دروغ زیبا
در طول تاریخ شاید کمتر کلمه ای به اندازه‌ی «عشق» سوء تفاهم ایجاد کرده باشد و این نه تنها نقطه ی ضعف به حساب نمی آید بلکه به نوعی نقطه ی قوت است. مفاهیم کلی، آرمانی و بزرگ با این سوء تفاهم و سوء برداشت هاست که زیباتر شده و راز وارگی و ابهام و ایهام آنها بیشتر می شود و موضوعات چند بعدی، استعاری و متکثری را در طول تاریخ می سازند که خوانش های متعددی را سبب شده و این واژه ها را بی مرز و کرانه ساخته است. شاید اگر این سوء تفاهم و برداشت وجود نداشته باشد و همه‌ی مفاهیم تک بعدی، سطحی و عریان باشند. هیچ هنری بوجود نمی آمد و هیچ شور و شوقی جان آدمی را سرشار نمی ساخت و چه بسا زندگی از زیبایی تهی می شد.
به نظر می رسد در نگاه اول و بدون تامل کلماتی چون فاصله، هجران و دوری بار منفی داشته باشند اما اگر دوری و فاصله در زمینه‌ی عشق و دوست داشتن مورد مداقه جدی قرار گیرد بار منفی مذکور تبدیل به کارکردی ایجابی و مثبت می شود. به طور کلی آدمی عاشق چیزهایی ست که مالک آنها نیست و به آنها دسترسی ندارد، زندگی تلاشی برای بدست آوردن نداشته هاست و بعد از به دست آمدن و صفر شدن فاصله انسان با آنها جذابیت شان را از دست می دهند و چه بسا از آنها بیزار و متنفر هم بشود و دوباره در طلب نداشته ایی دیگر است. و این روند تا بی نهایت ادامه دارد. عشق و دوست داشتن هم، چنین اند؛ عشق های اسطوره ای مثل لیلی ومجنون و… همه و همه در پرتو هجران، دوری و فاصله شکل گرفته‌اند، عاشق وقتی به معشوق خود می رسد؛ آن زیبایی آرمانی فاصله، دوری و نداشتن تبدیل به واقعیت می شود؛ تضادها شروع شده و عشق به حالت احتضار و مرگ می افتد؛ نمونه های متعددی از این را می توانیم در جامعه و محیط اطراف مشاهده کنیم. به طور نسبی می توان گفت مجاورت، نزدیکی و همنشینی مدید دشمن دوستی و ارادت و علاقه است. زیرا از راه دور فرد فقط از یک زاویه و یک بعد زیبا و آرمانی شخص مقابل را ارزیابی می کند و به همه ابعاد آن تسلطی ندارد ولی وقتی دوری تبدیل به مجاورت شد و به همه ابعاد یا ابعاد بیشتری از شخص مقابل مسلط گردید و احتمالاً بعضی از آن ابعاد واقعی را دوست نخواهد داشت؛ در چنین شرایطی عشق از بین می رود. عشق صدای محرومیت هاست، صدای دوری‌ها، نشناختن ها، یا کمتر شناختن ها و دلتنگی هاست و مجاورت نمود واقعیت ها که بعضاً تلخ هم هستند. نیچه می گوید: لذت بردن از هر چیز مستلزم میانمایه بودن در مورد آن چیز است. (نقل به مضمون)
بنابراین به نظر می رسد انسان وقتی از یک رابطه، یک اثر هنری و یا هر چیزی لذت می برد که در مورد آن میانمایه باشد یعنی بر تمام ابعاد آن دست نیافته و یا مسلط نشده باشد پرده ها و رازها و ایهام ها زندگی را زیباتر می کنند و مولد لذت هستند؛ عریان شدن ها، فرو ریختن دیوارها و کنار رفتن پرده ها آدمی را با واقعیت تلخ مواجه می سازد که از آن لذت نمی برد و زیبا نیست و چنین است که هنر دروغ زیبایی است برای فرار از واقعیت تلخ زندگی.