آندره بریانت، درمانگر در شهر تاکوما در ایالت واشینگتن، می‌گوید اولین‌باری که پای مسئله تغییرات آب‌و‌هوایی در کلینیکش باز شد، احساس درماندگی کرد. سال 2016 بود و مراجعه‌کننده‌ای در داشتن یا نداشتن بچه، در عذاب و تردید بود. همسرش بچه می‌خواست اما مرد جوان نمی‌توانست جلوی این تصور را بگیرد که فرزندش در شرایط آخرالزمانیِ آب‌و‌هوایی بزرگ شود.بریانت همیشه عادت داشت مردم را در مورد نزاع‌های رابطه، اضطراب‌های آینده و تصمیمات سرنوشت‌ساز، راهنمایی کند. این‌بار اما داستان، چیز دیگری بود. برینت مدت‌ها بود که نگران مشکل تغییرات آب‌و‌هوایی بود اما از دور و به شکل نظری. حالا ناامیدی مراجعه‌کننده‌اش او را با واقعیت کاملا جدیدی روبه‌رو کرده بود: اینکه تغییرات آب‌وهوایی روی زندگی او و نسل‌های آینده تاثیر خواهد داشت.
به گزارش ارثر (Earther) بریانت می‌گوید: «هیچ‌وقت این امکان را در نظر نگرفته بودم». بریانت می‌گوید که در آن لحظه ترسش مانند مهِ غلیظی بود. تنها واکنشی که می‌توانست نسبت به اضطراب بیمار خود داشته باشد، اندیشیدن به کودکان خردسال خودش بود: آنها وارث چه جهانی هستند؟ آیا بابت به دنیا آوردن آنها باید احساس عذاب وجدان کند؟
بریانت می‌گوید: «نمی‌دانستم چه باید بکنم یا چه بگویم.» او در تمام مدت تحصیلی و کاری خود خود را برای مقابله با چنین چیزی مجهز نکرده بود. از آن زمان به بعد اما بریانت سال‌ها وقت خود را صرف مطالعه در مورد اثرات بحران تغییرات آب‌وهوایی بر سلامت روان کرده است. امروز او برای مواجهه با چنین موقعیتی کاملا مجهز است.
انجمن روان‌پزشکی آمریکا (APA) تغییرات آب‌وهوایی را تهدیدی فزاینده برای سلامت روان دانسته اما بسیاری از متخصصان سلامت روان، برای مدیریت تعداد رو به رشدِ افراد مضطرب و غمگین از وضعیت کره زمین، خود را دست خالی می‌بینند. درمانگرها در چند تخصص مثل طبیعت درمانی، به طور خاص برای وارد کردن آگاهی از محیط زیست به کار خود در مواجهه با بیماران، آموزش می‌بینند اما این درمان‌گرها درصد بسیار کمی را تشکیل می‌دهند و اکثریت قریب به اتفاق مردم، به درمان‌های آگاهی-محور آب‌وهوایی دسترسی ندارند.
مطالعه‌ای در سال 2016 نشان داد که بیش از نیمی از درمان‌گرهایی که با آنها مصاحبه شد، خود را برای مواجهه با اثرات بحران آب‌وهوایی بر سلامت روان، کاملا آماده نمی‌بینند. به علاوه، همان مطالعه نشان داد که گرچه بسیاری از مشارکت‌کننده‌ها در این مطالعه اهمیت تغییرات آب‌وهوایی را در حرفه بهداشت روان به طور کلی درک کرده‌اند، حدود نیمی از آنها تغییرات آب‌و‌هوایی را به کار تخصصی خود نامرتبط می‌بینند.
سوزان کلیتون، روانشناسی دانشگاه وستر که در مورد اضطراب آب‌وهوایی تحقیق می‌کند، می‌گوید: «گمان می‌کنم که بسیاری از درمان‌گرها تشخیص می‌دهند که این مسائل با هم ارتباط دارند اما در حال حاضر افراد به ندرت آموزش خاصی برای مواجهه با این مسائل می‌بینند.» با افزایش اختلال استرس پس از سانحه، اضطراب، و فشار روانی مرتبط با آب‌وهوا تعدادی از متخصصان سلامت روان در تلاشند تا استانداردهای سلامت روانی جدیدی را برای افراد در جهانِ در حالِ تغییرمان ارائه دهند.
اضطراب محیط زیستی
در زمینه روانشناسی، این مسئله به رسمیت شناخته شده که بسیاری از مردم در حال تجربه پریشانی ناشی از تغییرات آب‌و‌هوایی هستند. بر اساس یک نظرسنجی که در سال 2020 توسط پژوهشگران دانشگاه ییل منتشر شد، بیش از 40 درصد از مردم آمریکا درباره تغییرات آب‌وهوایی احساس «انزجار» یا «درماندگی» کردند. نظرسنجی سال 2020 از انجمن روان‌پزشکی آمریکا دریافته که بیش از نیمی از پاسخ‌دهندگان از اثرات تغییرات آب‌وهوایی بر سلامت روانشان، به شدت مضطرب بودند یا به نوعی اضطراب داشتند. گرچه هنوز به صورت رسمی این اضطراب را طبقه‌بندی نکرده‌اند، اما از سال 2007 تا کنون نامی برای آن در متون دانشگاهی و رسانه‌ها به کار رفته است: اضطراب محیط زیستی. لزلی داونپورت، درمانگر مستقر در تاکوما، واشینگتن و نویسنده کتاب «انعطاف‌پذیری هیجانی در دوران تغییر آب‌وهوایی» می‌گوید، کاملا طبیعی است که در برابر ذوب شدن یخ‌های قطبی یا گرم شدن زمین و ششمین انقراض جمعی، احساس اضطراب کنید و از برخی جهات، اضطراب آب‌وهوایی، یک واکنش منطقی است: «اضطراب محیط زیستی یک واکنش طبیعی به یک تهدید است و این تهدید، یک تهدید کاملا واقعی است.» با این حال، در نظرسنجی سال 2016، تقریبا یک پنجم درمان‌گرها، واکنش مراجعان خود را نامناسب توصیف کرده‎‌اند. چندین شرکت‌کننده گفته‌اند که اعتقادات مراجعان آنها در مورد تغییرات آب‌وهوایی «خیالی» یا «اغراق‌آمیز» است. یک چهارم دیگر، پاسخ‌های متفاوتی دادند. یک متخصص سلامت روان در مورد تجربه شخصی خود با درمانگرش گفته است، وقتی با درمانگرم از اضطرابم در مورد خشکسالی حرف زدم، او در پاسخ پرسید: «باشه، اما واقعا این نگرانی در مورد چه چیزی است؟» آن درمانگر با اینکه فرد بسیار شایسته و قابل اعتمادی بود، نمی‌توانست درک کند که تغییرات آب‌وهوایی علت اصلی پریشانی بیمارش است.
طبق نظرسنجی سال 2020 برنامه دانشگاه ییل روی ارتباطات تغییرات آب‌وهوایی، درصد آمریکایی‌هایی که گفته بودند شخصا اثرات گرم شدن زمین را تجربه کرده‌اند، از سال 2009 تا 2020، از 32 به 42 درصد افزایش یافته است.
پژوهشگران، بیش از 1700 کودکی را که چهار طوفان آیک، چارلی، کاترینا و آندره را تجربه کرده بودند. نتایج آنها که اوایل ساری جاری میلادی منتشر شد، نشان داد که نیمی از این کودکان، علائم اختلال استرس پس از حادثه را نشان می‌دهند. برای 10 درصد از کودکان، این علائم مزمن شده بود.
درمان‌گرها از نظر کمک به مراجعان برای کنارآیی با این مشکل، متفاوت عمل می‌کنند. رویکردهای مبتنی بر ذهن‌آگاهی می‌تواند به افراد کمک کند تا با احساسات شدید مرتبط با اضطراب و اندوهِ آب‌وهوایی کنار بیایند. برای مثال، داونپورت ممکن است بیماران خود را از طریق مراقبه هدایت شده، که در آن، آنها خود را در محیطی آرام تصور می‌کنند، و همزمان وادار کردن آنها به تفکر درباره تغییرات آب‌وهوایی، درمان کند. درمان شناختی رفتاری که هدف اصلی آن پرداختن به روش‌های ناسالم تفکر است؛ تفکراتی که می‌تواند باعث بهم ریختن روان بیماران و پریشانی آنها هنگام تفکر به تغییرات آب‌وهوایی شود. درمان‌گران روش درمان‌های آگاهی‌محور آب‌وهوایی را در کنار فعالیت و وقت‌گذرانی در طبیعت پیشنهاد می‌کنند.
هیکمن می‌گوید: «دلیل این آشفتگی آب‌وهوایی ما این است که این موضوع را جدا از خودمان می‌بینیم.» هیکمن از بیماران خود می‌خواهد تا ارتباط خود را با محیط زیست پیرامونشان کاوش کنند؛ او از این طریق به بیماران کمک می‌کند تا اضطراب و غم و اندوه درباره تغییرات آب‌وهوایی را کشف کنند.
درمان‌گران جدید، حالا کم‌کم ملزم می‌شوند که در مورد بحران‌های محیط زیستی و آب‌وهوایی و واکنش‌های دفاعی روانی انسان‌ها در مقابل آنها، بخوانند و بدانند. آنها باید یاد بگیرند که چه موقع از این اضطراب‌ها در بیماران حمایت کنند و چگونه به آنها کمک کنند تا بر این پریشانی فائق بیایند.