ارتباط سازمان حفاظت محیط زیست با دولت شبیه به ارتباطی شده که جوجه‌های پرندگان پیش از استقلال از خانواده به آن می‌رسند. جوجه تقاضای مراقبت و غذای بیشتر دارد، و خانواده انتظار استقلال! در طبیعت جوجه‌ای که از پس این مرحله بربیاید به طبیعت رفته و زندگی را تجربه می‌کند و جوجه‌ای که نتواند از این مرحله بگذرد، محکوم است به از بین رفتن. اما آیا میزان منابع در اختیار سازمان حفاظت محیط زیست اکنون برای آن‌که خود منابع کافی برای ادامه‌ی حیات و رشد خود را مهیا کند کافی است؟ اگر بله، چرا به این مرحله نمی‌رسد؟

نگارنده بر این گمان است که سازمان حفاظت محیط زیست در مرحله‌ای است که نه تنها می‌تواند، بلکه باید استقلال و رشد خود را تضمین کند. استفاده‌ بیش از این از منابع محدود مالی دولتی احتمالا نه تنها مورد استقبال دولت نخواهد بود، که مورد استقبال بخش بزرگی از مردم کشور هم نمی‌تواند باشد. چند درصد از مردم کشور می‌دانند که ۱۲ درصد از مساحت کشورشان حفاظت شده است و در آن امکان فعالیت اقتصادی نیست؟ چند درصد از آن‌ها می‌خواهند که این مساحت به ۱۸ و ۲۰ درصد برسد؟

 نگارنده موارد زیر را برای حل این مشکل اجتناب ناپذیر می‌داند:

استقلال گام به گام: جوجه کلاغ‌ها مستقیم از لانه پرواز نمی‌کنند. آن‌ها ابتدا به روی شاخه آمده و روی شاخه از والدین غذا می‌گیرند. پس از آن ممکن است کمی روی درخت بازی کنند و به جای پرواز، پرش‌های کوتاه داشته باشند. پرواز آخرین اقدام است. سازمان حفاظت محیط زیست می‌تواند استقلال خود را گام به گام جلو برد. در ازای کاهش ۱۰ درصدی از منابع مالی فعلی، تقاضای ۱۰ درصد از منابع مالی جدیدی را داشته باشد که اکنون در اختیار دولت است. از جمله جریمه‌های صید و شکار، بخشی از جریمه‌ی صنایع آلاینده و …

توسعه‌ گردشگری در مناطق: بیشتر شبیه به شوخی است که سازمان حفاظت محیط زیست تا امروز هیچ منبع درآمدی از گردشگری در مناطق تحت مدیریت خود ندارد. این موضوع فلسفه‌ حفاظت از مناطق را هم در کشور رفته رفته به زیر سوال برده است! وقتی حتی تماشای مناطق حفاظت شده برای مردم ممکن نیست، چرا برای حفاظت از آن از منابع دولتی خرج شود؟ سوال آن است که چرا سازمان محیط زیست قدمی برنمی‌دارد؟ نگارنده بر این گمان است که منابع مالی آن را نیاز ندارد چون خبری از استقلال نیست! دردسر گردشگری در مناطق را به جان بخرد در حالی که منابع مالی‌اش از محل دیگری تامین می‌شود و درآمد حاصل از این گردشگری هم به حساب دولت ریخته شده و سهمی از آن برای حفاظت نمی‌برد.

ایستادن در جای ناظر و فراهم‌کننده، به جای مجری و استفاده‌کننده: سازمان محیط زیست در ایران ناظر فعالیت‌هایی است که مجری آن خودش است! ناظر درمان گونه‌های جانوری آسیب دیده‌ای است که خودش در حال درمان آن است. ناظر حفاظت از مناطقی است که خودش از آنها حفاظت می‌کند! بارها شاهد بوده‌ایم سازمان حفاظت محیط زیست در عمل باور ندارد که حفاظت محیط زیست نیازمند مشارکت ذینفعان است. از همین رو خبری از ذینفعان مگر در جلسات بی‌حاصل نیست.

باور به نیاز به نیروی انسانی متخصص:

کودکی که راه رفتن را آغاز می‌کند، ابتدا نمی‌تواند بدود. قدم‌هایی کوچک برمی‌دارد. پرنده‌ای نیست که ناگهان از میان لانه پرواز کند و گوزنی نیست که پس از جدا شدن از پستان مادر آماده‌ شاخ زدن و بانگ سر دادن باشد. موارد گفته شده تنها قدم‌های کوچکی بود در مسیر این پرواز و سر دادن بانگ. سازمان حفاظت محیط زیست برای استقلال باید قدم‌هایی را بردارد که اکنون وقت آن است. وگرنه این مسیر نه به سوی حفاظت موثرتر، بلکه به سوی سازمانی ضعیف‌تر خواهد بود.