فیلم «زندگی چاک» به نویسندگی و کارگردانی «مایک فلنگان»، اقتباسی متفاوت از داستان کوتاه «استیون کینگ» است که مسیر آشنای وحشت را کنار می‌گذارد و به تجربه‌ای فلسفی، شاعرانه و عاطفی درباره مرگ و معنای زیستن بدل می‌شود. فیلمساز و کارگردان این فیلم که پیش‌تر با آثار ترسناک و روانشناختی شناخته شده بود، این‌بار در اثری سه‌پرده‌ای و با ساختاری معکوس، زندگی قهرمان خود را از پایان به آغاز به شیوه‌ای غیرخطی مدرن و در چارچوبی نسبتاً فانتزی روایت می‌کند. فیلم با مرگ چاک شروع می‌شود و به عقب بازمی‌گردد تا مراحل مختلف زندگی او در میانسالی، نوجوانی و کودکی را آشکار سازد. همین فرم غیرمتعارف، مخاطب را از همان ابتدا در برابر پرسشی بنیادین قرار می‌دهد: وقتی پایان را می‌دانیم، چگونه باید معنای آغاز و میانه را بازخوانی کنیم؟ این سؤالی است از دل فلسفه هستی‌گرایی یا همان اگزیستانسیالیسم.

کارگردان با تأکید بر این سؤال بنیادین در متن با هوشمندی از ظرفیت‌های بصری سینما برای انتقال حس نابودی و امید بهره می‌برد. او با ترکیبی از قاب‌بندی، نورپردازی و تدوینی با ریتم و ضرباهنگ مناسب تصویری و موسیقی‌ شاعرانه که میان اندوه و سرزندگی در نوسان است، جهانی می‌سازد که در آن مرگ و زندگی همچون دو روی یک سکه حضور دارند. صحنه رقص خیابانی، که در دل فضایی آمیخته به فروپاشی و ویرانی رخ می‌دهد و یکی از درخشان‌ترین سکانس‌های آثار سینمایی است، نمونه‌ای درخشان از این رویکرد است؛ جایی که رقص به نمادی از ایستادگی انسان در برابر نابودی و به جشنی ناخواسته برای لحظه‌های باقیمانده بدل می‌شود. در کنار این جنبه‌های بصری، بازی «تام هیدلستون» در نقش چاک، روح اصلی فیلم را شکل می‌دهد. او با ظرافتی مثال‌زدنی شخصیت را انسانی، آسیب‌پذیر و درعین‌حال امیدوار نشان می‌دهد؛ گویی چاک با تمام ضعف‌های جسمانی‌اش، حامل پیامی جهان‌شمول درباره امید به زندگی است. حضور او باعث می‌شود فیلم نه‌تنها روایتی استعاری، بلکه تجربه‌ای انسانی و ملموس باشد. بااین‌حال، فیلم خالی از ضعف نیست. ساختار معکوس، اگرچه جسورانه و متفاوت است، در بخش‌هایی از روایت باعث افت ریتم و کاهش کشش داستان می‌شود. همچنین استفاده پررنگ از نریشن و مونولوگ، به‌جای «نشان دادن» بیشتر بر «گفتن» تکیه می‌کند و درنتیجه بخشی از قدرت سینمایی اثر را کاهش می‌دهد. مرز میان واقعیت و خیال نیز همیشه روشن نیست و جابه‌جایی‌های ناگهانی میان این دو، برخی مخاطبان را سردرگم می‌کند.

کارگردان از دل داستانی کوتاه و به‌ظاهر ساده، فیلمی ساخته است که هم فلسفی و هم شاعرانه است و با طراحی میزانسن‌های هوشمندانه، تأمل‌برانگیز و تأثیرگذار توانسته فیلمی بسازد که به‌جای سرگرمی یا ایجاد ترس، تماشاگر را به تجربه‌ای درونی و تفکری عمیق درباره بودن دعوت می‌کند. این فیلم نشان می‌دهد حتی در لحظات واپسین، زندگی همچنان می‌تواند لبریز از معنا و زیبایی باشد؛ تجربه‌ای که درنهایت این پرسش اساسی را پیش روی بیننده می‌گذارد: اگر مرگ همیشه سایه‌به‌سایه با ماست، چگونه می‌توان زیستن را به جشن بدل کرد؟