چرا رفسنجانی ها به وزیر احمدی نژاد «نه» گفتند؟

انتخابات هفتم اسفندماه در کشور برگزار شد و گرایش های مختلف از سراسر ایران کرسی های بهارستان را تصاحب کردند.
در استان کرمان نیز شهروندان مرکز استان دو نماینده اصولگرای خود را در مجلس دهم نیز تکرار کرد. اما شهرستان های استان کرمان – به استثنای سیرجان- چهره های اصلاح طلب را جایگزین نماینده های اصولگرای خود کردند. زرند هم برای پنجمین بار تمایل خود را به دکتر امیری نماینده اصلاح طلب خود ابراز کرد. بم، شهربابک، کهنوج، جیرفت، بافت به نمایندگان اصولگرای خود «نه» گفتند.
اما حکایت انتخابات مجلس در شهرستان های رفسنجان و انار به گونه ای دیگر رقم خورد. حسین آذین در انتخابات مجلس نهم توانسته بود با اخذ 54 هزار رای خود را در مجلس جای دهد. وی این بار هم نامزد ورود به مجلس بود. در مقابل وی یک نیروی اصولگرای دیگر نیز قصد احراز پست نمایندگی را داشت. «پور غلامعلی» کاندیدای نزدیک به حزب موتلفه اسلامی نیز آمادگی خود را برای حضور در این دوره انتخابات اعلام کرده بود. اصلاح طلبان نیز «علی هاشمیان» فرزند امام جمعه سابق رفسنجان را به میدان کارزار فرستادند. جالب این جاست که شهرستان رفسنجان پس از شهرستان کرمان بیش ترین تعداد نامزدها را از آن خود کرد. اما با رد صلاحیت علی هاشمیان راه برای اصولگرایان هموارتر شد و عملا رقابت بین نیروهای این جناح در حال شکل گیری بود. که ناگهان یک خبر معادلات کاندیداهای حاضر در انتخابات را به هم ریخت. سید محمد حسینی حوزه انتخابیه خود را از تهران به رفسنجان منتقل کرد. حسینی برای پنجمین بار بود که خود را در معرض انتخاب رفسنجانی ها قرار می داد. وی یک بار در میان دوره ای پیروز انتخابات شده بود. اما در آزمون های بعدی در مجلس پنجم انتخابات را به علی هاشمی باخته بود. در انتخابات مجلس ششم نیز از حمید بهرامی شکست خورده بود. در انتخابات مجلس هفتم نیز شیخ حسین هاشمیان او را پشت سر گذاشته بود. بعد از آن دیگر کاندیدا نشد. با روی کار آمدن دولت اصولگرای احمدی نژاد، حسینی که همواره مغلوب میدان سیاست بود، توانست مناصبی را اشغال کند. وی قایم مقام وزیر علوم دولت اصولگرا بود. ریاست دانشگاه پیام نور و هم چنین پست هایی در صدا و سیما نیز از جمله فعالیت های وی بود. همه این پست و مقام ها و دیده شدن در رسانه ها او را به چهره ای ملی، شبیه کرده بود.
حسینی در بدنه سیاسی جناح راست رفسنجان نیز از حمایت برخوردار است. کبری پور محمدی دختر شیخ عباس پور محمدی(لیدر اصولگرایان رفسنجان) همسر اوست. شهردار فعلی رفسنجان نیز از پور محمدی هاست. همه این عوامل دست به دست هم داد تا اصولگرایان رفسنجان، حسینی را مهره قابل قبول تری برای نمایندگی رفسنجان بیابند و از حسین آذین قول بگیرند که به نفع وی کناره گیری کند. آذین نیز با بی میلی این شرایط را پذیرفت. نامزدهای دیگری مانند اسفندمز نیز به نفع همین نامزد کنار رفتند تا حسینی به عنوان نامزد اصولگرایان- در غیاب نامزد اصلاح طلب شناخته شده- ورود خود به مجلس را قطعی بیابد.
اصلاح طلبان نیز که شیخ علی هاشمیان را رد صلاحیت شده می دیدند تقریبا بازی را باخته تلقی می کردند اما اتفاقی مشابه 92 روی داد. بزرگان اصلاحات کشور از مردم خواستند که در تهران و شهرستان ها به لیست امید رای بدهند و تاکید کردند که به هر دو فهرست رای داده شود.
رفسنجانی ها با شنیدن این پیام با رای به نامزد گمنام اصلاح طلب، مانع راهیابی وزیر ارشاد احمدی نژاد به مجلس دهم شدند.
انارکی محمدی با بیش از 56 هزار رای نماینده رفسنجان و انار شد و سید محمد حسینی با 42 هزار رای از ورود به مجلس بازماند. فاصله این دو نامزد آن قدر زیاد بود که اگر پور غلامعلی هم به نفع حسینی کنار رفته بود و رای 12 هزاری او نیز به حساب حسینی واریز شده بود باز هم دردی را دوا نمی کرد و احمد انارکی محمدی مجلسی می شد.
رفسنجانی ها همه را غافلگیر کردند. شاید آن ها به دنبال چهره جدیدی می گشتند. شاید اگر علی هاشمیان هم تایید صلاحیت می شد به سرنوشت سید محمد حسینی دچار می شد. چون دو جناح در رفسنجان همواره با چهره هایی تکراری به کارزار انتخاباتی وارد شده اند و گردش نخبگان در این شهرستان ضروری به نظر می رسید و این گردش این بار توسط هیات های نظارتی به اصلاح طلبان تحمیل شد که البته به نفع این جناح تمام شد.
رای مردم رفسنجان برای جناح اصولگرای این شهرستان حاوی یک پیام بود و آن هم این که دیگر حرف هایی از این قبیل که فلان فرد فلان بار در تلویزیون دیده شده است نمی تواند برای انتخاب آن ها را قانع کند. مردم خواهان تحول هستند. از این که یک جناح همه ارکان شهرستان را قبضه کند و یک نفر به طور تناوبی از شهرداری به فرمانداری و دوباره به شهرداری برگردد مقوله قابل قبولی نیست. قطعا مردم شهرستانی – که این همه چهره ملی را تحویل سیاست ایران داده است-انتظار دارند که به شهرستان آن ها نیز نیم نگاهی بشود
. نه این که دیارشان سکوی پرش برخی افراد برای پیشرفت های استانی و ملی باشد و هر گاه هم که احساس کردند در تهران یا شهرستان های دیگر جایگاهی ندارند به رفسنجان پناهنده شوند و به رای همشهریان خود نگاه داشته باشند. مسلما«نه» به حسینی نه به این گونه رفتارهاست. نه به ساده فرض کردن مردم شهرستان رفسنجان.
مردم شریف شهرستان انار نیز با رای به انارکی محمدی این پیام را دادند که شهرستان انار نیازمند توجه بیش تری است. چرا که نماینده پیشین حتی از گشایش یک دفتر در شهرستان انار هم دریغ کرده و دفتر وی تنها برای مدت کوتاهی در آستانه انتخابات در این شهرستان فعال بود.