نتیجه انتخاب بد، تکرار فاجعه پلاسکو خواهد بود

پلاسکو فرو ریخت، به قول برخی از همکاران مان که تیتر زدند« دل ایران سوخت»، اشک چشم بسیاری ریخت و تعدادی از شجاع ترین فرزندان این سرزمین در قامت آتش نشان برای حفظ جان و مال مردم لحظه ای از تلاش و مبارزه دست نکشیدند و در این راه جان خود را فدا کردند.
همدلی عجیبی در بین مردم در تمام ایران حاکم شد، مردم به راستی قدردان فداکاری و جانفشانی فرزندان این مرز و بوم بودند، ولی نکته ای که در این هیاهو نباید فراموش شود، مقصران حادثه هستند. مقصرانی که آشنایی با آنها امروز با توجه به نزدیکی به انتخابات شورای شهر اهمیت بیشتری پیدا می کند.
شهردار و شورای شهر تهران در فاجعه پلاسکو تا چه حد مقصر هستند؟ حتی اگر فرض این ادعا که شهرداری در سال های اخیر 14 اخطار به هیات مدیره این ساختمان داده است، را بپذیریم، باز هم باید گفت اخطاری که نتیجه ای عملی در پی نداشته باشد، چه ارزشی دارد؟ آیا شهرداری تهران و شخص شهردار تهران، جناب «قالیباف» در مقابل دستفروش ها یا عوارض سالیانه کسبه و … هم به همین میزان کوتاه می آمده و به دادن اخطار اکتفا می کرده است؟ مگرهمین آقایان به خاطر اندکی پول، قفل در خانه تناولی را نشکستند؟ مگر پاساژها را تخریب نکردند؟
اخطارهای شهرداری تهران به مدیران ساختمان پلاسکو چیزی از مسئولیت آنها کم نمی کند بلکه متضمن این نکته است که شهرداری می دانست که خطرات ناشی از عدم رعایت قوانین ایمنی تا چه حد جدی است و می تواند به یک مصیبت و بحران بزرگ تبدیل شود. شهرداری تهران چه اقدام جدی برای رفع خطر از پلاسکو و ساکنین اش که طبق قانون بر عهده اوست به عمل آورده است؟ شهردار تهران که این روزها میکرو منیجر( ریز مدیریت) می کند تا حدی که در فیلم های منتشر شده حتی مسیر تابش نورافکن را مشخص می کند، می توانست با یک اقدام جدی و قاطع این ساختمان را تعطیل و جلوی خطرات احتمالی را بگیرد.
اگر می گویند نمی توانستیم که به ضعف خود در مدیریت پیشگیری از این فاجعه اعتراف کرده اند، وقتی می گویند اخطار دادیم یعنی به فاجعه ای که هر لحظه می تواند رخ دهد اشراف کامل داشتند و هیچ کار جدی نکردند، اکنون باید در پیشگاه مردم پاسخ گو باشند و مردم هم بدانند که نتیجه بی تفاوتی به انتخابات و تعیین سرنوشت خود، ممکن است علاوه بر ریخت و پاش هایی چون املاک نجومی از این دست اتفاقات و فجایع را هم به دنبال داشته باشد.