کافه چی عاشق
مینا کوزری
چند روز است که طرح نوشتن یک داستان را بسر دارم، ماجرا ازین قرار است که یک کافه چی عاشق مشتریش می‌شود و در صدد باز کردن سر صحبت با اوست، که یک دفعه، اه
هربار که به اینجای داستان می رسم، ذهنم خالی می شود از هر خیال و کلمه، درست وقتی کافه چی می آید سمت میز، چهره اش می شود شبیه تو و دختر پشت میز می شود من و تمام معادلات ذهنم بهم می ریزد، دوباره از اول می نویسم، کافه چی مثل هر روز مشغول تمیز کردن میز و صندلی ها بود که دختر از در وارد شد، همیشه همان ساعت می آمد، همان ساعت از ظهر که هیچ مشتری دیگری در کافه نبود، دختر روی صندلی همیشگی نشست و کافه چی با اینکه خوب میدانست مثل همیشه چای سفارش می دهد باز هم منو را برایش برد، بردن منو در واقع بهانه ای بود برای دزدکی دیدن دختر….
خب!!!
بعدش چه اتقاقی می افتاد؟
همین که کافه چی به میز می رسد تو می رسی و منو به دست از من سوال می کنی، خانم، همان همیشگی یا منو را تقدیم تان کنم؟
و من قند در دلم آب میشود و با فریاد و شوق بچگانه ای می گویم، همان همیشگی به شرط آنکه اینبار دو فنجان باشد و تو هم روبرویم بنشینی.
اما نه، داستانم که قرار نبود به اینجا برسد، نه قرار بود شخصیت های این داستان منو تو باشیم نه آخرش این طور فیلم هندی بشود.
قرار بود کافه چی مثل بچه آدم برود چایش را بریزد، بیاورد و اینبار نشستن دختر در کافه از همیشه طولانی تر شود و کافه چی خیال کند دختر بخاطر اوست که آنجا مانده و شروع کند کلمات را کنار هم چیدن تا جمله مناسبی پیدا کند برای بردن دل دختر و در نهایت لحظه ای که مصمم می شود برای اقدام کارش، در کافه باز شود و یک پسر بیاید و درست بنشیند روبروی دختر و راست راست در چشمانش زل بزند و دختر رو کند به کافه چی و بگوید یک ست چای بیاورید لطفا و کافه چی بخت برگشته بماند و حوضش…
اصلا از اول می نویسم
کافه چی مثل هر روز در حال تمیز کردن میز و صندلی های کافه بود و دل توی دلش نبود که نکند امروز محبوبش فراموش کند سر ساعت همیشه بیاید بنشیند و یک فنجان چای سفارش دهد، که ناگهان در وا شد و… وا شد و….. وا شد و من آمدم و تو با لبخند نگاهم کردی….
اصلا ولش کن، شاید اگر فردا ظهر بروم همان کافه همیشگی و یک فنجان چای سفارش بدهم، بتوانم داستانم را در آرامش بنویسم…