ترس کودکان

همه کودکان در چند مقطع سنی در زندگی‌شان دچار ترس و وحشت می‌شوند این معمولا یک بخش طبیعی از رشد آنها محسوب می‌شود. این ترس‌ها در صورتی غیرطبیعی هستند که به صورت دائمی و به مدت طولانی در کودک باقی بمانند یا ذهن کودک را به طور کامل اشغال کنند، این ترس‌ها در تمام فعالیت‌های عادی آنها مداخله داشته و تأثیر می‌گذارد و اگر کودک نتواند از آن رهایی یابد مبتلا به ترس بیمارگونه خواهد شد. به طور مثال دراغلب کودکان، در سنین 6 تا 8 ماهگی، ترس از افراد بیگانه دیده می‌شود و ممکن است تا 18 ماهگی نیز ادامه یابد.
ترس از تاریکی و تنهایی و ترس از حیوانات، بین 2 تا 5 سالگی در کودکان ظاهر می‌‌شود. ترس از مدرسه به ویژه باآغاز دوره دبستان در برخی دانش آموزان دیده می‌شود ولی با بالا رفتن سن کودک، نوع ترس‌ها باید تغییر کنند یا به کل از بین بروند در صورتی که این اتفاق نیفتد والدین باید به یاری کودک خود بروند. ترس دائم و ثابت به هر علت که باشد اثر بسیار نامطلوبی بر جسم و روان کودک به جا می‌گذارد و کودک را از زندگی طبیعی و شاد محروم می‌سازد و در نوع حاد سبب اختلال در جسم و روان کودک می‌شود. اطفال در مقابل ترس‌های شدید، واکنش‌های متفاوتی نظیر لکنت، شب ادراری، کمرویی و افسردگی از خود نشان می‌دهند. گاهی اوقات کودک بر اثر ترس پرخاشگر می‌شود. نامطلوب‌ترین اثر ترس این است که شخصیت کودک را نابود می‌کند. کودک ترسو اتکای به نفس ندارد، در هیچ کاری داوطلب نمی‌شود و کاری را با رغبت انجام نمی‌دهد زیرا بیشترین میزان انرژی و نیروی او صرف مقابله با ترس می‌شود و گاهی اوقات بی‌تفاوت ، تنبل ، ضعیف و بی اراده می‌شود. دروغگویی نیز از جمله رفتارهای ناپسندی است که بر اثر ترس در کودک پدید می‌آید . ترس بیشترین صدمه را به اعصاب کودک می‌زند به طوری که مغز دیگر نمی‌تواند به‌خوبی فرمان دهد، به همین دلیل کودکان گاهی بر اثر ترس‌های شدید دچار لکنت زبان یا شب ادراری می‌شوند.
راه‌های درمان ترس کودک
والدین می‌توانند به فرزندان‌شان کمک کنند تا با تقویت حس اعتماد به نفس و کسب مهارت‌های لازم با ترس‌های خود مقابله کنند. به طور مثال تشخیص دهید که این ترس واقعی است. هرچند که به نظر شما مسئله ای بسیار کوچک و پیش پا افتاده باشد، برای فرزندتان حقیقت دارد و باعث اضطراب و ترس او می‌شود. صحبت کردن درمورد آن ترس بسیار کمک کننده است، کلمات گاهی قادرند احساسات منفی را از چیزی بیرون بکشند. اگر درمورد ترس‌ها صحبت کنید، قدرت آنها کمتر خواهد شد.
هیچ‌وقت با کوچک و ناچیز کردن آن مورد، سعی نکنید کودک‌تان را وادار به مقابله با ترس کنید.
اسباب ترس را برای فرزندان‌تان فراهم نکنید. اگر می‌دانید فرزندتان از سگ‌ها خوشش نمی‌آید، طوری از خیابان رد نشوید که با سگ روبه رو نشود این ‌کار فقط باعث می‌شود که فرزندتان یقین کند که سگ‌ها موجوداتی ترسناک و وحشت آور هستند. وباید از آنها فرار کرد. در این‌گونه مواقع فقط باید با مراقبت و توجه با کودک‌تان رفتار کنید تا بتواند با آن موقعیت ترس آور روبه رو شود.