شادی رایگان

رسانه ها نوشتند:”رییس دفتر رییس جمهور از برگزاری کنسرت های خیابانی اظهار رضایت کرده و گفته با توجه به هزینه بالای کنسرت ها قشر خاصی می توانند از کنسرت استفاده کنند اما کنسرت خیابانی کاملا رایگان موجب شادی مردم می شود.”

تغار با شنیدن این خبر گفت:”من تمایل دارم که در شادی مردم شریک شوم. بنا بر این حاضرم به جای تنبک در بغل طنزیماتچی قرار بگیرم. طنزیماتچی بخواند و بر ستون فقرات من بکوبد و مردم را شاد کند. با این حساب حسابی از خجالت مردمی در می آییم که سالهای سال با خبرهای خود غمگینشان کرده ایم.

این جوری هزاران مخاطب خاص پیدا می کنیم.”

تغار در حال سابیدن این کشک ها بر دهانه خود بود که ناگهان صدای شاهد عینکی او را به خود آورد که می پرسید:”هزاران مخاطب خاص؟” تغار گفت:”تو اینجا چه می خواهی ما چند هفته است که به خاطر گرانی کاغذ خبری را چاپ نمی کنیم. برو پی زندگی نکبت بار خودت!” شاهد عینکی پشت کله اش را دو دستی خاراند. عینک ته استکانی اش را به چشمهایش نزدیک کرد و همین طور که سمت افق قدم برمی داشت، گفت:”این تغار نیوزی ها هم توی نقش خودشان فرو رفته اند. روز روزش خبر تولید نمی کردند حالا انداخته اند گردن کاغذ و جوهر و دلار و این چیزا! درسته ما هیچی حالیمان نیست. اما این قدر را می فهمیم که سایت، نیازی به کاغذ ندارد.

تغار غرغرهای شاهد عینکی را می شنید و خود را به کری می زد. با خودش گفت:”تو هر چه می خواهی بگو. حرف های تو خریداری ندارد؛ مگر اینکه ما بخواهیم. حالا هم شب ها با طنزیماتچی می رویم پی شاد کردن مردم. یک مخاطب خاص. دو مخاطب خاص. هزار دونه مخاطب!” طنزیماتچی از راه رسید. کشکی به شکم تغار انداخت و شروع به تحلیل کرد:”اختلاسگران باید به پیروی از خوانندگان در جهت شادی مردم بکوشند. آنها نیز با برگزاری اختلاس خیابانی و فساد مالی خیابانی و همچنین آقازادگان با خاطره گویی خیابانی با محوریت سفرهای اروپایی و مسایل خاک بر سری جوانان را شنگول نمایند. قبلا از تلاش شبانه روزی این عزیزان تشکر می شود.”

طنزیماتچی این درخواست را روی تغارنیوز گذاشت. تغار خمیازه ای کشید و بر حال نزار طنزیماتچی تاسف خورد و برای او آرزوی شفای عاجل کرد.

مخاطب خاص در کنسرت خیابانی بالا و پایین می پرید.