بایگانی مطالب : یادداشت
چرا باید بنویسیم؟ برای خودمان، برای آینده
سد خرسان ۳ تهدیدی برای میراث فرهنگی و طبیعی
راهی برای تحقق حقوق کودک
بنزین سهنرخی همچنان بلاتکلیف
|پیامما| سخنگوی دولت در مورد تأیید بنزین سهنرخی و اینکه آیا در لایحه بودجه ۱۴۰۵ بنزین سهنرخی احکام دارد، اعلام کرد: «دولت ناگزیر است شش میلیارد دلار صرف واردات بنزین کند و قیمت تمامشده آن قریب به ۷۰ هزار تومان است. طبیعی است وقتی ارزی که لازم است در جای دیگر استفاده شود، صرف بنزین میشود و حجمی از آن قاچاق میشود؛ دولت موظف است اقداماتی در این راستا انجام دهد.» بهگفته او، دولت درباره قاچاق سوخت برنامه جدی دارد و خودروسازان را مکلف کرده است خودروی کممصرف تولید کنند: «اثرات تورمی هم در موضوعات دیده شده. درباره نرخ سوم بنزین جمعبندی رخ نداده است.»
دولت از گذشته نیاموخت، اما مردم آموختند
بازخوانی سینمایی نبرد خاموش زوجها
نگاهی به فیلم «رزها»
قنات؛ کلید واژه حیات ایران
زندگی کوچنده، یادگاری از گذشته یا یک الگوی پایدار
جامعه عشایری ایران، با وجود همه توانمندیها، ظرفیتها و تحولات، همچنان یکی از پویاترین و اصیلترین بخشهای هویت ملی کشور ایران است. اما ادامه حیات این جامعه، نیازمند نهادهایی کارآمد، علمی، توانمند، چابک و دارای اختیارات لازم است که بتوانند با واقعیت زندگی کوچنده هماهنگ شوند. سازمان امور عشایر باید از قالب اداری و متمرکز کنونی و رانتجویی برخی از مدیران، خارج شود و بار دیگر با ارتقای اختیارات فرادستگاهی خود ضمن پیگیری، نظارت و رصد مطالبات و نیازهای عشایر از دستگاههای دیگر، به نهادی میدانی، پژوهشمحور و مشارکتگرا بدل شود؛ نهادی که هم حافظ منافع عشایر باشد و هم تسهیلگر ارتباط آنان با دولت و جامعه. تنها در اینصورت است که میتوان امید داشت زندگی کوچنده نه بهعنوان یادگاری از گذشته، بلکه بهعنوان الگویی پایدار و پویا برای آینده ایران شناخته شود.
که مازندران شهر ما یاد باد
در باب آلودگی هوای استانهای شمالی ایران
قدمزدن، حق فراموششده تهرانیها
شعار جمعیت، واقعیت خشکسالی
وقتی منابع نسل بعد را هم خرج کردهایم
از مطالعه ژن تا راهبردهایی حیاتی محیطزیستی
مروری بر کتاب «سیماژنتیک»
دوچرخه، ماشینی برای سفر به گذشته
از مدیریت توسعه پایدار تا عدالت اکولوژیک
صنعت گردشگری در دهههای اخیر به یکی از بزرگترین و پویاترین بخشهای اقتصاد جهانی بدل شده است. این صنعت سهم چشمگیری در ایجاد اشتغال، گردش سرمایه، حفاظت از میراثفرهنگی و طبیعی و تقویت ارتباط میان فرهنگها داشته و توانسته به عامل مهمی در پیوند میان ملتها تبدیل شود. بااینحال، در سالهای اخیر، گردشگری با چالشهایی اساسی روبهرو شده است؛ چالشهایی که حاصل رشد شتابان و کنترلنشده، فشارهای ناشی از جهانیشدن، تغییراقلیم، بحرانهای اجتماعی و تخریب زیستبومهاست. این بحرانها بسیاری از دستاوردهای گذشته را زیر سؤال برده و آینده گردشگری را به مرحلهای از بازاندیشی مفهومی رساندهاند. در چنین شرایطی، بهنظر میرسد دوران اتکای صرف بر «مدیریت پایداری» به پایان رسیده و زمان آن فرارسیده که از مرز توسعه پایدار عبور کنیم و بهسوی «تحول پایدار» گام برداریم؛ تحولی که نهتنها در شیوههای مدیریت، بلکه در ساختارهای فکری، ارزشی و نهادی گردشگری تغییر ایجاد کند.
بازنگری در بازآفرینی
