تصاویر منتشرشده از جنگل‌های منطقه، تنه‌های افتاده و بی‌جان درختان را نشان می‌دهد. درختانی قطور که طبق اعلام ادارۀ منابع‌طبیعی و آبخیزداری شهرستان بابل، بابلسر و فریدونکنار، برابر گزارش‌ها، ساعت ۲:۳۰ بامداد عده‌ای مغرض با استفاده از تاریکی هوا مبادرت به قطع آنها کردند؛ «عده‌ای مغرض اقدام به قطع چندین اصله درخت از گونه‌های ارزشمند هیرکانی از جنس توسکا در حاشیۀ جادۀ مواصلاتی فیروزجا به گلیران (کیلومتر ۱۹) منتهی‌به معدن ذغال‎سنگ البرز و مراتع بالادست کردند. به‌محض دریافت گزارش و در اولین فرصت، ریاست ادارۀ منابع‌طبیعی و آبخیزداری شهرستان بابل طی هماهنگی با ریاست دادگاه بخش بندپی، به اتفاق نیروهای یگان حفاظت ادارۀ منابع‌طبیعی در منطقه حضور یافته، اقدام به بازگشایی مسیر کرده و چوب‌آلات مقطوعه را جمع‌آوری و به‌منظور جلوگیری از سرقت و دستبرد قاچاقچیان و سوداگران چوب، به سرجنگلبانی‌های تابعه انتقال داده‌اند.»

عبادی می‌گوید، این اتفاق در شهرهای مختلف بارها تکرار شده و باید مقابل این چرخۀ معیوب ایستاد. «شکارچیان بسیاری با آموزش به همیاران طبیعت بدل شدند. دراین‌مورد‌هم، باید پیگیری‌ها و آموزش ادامه یابد در غیراین‌صورت هرچندوقت‌یک‌بار باید شاهد انتقام از جنگل باشیم.»

به‌گفتۀ او، باید تعارض منافع افراد با منابع‌طبیعی مدیریت شود و این مورد در مناطقی مثل جنگل‌های گلیران بابل بیش‌ازپیش خود را نشان می‌دهد. «روستای گلیران بومی ندارد و همه خوش‌نشین هستند. در چنین منطقه‌ای جاده‌ای برای معدن‌کاوی و خوش‌نشینی ساخته شده و به بهانۀ جاده درختان بسیاری قطع شده‌اند. هیچ‌کس هم جواب‌گوی قطع این تعداد درخت نیست.»

 جادۀ پرحاشیۀ گلیران

اززمانی‌که کلنگ ساخت جادۀ معدن گلیران بر زمین خورد، حاشیه‌ها در این منطقه هر روز بیشتروبیشتر شد. سه سال گذشته، فعالان محیط‌زیست بارها دربارۀ معدن‌کاوی در این نقطه ازسویی و ازسوی‌دیگر قطع گستردۀ درختان هشدار دادند، نتیجه‌ای اما به‌همراه نداشت. 

کلنگ ساخت راه دسترسی به این معدن، خرداد ۱۴۰۰ با حضور معاون هماهنگی امور عمرانی استاندار و جمعی از مسئولان استانی و محلی به زمین زده شد و معاون هماهنگی امور عمرانی استاندار مازندران همان زمان گفت: «برای ساخت راه دسترسی ۲۷ کیلومتری معدن گلیران یک‌هزار و ۳۵۹ میلیارد ریال اعتبار در نظر گرفته شده است. معدن گلیران یکی از مهم‌ترین معادن زغال‌سنگ در کشور است که محصولات آن در صنعت فولاد استفاده می‌شود و باتوجه‌به شرایط جغرافیایی معدن گلیران، احداث این راه سبب افزایش تولید و انتقال سریع‌تر مواد استخراج‌شده به شرکت ذوب‌آهن اصفهان خواهد شد.» قرار بود جاده ۶.۸ متر عرض داشته باشد، اما در بعضی نقاط تا ۲۰ متر عریض شد و بااینکه طبق طرح کمیتۀ فنی فقط باید ۱۹۶ درخت قطع می‌شد، آبان‌ماه پارسال خبر آمد که نزدیک‌به هزار اصله درخت در این مسیر قربانی شده و با هر بارش سیل‌آسا، درختان حریم جاده، مثل برگ‌های پاییزی بر زمین می‌ریزند.

«جواد یعقوب‌زاده» فعال محیط‌زیست در بابل، سال گذشته دربارۀ اتفاقات این منطقه به «پیام ما» گفته بود: «با تعریض جاده، یکی از آخرین جنگل‌های بکر این شهر، در معرض نابودی قرار گرفته است.» از نگاه او چنین مدل ناپایداری از توسعه، به افزایش سیل، قاچاق چوب و فروش زمین به خوش‌نشینان دامن می‌زند. «این جنگل‌ها آب موردنیاز کشاورزان پایین‌دست را تأمین می‌کنند و با ازبین‌رفتنشان معیشت روستاییان به خطر می‌افتد. صحبت از بیشتر از ۵۰ هزار هکتار زمین برنج‌کاری است. آیا این مدل توسعه به حفاظت و امنیت می‌انجامد؟ آیا این توسعۀ پایدار است؟» یعقوب‌زاده همچنین پرسیده بود: «چرا سازمان‌های منابع‌طبیعی و محیط‌ زیست اجازۀ چنین توسعه‌ای را در دل جنگل‌ها دادند؟ آیا به این فکر نکردند که این جنگل آب موردنیاز مردم را تأمین می‌کند؟ نیمی از چشمه‌های منطقه خشک شده است. مردم جنگل‌نشین با لوله‌کشی از راه دور آب را به محل زندگی خود رسانده‌اند. آیا به این فکر نکرده‌اند که تمام حیات و معیشت مردم به این جنگل وابسته است؟ ما سیل‌های پی‌درپی را از سر گذرانده‌ایم و نقش تخریب جنگل در این سیل‌ها بر همه روشن است. حالا با کوچک‌ترین سیل، روان‌آب‌ها در این جاده جمع می‌شوند و سیل دیگری را رقم می‌زنند. همین هفتۀ پیش، سیل بیش از ۲۳۰۰ میلیارد تومان به زیرساخت‌ها خسارت زد و یک سال پیش سیل چند نفر را کشت.» 

حالا این جاده که مدت‌ها به‌دلیل ساختش مورد انتقاد بود، دچار معضل دیگری است. افرادی که نه می‌دانیم چه کسانی هستند، نه می‌دانیم چند نفرند و نه می‌دانیم دقیقا چه می‌خواهند، ۴۱ توسکا را قطع کرده و آنجا رها کرده‌اند. تنها امید این است که هرچه زودتر سرنخی از آنها به دست بیاید، محاکمه شوند و برخورد با آنها به نحوی باشد که دیگر شاهد چنین جرمی نباشیم.