در مراسم تشییع ابوالحسن نجفی، مهدی محقق رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی:
نجفی مجسمه‌ای از آرامش بود
پیکر روانشناس و مترجم فقید، ابوالحسن نجفی در مجموعه فرهنگستان‌ها و از ساختمان فرهنگستان زبان و ادب فارسی با حضور بزرگان فرهنگ و ادب تشییع شد.
مهدی محقق رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی با اشاره به قرآن کریم گفت: «نجفی مجسمه‌ای از آرامش بود، به طوری که وقتی نگاه می‌کردی گویا روح مجسم بود، روح علم و دانش و همیشه نکات دقیقی را به فرهنگستان یادآوری می‌کرد، اما متاسفانه خداوند او را از ما گرفت.»
احمد سمیعی گیلانی، عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی نیز با اشاره به خلأ بزرگانی همچون زرین‌کوب، افشار، شهیدی، خانلری، باستانی پالیزی، محمد قاضی، جلال آل‌احمد، سیمین بهبهانی، به‌آذین، فروغ، اخوان، شاملو، بهبهانی و غیره درگذشت نجفی را مایه تأسف خواند.
وی درباره این زبان‌شناس فقید گفت: «هرگز سخنی از او نشنیدیم که نکته ناگفته‌ای در آن نباشد و هیچ اثری نیافرید که سرمشق نشود. او دل به دریا زد و با غواصی به صید درّهای گران‌قیمتی پرداخت و همه آثار او لذتبخش هستند.»
وی آثار بازمانده از نجفی را سرمایه‌های علم و ادب خواند که نسل‌های دیروز و فردا از آن استفاده کرده و خواهند کرد.
سمیعی گیلانی همچنین درباره خلقیات آن مترجم فقید اظهار داشت: «نجفی از بوق و کرنا بیزار بود و در خلوت می‌اندیشید و می‌نوشت. به بازارگرمی نیاز نداشت و همیشه قشرهای مختلف مخاطب پر و پا قرص آثارش بودند.»
نصرالله پورجوادی، دیگر عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی با اشاره به بیماری نجفی گفت: «10-15 روز قبل وقتی از بستری شدن او در بیمارستان مطلع شدم سریعا به ملاقاتش رفتم. او در آی‌سی‌یو بستری بود و هیچ وقت او را آن‌طور ندیدم. به طوری که حرف‌هایش را متوجه نمی‌شدم؛ حرف‌های کسی را که خود استاد بیان بود.»
پورجوادی ضمن بیان این مطلب که پزشکان کوشش خود را کردند اما پیمانه پر شده بود، خاطرنشان کرد: «اگر نجفی زنده بود به من این حق را می‌داد که از پزشکان، همسر و فرزند ایشان که دیروز از خارج از کشور رسیده‌اند تشکر کنم.»
سلیم نیساری، یکی دیگر از سخنرانان این مجلس ضمن اشاره به این بیت که: «بگو به خضر که جز مرگ دوستان دیدن/ دگر چه خیر از این عمر جاودان دیدیم» گفت: «رفتن قاموس دنیاست و من تنها به احساس خودم اشاره می‌کنم که وقتی از مرگ نجفی مطلع شدم خودم راهی درمانگاه شدم.»
پایان‌بخش سخنرانی‌های این مجلس اظهارات کوتاه بهمن فرمان‌آرا بود. او گفت: «یکی از افتخارات من در زندگی دوستی با ایشان بود و اینکه می‌توانستم پیش ایشان بروم و ایشان را ببینم. اولین بار نیز او را در جلسه‌ای دیدم که گلشیری نیز در آن حضور داشت.»
وی ضمن بیان اینکه لطف نجفی همیشه شامل حال من بود، اظهار داشت: «ما مشابه او را نخواهیم دید، هم به دلیل شوقی که به دانستن داشت و هم به خاطر مهری که به ما داشت.»
در پایان این مجلس حضار به امامت حجت‌الاسلام والمسلمین سید محمود دعایی بر پیکر زنده‌یاد نجفی نماز گزاردند و پیکر ایشان را تا میدان فرهنگستان‌های جمهوری اسلامی ایران تشییع کردند.
پیکر این زبان‌شناس فقید به قطعه نام‌آوران بهشت‌زهرا انتقال پیدا کرد.