جیب خالی کارگران مرزنشین 

شیوع کرونا و بسته شدن مرزها آسیب جدی به معیشت مرزنشینان وارد کرده ، چراکه صادرات کالا یکی از مهم‌ترین منابع درآمدی مرزنشینان است.

اغلب کسانی که در شهرهای غیر مرزی زندگی می‌کنند، بنادر و شهرهای مرزی در غرب، شرق، شمال و جنوب کشور را با بازار‌ها شلوغ و پر رونق می‌شناسند. بسیاری از افراد اصلا به خاطر همین بازار‌ها و اجناسی که تنوع بیشتری دارند و قیمت‌شان هم مناسب است، به این شهر‌ها می‌روند. این شهرها گذرگاه کالا‌های وارداتی و صادراتی هستند و معیشت اغلب ساکنان آنها بسته به واردات و صادرات است. ترانزیت کالا باعث می‌شود افرادی در بازار‌های بزرگ این شهر‌ها مشغول فروشندگی باشند اما این روزها انواع و اقسام مشاغل مرتبط با صادرات و واردات و عرضه محصولات وضعیت خوبی ندارند و کارگران دچار مشکلات معیشتی شده و تعداد قابل توجهی از آنها که مهاجر هستند یعنی همان کسانی که از استان‌های مرکزی به مرز‌ها می‌روند، حال مجبور به بازگشت به زادگاه خود شده‌اند. آنها در شهر و روستای خود هم کاری ندارند، چرا که زندگیِ شغلی‌شان بسته به کار کردن در شهرهای مرزی است.

کارگران روزمزدی که مزد ندارند

یحیی ازجمله کارگران باربر در بندر گناوه است که به دلیل شیوع کرونا تقریبا تمامی درآمد خود را از دست داده است. او می‌گوید: زندگی باربر وابسته به واردات و صادرات است. کار ما این است که بارها را سوار لنج کنیم یا برعکس کالاهای وارداتی را از لنج‌ها پیاده کنیم؛ اما دیگر لنجی پهلو نمی‌گیر یا اگر پهلو بگیرد آنقدر کم این اتفاق می‌افتد که به ندرت کاری به ما می‌رسد.

یحیی؛ کارگر باربر گناوه‌ای می‌گوید: یک سالی هست که مشکلات ما شروع شده و با شیوع کرونا آنقدر مشکلات زیاد شد که تقریبا همه بیکار شدیم. خیلی از باربرانی که از کهگیلویه و بویراحمد به گناوه آمده بودند تا باربری کنند، به شهرها و روستاهایشان برگشتند. در جریان وضعیت بعضی از آنها هستم. آنها در شهر و روستای خود هم کاری ندارند؛ نه کشاورزی، نه دامپروری و نه کار دیگری. معلوم نیست قرار است از کجا پول در بیاورند تا زندگی‌ را بگذرانند. کمک‌هایی که شده، محدود است و اصلا کفاف نمی‌دهد. مسئولان ما کارگران بیکار شده را مثل بقیه مردم حساب کرده و به آنها یک میلیون تومان وام دادند. آیا نباید من که دو ماه است بیکارم با کسی که در شهرهای کوچک و بزرگ سر کار می‌رود و بالاخره درآمدی دارد، فرق داشته باشم؟

آسیب کرونا به زندگی مرزنشینان

بند ناف معیشت مرزنشینان به واردات و صادرات بسته است و حالا بعد از بیش از دو ماه که محدودیت‌های کرونایی شروع شده، کم کم دارد مرزها بازمی‌شود. اما در این شرایط مغازه‌داران متضرر شده از بستن مغازه‌ها، کارگران باربر، اعضای تعاونی‌های مرزنشینان و … از بیکاری به شدت خسارت دیده و برای امرار معاش مشکلات جدی پیدا کرده‌اند.

ششم اردیبهشت امسال یاسر فیضی رئیس کمیسیون تعاونی مرزنشینان اتاق تعاون ایران گفت: ما حدود هفت میلیون نفر جمعیت مرزنشین در کشور داریم که شیوع کرونا کسب‌و‌کار آنها را تحت تاثیر قرار داده است. با شیوع کرونا و بسته شدن مرزها آسیب جدی به معیشت مرزنشینان وارد شده، چراکه صادرات کالا یکی از مهم‌ترین منابع درآمدی مرزنشینان است.

در حالی که مشخص است کرونا به گروه‌هایی ازجمله مرزنشینان بیشتر خسارت وارد کرده، اما تمهیداتی ویژه‌ای برای جبران خسارت این افراد اندیشیده نشده یا حمایت‌ها آنقدر کم است که عملا مشکلی را حل نمی‌کند. این موضوع به ویژه از این نظر اهمیت پیدا می‌کند که اغلب کارگران در شهر‌های مرزی از داشتن بیمه محروم هستند و نمی‌توانند روی حمایت‌های بیمه‌ای در ایام کرونا حساب کنند.

یحیی می‌گوید: من مشمول دریافت بیمه بیکاری نیستم و تا جایی که می‌دانم هیچکدام از کارگران باربر، چه بومی‌ها وچه مهاجران، بیمه ندارند و بیمه بیکاری هم نمی‌گیرند. در شرایط عادی اوضاع ما خوب نیست چه رسد به حالا که دیگر اصلا همه چیز به هم ریخته و به نان شب‌مان محتاجیم.