سرمایه اجتماعی و رابطه آن با شادی
وقتی از شادی حرف می‌زنیم همزمان از تعادل میان عقل، احساس و امیال سخن میگوییم به نحوی که این تعادل فرد را به سوی هدفش هدایت کند و تجربه وقایع لذت‌بخش و حد خاصی از مطلوبیت مد نظر است. باید این ملاحظه را در نظر داشته باشیم که شادی یک مساله شخصی است و تنها در صورتی می‌توانیم از شادی اجتماعی حرف بزنیم که مثلا بگوییم فلان جامعه مردمان شادی دارد. 10 عامل در شاد بودن یا ناشاد بودن افراد دخالت دارد که سرمایه اجتماعی، شخصیت، عزت نفس، اعتقادات مذهبی، اوقات فراغت، وضعیت اقتصادی، رضایت شغلی، سلامت جسمی، تاهل و جنسیت هستند.
درباره هر کدام از این عوامل می‌شود به تفصیل حرف زد برای مثال وقتی درباره شخصیت و نقش آن در شادی یا ناشادی حرف می‌زنیم در نظر داریم که تیپ‌های شخصیتی مستعد شادمانی وجود دارد یا وقتی درباره عزت نفس حرف می‌زنیم باید بگوییم کسانی که عزت نفس پایینی دارند بیشتر از افرادی که عزت نفس‌شان بالاست انتظار وقایع تلخ را می‌کشند. بیشتر از هر چیز می‌خواهیم درباره سرمایه اجتماعی و نقش آن در شادی حرف بزنیم. سرمایه اجتماعی شبکه روابط اجتماعی فرد است و در دو بعد اعتماد و مشارکت سیاسی – اجتماعی خود را نشان می‌دهد. میزان اعتماد افراد به همدیگر، اعتماد بین اقوام و نژاد‌ها و همچنین تنوع روابط دوستانه و گروه‌های دوستی در بعد اعتماد مورد توجه قرار می‌گیرد. اما زمانی که از مشارکت سیاسی – اجتماعی حرف می‌زنیم در واقع مسائل مختلف را مدنظر داریم.
تحقیقات نشان می‌دهد هر چه سرمایه اجتماعی یک فرد بیشتر باشد او بیشتر مستعد شادی است. سرمایه اجتماعی اهمیت بیشتری از سرمایه انسانی مانند درآمد، تحصیلات و … دارد. حال آنکه در ایران و در سال‌های اخیر بیشتر بر افزایش سرمایه انسانی تاکید شده است. نمی‌توان با یقین گفت که سرمایه اجتماعی ایرانیان پایین است. دادن چنین نظری نیازمند تحقیقات درست و گسترده است. آنچه قرائن و شواهد حاکی از این است که ایرانیان سرمایه اجتماعی پایینی دارند و اگر این صحت داشته باشد به همان میزان که سرمایه اجتماعی‌شان پایین است، ناشاد نیز هستند. بر این اساس برنامه‌ریزی در امر شادی و نشاط نیازمند برنامه‌ریزی برای بالابردن سرمایه اجتماعی است.