نگاهی به بازندگان بزرگ در یک پیروزی بزرگ
یاسین مشهدی
سوت پایان که زده شد، خنده‌ها دیگر بدون هیچ استرسی بر چهره‌ها هویدا بود . بازار داغ سلفی گرفتن با پرچم ایران و زمین ورزشگاه و لباس سیاه داغ شد. تماشاگران البته کمی هم جوگیر شدند و بازیکنان کره‌ای ، همان‌هایی که شهرشان را به زندان تشبیه کرده بودند را تشویق کردند. سروصدا و همهمه زیاد بود اما آرامشی ژرف وجود داشت که انگار کسی دوست نداشت تمام بشود.عجله‌ای برای خروج از ورزشگاه وجود نداشت. کسی دیگران را هل نمی‌داد، فحش و ناسزا شنیده نمی‌شد، چند ده هزار سیاه‌پوش می‌خندیدند و از پیاده‌روی در کناره‌ی ورزشگاه غرورانگیز آزادی در یک روز غرورانگیز لذت می‌بردند. شاگردان کی روش در روزی عجیب اما به‌یادماندنی موفق به شکست تیمی شدند که تلاش کرده بود غرور یک ملت را نشانه بگیرد. انگار که کره‌ای‌ها اخبار جهان سیاست را دنبال نمی‌کنند و با جمله معروف «هرگز یک ایرانی را تهدید نکن» آشنا نیستند.
اما این پیروزی قاعدتاً دو بازنده‌ی بزرگ دیگر نیز داشت.
گروه اول و در حقیقت نفر اول کسی نیست جز چهره‌ی محبوب ۲۰ سال گذشته تلویزیون، جناب آقای مهران مدیری. فردی که در آخرین روزهای برنامه‌ی پرطرفدارش «دورهمی» به شکلی مبتدیانه و البته عجیب به تمسخر فوتبالیست‌های این کشور پرداخت و از مردم پرسید که مگر اینان در این سال‌ها چه گلی بر سر شما زده‌اند؟ فردی که در مدت اجرای همین برنامه با دعوت از چهره‌های فوتبالی نظیر علی پروین، وحید طالب لو، آتیلا حجازی، فیروز کریمی آرش برهانی ، علی انصاریان و … سعی در جذب مخاطب داشت ، چهره‌ی اصلی خود را نشان داد و سوءاستفاده از فوتبال و محبوبیت آن در بین مخاطبان صداوسیما را نیز به کارنامه‌ی پراشتباه خود در چند سال اخیر اضافه کرد.
در جواب آقای مدیری و در دفاع از تمام ملی‌پوشانی که شب گذشته آرامشی عمیق را به یک ملت هدیه دادند تا حداقل دقایقی و ساعاتی غم‌های روزمره‌شان را فراموش کنند، تنها دو جمله می‌توان گفت :«فوتبال چیزی فراتر از درک و شعور شماست جناب آقای مهران خان مدیری . «دورهمی» نودهزارنفری بدون شما خوش گذشت…»
گروه دوم آنان که سعی کردند تا در راستای اهداف سیاسی خود و نه دغدغه‌های مذهبی‌شان، آرامش مردم و ملی پوشان را به‌هم‌ریخته و مانند همیشه برخلاف خواسته و میل اکثریت مردم سخن برانند و با تلاش در جهت لغو چنین بازی مهمی ، خود را بیش‌ازپیش در اذهان مردم تحقیر کنند. فقط یک‌لحظه تصور اینکه لغو این دیدار و واریز ۳ امتیاز آن به اندوخته‌ی کره‌ای‌ها چه بر سر روحیات این ده‌ها میلیون عاشق فوتبال می‌آورد ، خود گواه این است که این گروه بی‌هیچ شناختی از علایق مردم این سرزمین همچنان بر طبل ناسازگاری خود می‌کوبند و ندای «من دلواپسم» سر می‌دهند.