باد را نشان بده!

رییس سازمان پدافند غیر عامل گفت:«هواشناسی؛ اثبات کند که ابردزدی نداریم.» طنزیماتچی سرش را بالا گرفت. آسمان را نگاه کرد. آه کشید. روی تغار،ضرب گرفت:«بیا بنویسیم روی خاک، رو درخت، رو پر پرنده، رو ابرا»

پشت چشم هایش را نازک کرد. با خود اندیشید، روی خاک حالا یه چیزی، روی درخت که نهایت بی فرهنگی است. آخر این چه ترانه ای است که به تخریب محیط زیست تشویق می کند. روی پر پرنده هم که جای نوشتن نیست. تا جایی که یادمان می آید در قدیم «با پر پرنده» می نوشتند نه «رو پر پرنده». روی ابرها هم که امکان نوشتن نیست. آخر ابر توده ای بخار است که از پایین به رنگ سفید دیده می شود. طنزیماتچی روی تغار ضرب گرفت:«ای قشنگ تر از ابرا/ شب ها تو کوچه نری ها/ بچه های محل دزدن/عشق منو می دزدن» ناگهان دستی از پشت سر، تغار را لمس کرد. با تحکم گفت:«بده به من این آلت لهو و لعب را!» طنزیماتچی دستپاچه گفت:«کدام آلت قربان؟ این تغار است. ابزار کشک سابی!» صاحب دست، تغار را محکم تر کشید و گفت:«تو داری با زبان هنر به ابردزدها گرا می دهی که بیایند و ابرهای بالای سرت را بدزدند؟» طنزیماتچی که عمری از هنر بیگانه بود و تا آن زمان نام آن هم به گوشش نخورده بود، تغار را محکم در بغل فشرد و گفت:«قربان ما دلمان گرفته بود. دستی به کمر این تغار بخت برگشته می زدیم و شادی می کردیم.» ناگهان چشم های صاحب دست از حدقه بیرون زد. کاسه خون شد. کف از دهانش سرازیر شد. فریاد زد:«بی همه چیز! داشتی شادی می کردی؟ شادی؟ من ساده را بگو که خیال می کردم در حال هماهنگی با ابر دزدها هستی. از این جرم نمی شود گذشت. حالا اگر اختلاسی، فسادی چیزی بود می شد کاریش کرد.»

طنزیماتچی نا امیدانه به آسمان نگاه کرد. ابری در آسمان نبود. صاحب دست گفت:«دیدی! ابرها را دزدیدند؟ دیدی جرمت شد دو تا؟ هم ابرها را به فنا دادی و هم شادی کردی!» طنزیماتچی گفت:«ابرها که دزدیده نشدند، باد آن ها را برد.» صاحب دست گفت:«باد را به من نشان بده!» مفسر بخت برگشته گفت:«باد را که نمی شود نشان داد.» صاحب دست قهقهه ای زد گفت:«پس نمی توانی اثبات کنی، همین دیگه باید تبعاتش را بدهی!» طنزیمانچی برای دادن تبعات دست در دست صاحب دست در افق محو شد و تا کنون پیدا نشده است.