‌های مختلف حضور داشت که نشان‌دهنده تنوع علایق او بود. پس از فوت بهراد، پدرش، «محمدرضا فرخنده»، نمایشگاه‌هایی برگزار کرد تا یاد او را زنده نگه دارد و عشقش به طبیعت را ترویج کند. یکی از این نمایشگاه‌ها با عنوان «عکس‌های پسر طبیعت» برگزار شد که هدف آن نشان دادن زندگی حیات‌وحش و تشویق دیگران به حفاظت از محیط‌زیست بود. بهراد فرخنده نه‌تنها یک عکاس بلکه یک فعال محیط‌زیست بود که زندگی خود را به حفاظت از طبیعت اختصاص داد. یاد او همچنان در دل دوستداران محیط‌زیست زنده است و تلاش‌های او برای حفظ زیبایی‌های طبیعی ایران ادامه خواهد داشت. آذین، شایان و الوند، سه جوان فعال در حوزه محیط‌زیست، در مصاحبه‌ای به بیان تجربیات و چالش‌های خود پرداخته‌اند و به‌خوبی یادآور بهراد عزیز هستند. این سه نفر هرکدام از زاویه‌ای متفاوت به موضوع حفاظت از محیط‌زیست و تنوع‌زیستی ایران نگاه می‌کنند و امیدواری‌هایی برای آینده دارند. یکی با دیدن یک مستند علمی، یکی با تجربه حضور خود در یک تور علمی، یکی با دیدن جانوران و زیستمندان پیرامون خود و شاید هم یکی با نگاه به طبیعت از دریچه دوربین عکاسی علاقه‌مندی خود را یافته است.

اگرچه به فراخور وضع نگران‌کننده طبیعت این سرزمین، هنوز در تربیت علاقمندان به طبیعت توفیق چشمگیر نداشتیم، اما با دیدن این عزیزان هرگز نباید به آینده ناامید بود. هر سه فعال محیط‌زیست به چالش‌های جدی در مسیر فعالیت‌های خود اشاره کردند. مشکلاتی مانند عدم حمایت کافی از سوی سازمان‌های دولتی، محدودیت‌های مالی، عدم دسترسی به داده‌ها و همچنین فشارهای اجتماعی بر روی زنان در این حوزه، از جمله موانع اصلی هستند. آذین و شایان بر این نکته تأکید کردند که شرایط فعلی موجب ناامیدی در نسل جوان شده است. با وجود چالش‌ها، هر سه عزیز امیدوارند که با تلاش‌های مستمر بتوانند تأثیر مثبتی بر وضعیت محیط‌زیست ایران بگذارند. صحبت‌های آذین، شایان و الوند نشان‌دهنده عزم راسخ جوانان ایرانی برای حفاظت از محیط‌زیست است. اگرچه چالش‌ها و موانع زیادی وجود دارد، اما امید به آینده‌ای بهتر همچنان در دل آنها زنده است. آنها معتقدند با تلاش مستمر و همکاری میان نسل‌ها می‌توان وضعیت محیط‌زیست ایران را بهبود بخشید. این جوانان نه‌تنها نمایندگان نسل خود هستند بلکه نماد امید برای آینده‌ای پایدارتر در کشورشان هستند.