خطر انقراض
گورخر آسیایی
جمعیت ۸۰۰ راسی گورخر در پارک ملی کویر فقط در طول ۵ سال به طور کامل نابود شد
گورخر ایرانی روزگاری نه چندان دور در اکثر دشت ها و بیابان های مناطق مرکزی کشور پراکندگی گسترده و تراکم جمعیت بالایی داشته است.
گسترش جاده سازی تا قلب دورافتاده ترین بیابان های ایران، گسترش فعالیت های انسانی و تخریب اکثر زیستگاه های دشتی، ورود دام اهلی و شتر به بیابانها و از همه مهمتر ورود جیپ و موتورسیکلت به کشور و شکار بی درویه، جمعیت گور ایرانی را با سرعت باور نکردنی رو به نابودی کشاند و تا آستانه انقراض پیش برد به نحوی که در مدت کوتاهی تقریبا تمام عرصه های بیابانی کشور از این حیوان خالی شد.
با این وجود در سال های پایانی دهه ۱۳۵۰ تخمین زده می شد که در خارتوران حدود ۲۶۰۰ راس گورخر، در بهرام گور هزار راس و در پارک ملی کویر حدود ۸۰۰ راس گورخر زیست می کردند. علاوه بر این جمعیت گورخر مهاجر از ترکمنستان شوروی به سرخس بین ۴۰۰ تا ۶۰۰ راس تخمین زده می شد.
شکار کردن گور بسیار سخت و کار هر کسی نبوده است. گورها حیوانات مقاوم و محتاطی بودند که با کوچک ترین احساس خطری می توانستند کیلومترها بدون احساس خستگی فرار کنند. با باز شدن پای جیپ و موتوسیکلت های تندرو به دشت های ایران، هوش بالا، خستگی ناپذیری و قدرت گورها در دویدن در رقابت با جیپ و موتوسیکلت که هرگز خسته نمی شوند، یارای مقابله نداشت. موتور سیکلت های تندرو، گورها را تا سرحد مرگ می دواندند و پس از خستگی به راحتی و بدون نیاز به اسلحه با چاقو سر می بریدند.
ظرف مدت کوتاهی از گله های بسیار بزرگ گور در پارک ملی کویر، منطقه دربند و ریگ سفید استان کرمان، نایبندان طبس، کالمند بهادران یزد، نی ریز فارس و بسیاری دیگر مناطق هیچ اثری باقی نماند!
هنوز باور کردنی نیست که جمعیت ۸۰۰ راسی گورخر در پارک ملی کویر فقط در طول ۵ سال به طور کامل نابود شد! آخرین گورهای پارک ملی کویر یک گله ۱۷ راسی در محدوده چاه قرقره در شرق پارک بودند که در سال ۱۳۶۳ دیده شدند و پس از آن هرگز گزارشی از این منطقه مبنی بر مشاهده گور در سال های بعد به دست نیامد. زیستگاه این گونه هم اکنون تنها به دو نقطه از کشور یعنی منطقه حفاظت شده بهرام گور فارس و منطقه حفاظت شده توران در استان سمنان با جمعیتی شکننده حدود یکصد راس و البته تعداد انگشت شماری که به صورت مهاجر مابین ترکمنستان و سرخس در تردد هستند محدود شده است.